UNLI TUROK (SPG)

Poison

CHAPTER 3

SHIEN CUECAS' POV

Tinaasan pa ako ni Dr. Callum ng middle finger habang sinasabi niya ang, “f**k you, Cuecas.”

Ganoon rin ako. Sinabihan ko rin siya ng, “f**k you too, Doc,” sabay taas ng middle finger ko.

Nagpanting ang tenga niya. Kita ko ang paghigpit ng panga niya habang nanlilisik ang mga mata. Tangina, parang gusto na niya akong sakalin, pero sorry na lang siya—galing lalaki pa rin ako.

“Kita mo ‘yan, Bea?” bulong ko sa katabing nurse na natatawa na lang. “Mukhang high blood na naman si Dr. Callum.”

Napasulyap si Nurse Bea kay Callum na naglalakad palayo, halatang gigil pero hindi makaresbak. “Ambilis mong mang-asar, girl. Kung kaya lang manapak ng doktor na ‘yan, sigurado akong may black eye ka na.”

“Naku, kung magpapaka-barbaric siya, mas lalo ko siyang aasarin.” Ngumisi ako habang pinapanood si Callum na pumunta sa locker room.

Wala pang isang minuto, lumabas siyang naka-coat ulit at nakasalamin, mukhang fresh kahit halatang pagod. Pero kahit mukhang galing sa modelo ng isang medical drama, hindi maitatanggi ang pananalamin ng inis sa mukha niya.

Naglakad siya pabalik sa akin. “Cuecas, kung tapos ka nang magpakasabaw diyan, may bago tayong kaso.”

Napairap ako pero tumango. “Ano na naman, Doc?”

“Severe dehydration at electrolyte imbalance. May isang batang nag-collapse kanina sa bahay niya. Same area pa rin—Brgy. San Lorenzo.”

Napakunot-noo ako. “Tangina. Hindi pa rin tapos ‘yung outbreak?”

“Nope.” Seryoso ang mukha niya. “At mukhang may namatay na.”

Natahimik ako saglit. Hindi ako sanay na maging seryoso, pero ang bigat ng atmosphere. Kung may batang namatay na, ibig sabihin, hindi lang basta contamination ‘to—malala na.

“f**k,” bulong ko. “Paano ‘to, Doc? Wala pa rin ba tayong definite na findings?”

Huminga siya nang malalim. “DOH will conduct a full water analysis, pero hanggang wala pang resulta, tayo ang kailangang sumalo ng lahat ng pasyente.”

Napabuntong-hininga ako. “So, overtime nanaman?”

“Obviously.”

Nang makita kong natatawa si Nurse Bea sa gilid, tinapik ko siya sa balikat. “Oy, ‘wag kang tatawa-tawa d’yan. Overtime din ‘to para sa ‘yo.”

“Okay lang, basta hindi ako madikit kay Dr. Callum, baka mahawa ako sa kasungitan,” sagot niya.

Napangisi ako at lumingon kay Callum. “Doc, kita mo ‘yan? Hindi lang ako ang may opinyon na masungit ka.”

Malamig ang tingin niya sa akin. “Cuecas, kung gusto mo pang mabuhay nang mahaba, tumigil ka na.”

“Tsk, ang harsh mo talaga, Doc.” Sinamaan ko rin siya ng tingin, pero bago pa siya makasagot, dumating ang isang bagong emergency case.

“Doctor Wilkins, incoming patient, six-year-old boy, unconscious, suspected acute poisoning!” sigaw ng isa pang nurse.

Nagkatinginan kami ni Callum.

“Tangina,” sabay naming sabi.

At sa isang iglap, kumilos kami.

---

Mabilis kaming sumugod sa trauma room. Pagdating ko, nakita ko ang isang batang walang malay, sobrang putla. Kaagad akong kumuha ng gloves at nagsimula akong mag-assist kay Callum.

“Vitals?” tanong ni Callum habang inoobserbahan ang bata.

“BP is 80/50, heart rate 140 bpm. Respirations are shallow,” sagot ng isa pang nurse.

“s**t. Possible shock na ‘to,” bulong ko.

Tumingin sa akin si Callum. “Cuecas, get a bolus of normal saline. Now.”

Mabilis akong kumilos, kinuha ang IV fluids at tinulungan siyang i-set up ito. Kita ko ang tension sa mukha niya—seryoso, walang bahid ng inis o sarcasm. Isa lang ang focus niya: iligtas ang bata.

Ilang saglit pa, nagsalita ulit siya. “We need activated charcoal. Kung poisoned ‘to, dapat ma-neutralize agad.”

“Got it,” sagot ko, agad na kinuha ang kailangang gamot.

Habang ginagawa namin ang procedure, pumasok ang ina ng bata, umiiyak. “Doc, please! Iligtas n’yo ang anak ko!”

Nilingon siya ni Callum. “Ano’ng kinain niya bago siya nag-collapse?”

“Tubig, Doc… Uminom siya ng tubig mula sa gripo namin,” sagot ng nanay, humahagulhol.

Nagkatinginan kami ni Callum.

‘Tangina,’ bulong ko sa isip ko.

Ito na ‘yon.

May lason talaga sa tubig.

At mas lalong lumala ang sitwasyon.

---

Matapos ang isang oras, nag-stabilize ang bata. Pero hindi pa tapos ang gulo.

Tumawag ang head ng DOH team na nag-iimbestiga. At ang sagot nila?

“Dr. Wilkins, may nakuha kaming mataas na level ng lead at cyanide sa tubig na galing sa Brgy. San Lorenzo.”

Halos hindi ako makahinga. Cyanide? Tangina, sino’ng may pakana nito?

Napailing si Callum. “This isn’t an accident. Someone’s poisoning the water.”

Napalunok ako. “Doc… seryoso ka?”

“Tingin mo?” malamig niyang sagot.

Nagpanting ang tenga ko. Hindi ko alam kung sa inis kay Callum o sa galit sa taong may kagagawan nito.

Pero isa lang ang sigurado ko.

Kailangan naming malaman kung sino ang may kasalanan.

At hindi kami titigil hangga’t hindi namin siya nahahanap.

Walang kibo si Callum habang tumitingin sa report mula sa DOH. Ang mga mata niyang malamig, tanging ang mga galit na tingin na iyon ang nagpapakita ng tunay na nararamdaman niya. Hindi ko alam kung anong pinagdadaanan ng taong ‘to, pero sigurado akong may malalim na dahilan kaya siya ganito.

Pero sa ngayon, hindi ko na muna siya inisip. Mas importante ang nangyari sa Brgy. San Lorenzo. Kung may tao ngang may kasalanan, kailangan naming magmadali.

“May lead na ba tayo?” tanong ko, sinusubukang alamin kung ano na ang mga hakbang na ginawa nila.

“Wala pa,” sagot niya, malungkot at tahimik. "Pero we’re working on it. We’ll get there, Shien."

Bumuntong-hininga ako, naiinis na rin. Hindi lang sa sitwasyon, kundi sa pagkukulang ng mga ahensya na dapat sana ay mabilis umaksyon.

Pero isa lang ang sigurado ko—hindi kami titigil hangga’t hindi namin nahahanap ang may kagagawan nito.

“Alam ko, Doc. Hindi tayo titigil,” sagot ko nang buo ang loob ko, sabay lakad palayo. “Tama na ang pag-iisip, magtrabaho tayo.”

Habang naglalakad ako papunta sa desk, naramdaman ko ang mga mata ni Callum sa akin. Hindi ko alam kung ano ang dahilan, pero parang may iba siyang iniisip. Gusto ko sanang tanungin, pero hindi ko na tinuloy.

Bumalik ako sa pagsusuri ng mga resulta at nag-update ng chart. Kung may pagkakataon, kailangan ko ring maghanda. Kung may mga susunod pang pasyente, hindi pwedeng magkaaberya kami.

“Shien,” tawag ni Bea mula sa kabilang side. “Nasa na yung pain meds para kay patient 3?”

Hindi na ako sumagot at tumuloy lang sa pag-aayos ng gamot. Habang ginagawa ko iyon, naramdaman ko na may mga mata na hindi ko kayang iwasan—si Callum. Puno ng mga tanong, puno ng pagkabahala, pero hindi ko siya kayang tanungin. Hindi ko kayang ipakita sa kanya na ang simpleng mga galit ko sa kanya ay natutunaw na.

“Shien,” sabi ni Callum, sinadyang lapitan ako. “We need to talk. Hindi pa tapos ang araw. Gusto ko lang malaman mo…” tumigil siya at tinignan ako ng seryoso, “Hindi ko kayang pabayaan ka.”

Hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin, pero ang bawat salitang binitiwan niya ay parang pahirap sa utak ko. Parang may sumabog na alon ng mga emosyon—pag-aalala, galit, at hindi ko kayang itago na kahit konti, may pagka-nervous ako.

Napaisip ako. Pero hindi ko na rin pinansin ang nararamdaman ko. Hindi pa ito ang oras para magpaka-sentimental. Kung may tao mang may kagagawan sa lahat ng ito, mas importante pa ang buhay kaysa sa mga personal na bagay.

“Don’t worry about me, Doc,” sagot ko nang medyo matigas. “Tapos na ang usapan. Ang importante ngayon, magtrabaho tayo. Kung may mga susunod na kaso, kita tayo sa trauma room.”

Bago pa siya makapagsalita, nilisan ko siya at bumalik sa trabaho. I know the stakes are high. Hindi pwedeng magpatalo kami sa stress, at lalong hindi pwedeng magka-komplikado pa kami sa mga hindi kinakailangang problema.

Pero ang hirap. Ang hirap magpanggap na hindi ko siya iniisip.

At sa hindi inaasahang pagkakataon, may natutunan na naman akong bagay—mahirap magtago ng damdamin kapag pareho kayong sugatang tao.

Habang binabaybay ko ang daan pabalik sa trauma room, ang utak ko ay patuloy na nag-iisip. Lahat ng pangyayari, lahat ng kaso, nagsasama-sama, at ngayon, parang binabaliwala ko ang mga personal na alalahanin ko.

Ngunit hindi ko rin maiwasang makaramdam ng init na dumadaloy mula sa dibdib ko. Hindi ko alam kung dahil ba sa galit ko kay Callum o sa tuwa dahil, kahit pa magkaiba kami, may malalim na bahagi ng utak ko na hindi kayang i-ignore siya. Hindi ko na alam kung ang damdamin ko ba ay trabaho lang, o may mas malalim na dahilan.

Maya-maya, nakita ko na naman si Callum, nakatayo sa labas ng trauma room, nakatukod ang mga kamay sa dibdib niya. Nanatiling tahimik siya at parang nagmamasid. Habang tinitingnan ko siya, muling dumating ang matinding tanong sa utak ko: Bakit ba ako palaging kinakabahan kapag nandiyan siya?

Huwag mong gawing personal, Shien.

Binanggit ko na lang sa sarili ko ang mga salitang ito habang nagpapatuloy ako sa pag-aasikaso ng mga pasyente. Hindi pwedeng makompromiso ang trabaho. Lahat ng iyon ay may dahilan—at ang mission namin ngayon ay magtulungan para mapanatili ang buhay ng mga tao.

Lumipas ang ilang oras, at nagpatuloy ang mga kasunod na pasyente. Sa bawat isa, pinipilit kong mag-focus, hindi iniisip ang nararamdaman ko kay Callum. Pero ang katotohanan, hindi ko pa rin siya kayang kalimutan.

"Shien," tawag ni Callum habang papalapit. Nasa likod ko siya, tahimik at seryoso. "May follow-up na update sa mga tests na ginawa. Kailangan natin mag-usap."

Tumingin ako sa kanya, nag-aalangan kung sasagot ba ako ng maayos o bibigyan lang siya ng cold treatment. Pero hindi ko kayang magpanggap ng masyadong matigas.

"Huwag ka ng magtago, Shien," patuloy niyang sabi, at naramdaman ko ang pagkabigla sa tono ng boses niya. “Wala kang dahilan para magtakip. Lahat tayo may pinagdadaanan, hindi lang ikaw.”

Hindi ko na napigilan ang mga salita ko. “Ano ba talaga ang gusto mong sabihin, Doc? Kung trabaho, trabaho. Kung ikaw naman, hindi ko na alam kung anong meron sa atin.”

Mabilis niyang pinigilan ang paglalabas ng saloobin ko. "Wala akong ibang iniisip kundi ang trabaho, Shien. Pero hindi ko rin kayang i-ignore na may nangyayari sa atin—mga emosyon na hindi natin kayang iwasan."

Nanahimik kami saglit. Ang bawat salitang binanggit niya ay parang may bigat na hindi ko kayang pasanin. At sa kabila ng lahat ng ito, naramdaman ko na ang koneksyon namin—na hindi lang trabaho ang iniisip namin.

"Shien," tawag niya uli, may kabigatan sa tinig. “Hindi ko na kayang itago ‘to. May mga bagay akong hindi alam kung paano ipaliwanag. Pero sigurado ako na hindi ko kayang mawalan ka sa tabi ko."

Ipinagpatuloy ko ang pagsusuri sa mga records ng pasyente, hindi pa rin kaya ang magbukas ng puso ko. Pero may isang bagay na hindi ko matatakasan: Si Callum, at lahat ng nararamdaman ko tungkol sa kanya.

"Siguro, Doc... mas mabuti kung mag-focus tayo sa trabaho muna," sagot ko nang matigas, tumutok sa mga papers.

Nakita ko ang mabilis na pag-iling niya. Alam ko kung anong ibig niyang sabihin. Masakit para sa kanya, at masakit din para sa akin.

“Fine,” sabi niya, pero may halong pag-aatubili sa boses. “But this isn’t over, Shien. I’m not giving up on you.”

Nagpatuloy ako sa trabaho, hindi ko alam kung anong susunod na mangyayari. Pero ang alam ko lang—may laban kami. May laban kaming pareho.

At hindi kami titigil hanggang hindi natatapos ang misyon namin.