In the Arms of the Playboy Husband ( COMPLETED )

⚠️ WARNING ⚠️ THIS STORY IS NOT SUITABLE FOR YOUNG AUDIENCES! SOME CHAPTER AND SCENE HAVE VIOLENCE, s*x AND OTHERS STUFF. READ AT YOUR OWN RISK ⚠️ DON'T BE STUBBORN! PROLOGUE “SAAN ka galing?” Salubong sa akin ng asawa ko habang kakapasok ko pa lang sa pinto ng bahay namin. Dilim na dilim ang paningin nito sa akin na tila kahit anong oras ay susugurin ako. My knees are trembling already. Unti-unti na ring bumibilis ang t***k ng puso ko dahil sa mga titig niya. I don't know how to react. Hindi ko rin halos maibuka ang aking bibig para magsalita dahil sa takot. Ganito ako everytime na kaharap ko si Jack — my husband. Natatakot, nangingig at kinakabahan. “Are you deaf? I'm asking you! Bullshit!” Narinig ko ang sunod-sunod na pagbasag ng mga gamit na gawa sa mababasag na bagay. Napakurap ako nang wala sa oras dahil sa gulat. Samantalang, sunod-sunod pa rin ang pagbasag ng mga gamit at may kasamang mura galing sa asawa ko. “J-Jack,” nangingig na sambit ko sa kaniya. Baka sakaling tumigil na ito sa pagbabasag ng mga gamit pero mali pala ako. Tiim-bagang tumingin ito sa akin habang nakasalubong ang makapal na kilay nito at naka-igting ang mga panga. “Pak!” Isang malakas na sampal ang dumapo sa kaliwang pisngi ko. Namamanhid ang buong mukha ko dahil sa lakas ng sampal. Parang naalog ang buong utak ko sa lakas nito. Nalasahan ko agad ang dugong nasa bibig ko. Siguro marahil dahil sa lakas ng sampal niya kaya nagkaroon ng dugo. “HINDI MO TALAGA SASABIHIN SA AKIN SA KA GALING, MEGAN? INUUBOS MO BA TALAGA ANG LAHAT NG PASENSYA KO SAYO?!” Sigaw nito sa akin. Hindi ko na lang namalayan na tumulo na pala mga luha ko. Dahil na ito sa pinagsamang sakit mula sa sampal, takot mula sa malaking boses ni Jack at kaba sa na puwede niyang gawin sa akin. Hindi lang ito ang unang beses na sinasaktan niya ako physically. Maraming beses na niya akong napagbuhatan ng kamay. Not only physical abuse, kasama na rin ang verbal at emotional abuse. I don't know kung bakit natitiis ko pa ang mga ginagawa niya sa akin. Siguro dahil sa mahal ko siya kaya natitiis ko lahat ng mga bagay na ito. Gano'n naman ’di ba? Basta mahal mo ang isang tao, natitiis mo lahat ng sakit basta hindi ka lang niya iiwan. Tanga na kung tanga pero mahal ko siya, e. I'd rather accept all his anger towards on me basta hindi lang siya mawawala sa akin. I can't afford to lose him. Masaydo kong mahal kaya hindi ko kaya. “I’m asking you again, Megan. Huwag mong ubusin ang pasensya ko sayo. Saan ka galing?” sabi niya sa akin habang hawak ang mga kamay ko. Ramdam ko ang gigil niya dahil sa pagkakahawak ng kamay niya sa kamay ko. Pinipigilan lang niya ang kaniyang galit. “Tangina, Megan! Sagutin mo ako! Saan ka galing?! Doon sa kalaguyo mo? Talagang lumabas pa kayo?! Tangina!” sigaw pa nito sa harap ko sabay mura. Umiiyak na lang ako lalo dahil natatakot ako sa kaya niyang gagawin kapag sumagot ako sa kaniya. Hindi ko alam kung ano ang gagawin ko dahil kahit anong explain ko. Hindi siya nakikinig sa mga sagot ko. Bagkus ay sinasaktan niya lang ako pabalik. No'ng una akong sumagot sa sinabi niya ay hindi lang sampal ang natanggap ko, pati na rin bugbog. Akala ko sa mga oras na 'yon. Katapusan ko na. Mabuti na lang at nakagapang pa ako papalayo sa kaniya. “Tangina! Sumagot ka!” Nagagalit nitong sigaw. Lumalabas na ang ugat sa leeg nito sa kasisigaw. Talagang galit na galit ito. Ito ang kinakatakutan ko. Nagiging iba siya kapag galit na galit. Parang ibang tao ang kaharap ko. “S-Sinamahan k-ko l-lang s-si Althea sa mall,” nanginginig at napipilitan kong sagot sa kaniya. Hinanda ko na rin ang aking sarili sa anumang gawin niya sa akin. Alam kong may gagawin siya sa akin. Hindi pwedeng wala, alam ko na ito. Bubugbugin na naman niya siguro ako. Sinabi ko naman ang totoo pero ayaw pa rin niyang maniwala. Wala akong magagawa. “Talaga?! Si Althea ang kasama mo o 'yang kabit mo?” galit nitong sabi sa akin. “W-Wala akong kabit,” mahinang sabi ko habang tumutulo ang mga luha ko sa magkabilang pisngi. “Ahhh! Ugh!” Napasigaw ako na may kasamang daing nang wala sa oras ng hinagis niya ako sa sofa sa sala namin. Masakit ang likod ko dahil sa paghagis niya sa akin. Nanghihina ako, para akong mawawalan ng ulirat dahil sa lakas. “Ano?! Masarap ba siyang trumabaho? Tell me!” galit nitong bigkas habang pinupunit niya ang damit ko. “H-Huwag,” nahihirapang sambit ko agad kay Jack pero tila wala itong narinig at tinuloy lang ang pagsira sa suot kong damit. Agad ko namang niyakap ang sarili nang maramadaman ko ang pagka-punit ng damit ko. Pero, tinanggal ito ng asawa ko at marahas na pinaghahagkan ako sa aking leeg. “H-Huwag please. Maawa ka sa akin.” Pero pagtuloy pa rin si Jack sa paghalik sa akin at madahas na ginalaw ang mga kamay niya sa iba’t-ibang bahagi ng katawan ko pati na ang maseselang bahagi ng katawan ko. Umiiyak ako ng tahimik dahil sa ginawa niya. Wala akong lakas para lumaban upang patigilin siya sa kaniyang ginagawa. Nanghihina pa rin ako dahil sa ginawa niya sa akin kanina. Tanging pag-iyak na lang ang nagawa ko sa nangyari ngayon. Babae lang ako, mahina at walang kalaban-laban. “Dapa!” Sigaw nito sa akin. Ngunit, hindi ko magawa dahil nanghihina pa rin ako. Kaya sapiltan niya akong pinadapa at dito na niya pinasok ang p********e ko. “Ugh.” Hindi ko pagilang hindi mapaungol sa ginawa niya. He's long and big. “Ahhh, s**t! f**k!” ungol din niya habang binabayo ako ng napaka-bilis. Tanging ungol lang niya ang yumanig sa buong lugar. Hanggang tuluyan na nga itong naabot sa sukdulan. Pagkatapos niyang magsawa sa aking katawan ay iniwan niya lang akong parang basahan. Na tila walang nangyari. Na tila hindi ako ang asawa niya. Na para bang isang bayarang babae ako na pagkatapos gamitin ay iiwan na lang basta-basta. Ang sakit! Sobrang sakit! Sarili mong asawa kaya gawin sa 'yo ang bagay na ito. Hindi ko alam kung hanggang kailan at hanggang saan ako makakaranas ng ganito. I don't know if mararanasan ko pa ba ang masayang buhay. Mararanasan ko pa ba ang magkaroon ng masayang pamilya. Hindi ko alam. Hindi ko na alam. Niyapos ko ang aking sarili habang patuloy na umiiyak. Bakit ba ako ginaganito? Nagmahal lang naman ako. Pero, bakit ito ang inabot ko? Pinilit ko na makatayo para makapunta sa kuwarto ko para makapagbihis. Kahit nanghihina ako ay pinilit ko na tumayo at nilabanan ang panghihina. At sa huli ay nakapunta ako sa aking kuwarto. •••••• NAGISING ako mula sa aking pagkatulog dahil sa ingay na narinig ko mula sa kabilang kuwarto. “Ugh, J-Jack! Ahh! Ahh! Ahh! F-faster! Ahh!” rinig kong tinig na nagmula sa kabilang kuwarto. Muling nanubig ang mga mata ko. Masakit, na harap-harapan kang ginagago ng asawa mo. Pero wala kang magawa dahil mahal mo ito. Hindi mo kayang iwanan dahil mahal mo. Tanging pagluha na lang ang magagawa mo. Gano'n ako ngayon. Pag-iyak lang ang kayang gawin. Hindi kayang lumaban. Hindi ko kayang lumaban dahil sakit lang din ang matatanggap ko. Siguro, may mga tao talaga na bulag sa pag-ibig. Na kahit sinasaktan at niloloko na. Mahal na mahal pa rin. Siguro, isa ako roon. Tanga sa pag-ibig. “Ohh! f**k! s**t! I-im c-cuming!” rinig kong sabi ng asawa ko na tila sobrang sarap ang dinanas. Mas lalo kong tinakpan ang aking tainga dahil hindi ko makaya ang maririnig ko. Hanggang sa tuluyan nang nawala ang ingay sa kabilang kwarto. Naging tahimik na ito, habang ako ay patuloy pa rin sa pag-iyak. Simula no'ng kinasal kami ni Jack. Wala nang araw na hindi ako umiiyak. Hanggang saan pa ba ang kaya kong gawin? Hanggang kailan pa ba ako iiyak? Deserve ko ba ito? Tama pa ba ang ginagawa ko? Siguro, tama na ang lahat nang ito? Sobrang sakit na ang dinanas ko. Pagod na pagod na rin ako! Hindi ko na kaya! Mahal ko siya pero paano naman ang sarili ko? This is my life, I'm Charlotte Megan Sevilla, a wife and I'm in the arms of the playboy husband — Jack Villafuente. Itutuloy... A/n: This is my first story. Maraming mali po ito, typos, plotholes, grammatical errors and others! PS: Please be aware. Jack is f*****g red flag. Before you judge! Patapusin niyo muna ang kuwento at bakit ito nangyari.