Xalvien’s POV Continuation
Natahimik ako. Hindi dahil sa takot, kundi dahil sa inis na unti-unting umakyat sa ulo ko. Gusto kong sabihing mali akong naririnig, pero hindi. Siya nga. At malinaw ang tono niya parang may alam siya, parang siya lang ang may karapatang magdesisyon kung ano ang tama para sa akin.
Bumuntong-hininga ako. Pinilit kong panatilihin ang boses ko sa tono ng katahimikan, pero alam kong lumalalim na ang timpla ng damdamin ko.
"Alam ko," malamig kong sagot. "At sa totoo lang, wala akong pakialam."
Nagulat siya. Ramdam ko sa katahimikan sa kabilang linya ang pagkabigla niya.
"Excuse me?" tanong niya, tila hindi makapaniwala sa narinig.
"Claire, kung nagluko si Simon noon sa inyo, problema niya ‘yon. Hindi ko na responsibilidad ang ayusin ang mga basag n'yong alaala.
