Xalvien’s POV
Warning: Readers Discretion is advised.
Pagsapit ng hapon, naramdaman ko na parang may magnetong humihila sa akin patungo sa park. Hindi ko alam kung dahil ba sa hangin o dahil may iniwan akong damdamin sa lugar na ‘yon—o baka dahil may taong gusto ko muling makita. Sa isang bench na malapit sa fountain, nakita ko siya. Si Simon. Nakasuot siya ng simpleng puting polo at itim na pantalon, pero sa mata ko, para siyang nililok ng liwanag ng araw. At sa bawat hakbang ko papalapit, tila ba bumibilis ang t***k ng puso ko.
“Akala ko hindi ka darating,” bulong niya, pero sapat para marinig ko.
“Ni hindi nga ako sigurado kung dapat ba akong pumunta,” sagot ko, sabay tingin sa mga batang naglalaro sa damuhan. “Pero... heto tayo.”
Tumango siya at tinabihan ako sa bench. Saglit kam
