Ruthless Deception

Chapter 20

Pagkarating namin sa opisina ko sa underground, mabilis ako pumunta sa cabinet para kumuha ng first aid kit. Sa tuwing na may injury ako rito ako palagi pumupunta. Mas gusto ko rito magpagamot kaysa sa ospital. Ayaw ko na may nakakakita kung gaano ako nasasaktan.

I know that it is a human nature to feel the pain... but I don't want to show to anyone how pain I am. Gusto ko palagi na matapang ako sa paningin nila para hindi nila ako kaya maliitin. I hate how people pity me when I'm in hurt. Thus, I've learned how to hide all my emotions.

Mabilis ako binuhat ni Lourd at pinaupo niya na ako. Akmang kukunin ko sa kamay niya yung first aid kit nung nilayo niya 'yun sa akin. Seryoso ang mukha ni Lourd habang yumuyuko at inaangat ang binti ko.

"Let me treat your wounds. It keeps bleeding," he said.

"Let me do it. I know how to treat my wounds," I replied. Sinusubukan ko kunin sa kaniya yung first aid kit pero ayaw niya. Bumuntong-hininga ako. I'm so frustrated right now. "Kaya ko naman gamutin ang sarili ko."

"I know you're a doctor but you got an injury. I'll be gentle of treating your wounds."

I huffed. "Make it fast. Tahiin mo na agad ang sugat ko."

"Are you sure? Can you handle the pain?"

"Trust me... mas masakit pa ang dinanas ko dati kaysa sa ganiyan. Tahiin mo na o ako nalang gagawa."

He shook his head. "Okay... just take a deep breath."

He sterilize first the needle. Kinuha ko yung bimbo at kinakagat ko 'yun habang napapapikit. Kahit pa sabihin ng iba na malayo sa bituka, medyo malalim ang pagkabaon sa binti ko. Wala pa naman ako kahit anong pilat sa binti ko. Mas lalo ko diniin ang pagkakagat ko sa bimbo nang tahiin ni Lourd yung sugat.

I was crying out loud. Mas lalo kumakapit ang pagkakapit ko sa hamba ng upuan. I know it needs to put anesthesia to stitch my wound but I don't have time for it. Tsaka ginagawa ko naman ito dati.

"M-Make it f-fast!" I said, while my breath is heaving so heavily. Hindi siya nagsalita dahil sobrang seryoso siya sa pagtatahi ng sugat ko.

Sumandal ako sa pader habang napapapikit. Alam kong malapit na matapos si Lourd. Naramdaman ko nalang na lumulutang ako. Pagdilat ng mata ko ay hiniga ako ni Lourd sa kama ko. Nanghihina ako at namumutla na rin yung labi ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin si Lynch bukas na may saksak ako sa binti.

"Take a rest, Cypher," he whispered. Hinahaplos niya yung pisnge ko. Medyo maamo na ngayon ang mukha niya. Hindi siya mukhang suplado sa harapan ko. "Bukas mo nalang sabihin sa akin kung sino sumasak sa'yo."

"H-Hindi ko kilala."

"He's not familiar to you?"

Umiling ako. "May ideya ako kung sino siya, pero hindi ko pa kilala yung pagkatao niya. Siya siguro yun tauhan ni Lynch na hanapin ako."

"Does his past detectives are that violent?"

"No, that man is not a f*****g detective. Someone told me that Lynch hired a skillful assassin," I explained. Mariin ako napapikit nang maramdaman ko yung hapdi sa sugat ko nung ginalaw ko yung binti ko. "There's a weird woman who knows what's occuring about my life. Siya yung sinasabi ko sa'yo. Hindi rin siya basta-basta na tao."

"They're finding you to kill you," he said. Seryoso ang pagkasambit niya ng bawat salita. "I'm starting to lose my mind if I saw you got stab again."

"Kaya ko nga ang sarili ko."

He scoffed. "Shut up. Kung hindi pa ako dumating baka napatay ka na niya. Aminin mo na kailangan mo rin ako."

"Kaya ko..."

"Kahit ngayon lang ay makinig ka. You're in a deep s**t. Someone is ready to kill you. And the worst part of it is that your own fiance wants you dead."

Napalunok ako. Bakit bumigat sa dibdib ko yung huli niyang sinabi. Parang may sumaksak sa puso ko. Naiinis ako... bakit ako nasaktan? Dapat nga handa na ako dahil alam ko naman dadating rin ang araw na malalaman niya ang totoo. Ayaw ko pa niya malaman.

And I swear to God... I don't want to fall for his charms. I'm already done with that shits. I don't believe in love anymore. Romance made me miserable. Walang nadulot na maganda sa buhay ko. All relationships don't have butterflies and fairytales. In the end... we all have bad ending. A bad part of epilogue.

"He doesn't know that I'm the one who killed his sister," I snapped. Dapat nga 'di ako nakakaramdam ng ganito, e. I'm contradicting everything when it comes to Lynch. "That's why I'm going to marry him to hide all the truth and take my parent's company."

He huffed and massaged the bridge of his nose. Binalutan niya nalang ako ng comforter at hinagkan niya ako sa noo. Napapapikit ako habang pinagmamasdan siya na inaalagaan ako.

Ito ba talaga si Lourd na nasa harapan ko? Bakit parang naninibago ako sa kaniya? Lourd is known as the cold guy in the family. And he doesn't give a f**k about anyone. Why was he being concern for my well-being?

"Do you need anything? Water and food?" he suggested.

I nodded. Naalala ko kung bakit nga ba ako lumabas para bumili ng groceries ko. Payapa ako lumabas para kumain pero bakit pa ako nasaksak?

"A bread will do."

"Are you sure? I can make a food for you."

"You know how to cook?"

He licked his lips. "Ano ba tingin mo sa akin? A spoiled rich man? Hindi ako si Johann."

"What the fuck... ba't nadamay si Johann dito?"

"Well, he can be the best example of spoiled guy in our family."

"You're mean!"

"Come on, don't make me a bad guy. Hindi lang naman ako mean sa kaniya, right?" he shrugged his shoulders. Tumayo na siya mula sa kinauupuan niya at nagtungo na palabas. Pero bago niya ako iwan sa kwarto ay nilingon niya muna ako. "I'm going to take care of you."

My eyebrow arched. "Ikaw pa rin ba si Lourd na kilala ko?"

"I don't know anymore to be honest. But I could tell you that you bring out the soft side of me."

Tinalikuran niya na ako at lumabas na siya. Napauwang ang labi ko habang paulit-ulit naglalaro sa isipan ko kung ano sinabi niya. Napailing nalang ako. Pero napangiwi ako nang magalaw ko yung binti ko. Kapag talaga malaman ko kung sino ang sumaksak sa akin ay babawi ako.

Pumikit nalang ako dahil gusto ko nalang itulog itong sakit. Madalas ko ito gawin kapag may masama ako nararamdaman. Niyakap ko yung throw pillow at umidlip muna.

Nararamdaman ko na may yumuyugyog sa akin. Napapaungol ako sa sarap ng tulog ko. Pero may yumuyugyog pa rin sa akin. Bumangon na ako at sumalubong sa harapan ko si Johann.

"What the f**k are you doing here?" I asked, exasperatedly. "Can't you see that I'm taking a peaceful nap?"

"I'm just worried!" he replied. "Besides, sinabi sa akin ni Lourd yung nangyari kaya nagpunta agad ako rito."

Sabay kami napatingin ni Johann sa pintuan. May dala na pagkain si Lourd at umuusok pa 'yun. Kumunot noo niya habang tinitingnan kami.

"Did you wake her up? Didn't I told you to let her rest?" Lourd hissed. Napapailing siya kay Johann.

"Can you blame me? Namumutla si Gwen at mukhang mamatay na," si Johann. Pero tiningnan ulit ako ni Johann at dinapo niya yung daliri niya sa leeg ko. "Good thing she still has pulse for f*****g sake."

"You're being dramatic again," I commented. Napabuga ako ng hangin at sumandal na ako sa headboard. Alam ko na makakarating din kay Damon ang nangyari sa akin. Kilala ko pa naman si Johann dahil tiyak na sasabihin niya kung ano ang nangyari sa akin.

"That f*****g s**t didn't keep his words that he needs to zip his big mouth to our gang. Guess what? He already told them about you," ani Lourd. Halata na masyadong inis si Lourd ngayon kay Johann.

"I got panic! Kasama ko kasi si Damon nung tumawag ka. Kaya bigla ko nasabi sa kaniya na aksidente si Gwen," si Johann. Inirapan siya ni Lourd at bahagya siya binangga sa braso para tumabi.

"Just admit that you have a big mouth, fucker."

I laughed. "Calm down... wala na tayo magagawa dahil alam na rin ni Damon. Kailangan ko nalang magpagamot ngayon."

"Kailangan mo magpahinga na wala si Johann sa paligid," si Lourd habang binibigyan ng masamang tingin si Johann.

"Hey! Napakasama ng ugali mo, ha!" si Johann. Umupo sa tabi ko si Johann at napangiwi nanaman ako dahil nagalaw yung binti ko. "s**t! I'm sorry!"

"You know what? Get out! Now!" Lourd declared. Tinuturo niya ngayon yung pintuan habang masasama ang tingin niya kay Johann. "Do you want me to lift up your ass to get you out of here?"

"I will remember this day, Kevin!"

"Don't call me by my first name!"

"Kevin the asshole!" tapos naglakad na palabas si Johann. Hindi ko mapigilan bumungisngis sa gilid. Palagi nalang talaga ako natatawa sa tuwing kaaway ni Johann yung mga pinsan niya.

Poor Johann.

I took a rest for a week to let my wound heal. Mabuti nalang ay gumagaling na rin yung sugat ko. Kaya ko naman na makapaglakad. At nagsabi ako kay Lynch na magbabakasyon ako ng isang linggo baka kasi palagi maghintay sa pad ko 'yun.

Pinasok ko yung kamay ko sa bulsa ng  leather jacket ko. Dahil kailangan na namin magawa yung misyon namin. Tsaka hindi pa ako nagpapakita kay Damon dahil panigurado na kikilos siya na patayin si Lynch ngayon. Syempre ayaw ko naman 'yun mangyari dahil hindi ko pa nagagawa yung plano ko.

Nasa harapan ko na ngayon si Roberto. Nakangiti ako sa kaniya.

"How are you? Sawyer told me that you got sick?" Roberto began.

"Yeah... good thing I'm fine now. Pwede na ba ako magsimula?"

"Maaga ngayon ang boyfriend mo at nandoon siya sa warehouse ngayon. Ikaw nalang talaga ang hinihintay ko," aniya habang naglalakad na kami papasok sa weapon shop niya. Napatingin ako sa babae na nasa counter dahil nakatingin pa rin siya sa akin. "And I want you to arrange all the confidential papers in my office. Pwede ba?"

I smiled. "Sure. Pasok na ako sa loob?"

"Yes, magsimula ka na."

Pumasok na ako sa loob para i-arrange yung mga papeles sa tamang lagayan. Sinarado na ni Roberto yung pintuan at naiwan na ako mag-isa sa opisina niya. Nagsimula na ako tumingin na pwede ko makuha na impormasyon.

Black Aura.

Napatigil ako sa paghahanap na may nabasa ako na pangalan ng grupo. Nandoon yung pangalan ni Joseph at may logo ang Black Aura. Pero napakunot ang noo ko na wala ako mahanap na impormasyon kung saan ang lokasyon ni Joseph.

Tsaka dala ko ngayon ang micro-chip na ginawa ni Lourd. Mabilis ko inayos yung mga papel baka biglang pumasok sa loob si Roberto. I don't want to compromise our mission for today.

Nakuha ng atensyon ko ang pagtunog ng phone mula sa office desk. Mabilis ako tumayo at tiningnan yung tumutunog na phone. Mabilis ko tiningnan 'yun. Tapos namatay din naman yung tawag. Nakalagay lang ay letter J.

Mabilis ko kinuha yung micro-chip na hawak ko at pinasok 'yun sa loob ng phone niya. Kinakagat ko yung kuko habang hinihintay mag loading para makuha kaagad ang impormasyon na nasa loob ng phone.

It's already 85% when someone open the door in front of me. Napauwang ang labi ko na makita ang babae. Yung katrabaho ko rito sa counter. Nanliit ang mata niya nang makita ko na may hawak ako na phone. Alam ko na pag-aari 'yun ni Roberto.

"Why are you holding his phone?" she asked, suspiciously. Nang makita ko na 100% na ay mabilis ko binulsa yung phone ko. "I'll tell Roberto about this you f*****g liar."

With that being said, mabilis ako lumapit sa kaniya at sinuntok sa mukha. Pumalag naman siya at sinuntok niya rin ako pabalik. Tinulak ko siya at natumba siya sa sahig. Kinuha ko yung baril at mabuti nalang na may silencer ako na nilagay do'n. Akmang tatayo siya nang ikasa ko 'yun sa harap niya. Tinaas niya yung kamay niya sa harapan ko.

"Play fair..."

"I'm sorry... I don't play fair."

I pulled the trigger. Pinutok ko 'yun sa harapan niya. Mabilis ko pinindot yung earpiece ko para makausap ko na si Lourd.

"Let's find Roberto!" I said.

Kinuha ko yung phone at mabilis tinanggal do'n yung micro-chip. Nasa harapan ko bigla si Roberto. Hinampas niya ako bigla ng shot gun sa noo.

Napapikit ako sa sobrang sakit. Tapos bigla niyang inapakan yung binti ko. Napasigaw ako sa sakit dahil masakit pa rin iyon lalo na't dinidiinan niya. f*****g s**t.

"You're a f*****g sus," he said, menacingly. Tapos tinutok niya sa ulo ko yung nguso ng shot gun. "I'll end your life now."