Lumuhod ako sa tabi ng kama habang puno ng pagmamahal na tinitigan sa kaniyang pagtulog ang aking asawa.
“Mahal na mahal kita at alam kong ganoon ka rin sa’kin. Sana’y muling magbalik ang iyong alaala. Alaalang puno ng pagmamahal.” Gusto ko siyang haplusin ngunit ‘di ko magawa.
Natatakot akong bigla na lang siyang magising at muling ulitin ang maling paraan nang paggamit sa’kin.
Ilang araw na akong manhid sa bawat pananakit niya at tila nakasanayan ko na rin nga dahil sa naubos na ang mga luhang karamay ko sa tuwina.
Ginagamit niya ang katawan ko kung kailan niya naisin at walang anumang pag-iingat sa bawat pagbaon.
Gustuhin ko man tumanggi ngunit wala na akong lakas pang gawin iyon. Balewala ang anumang pag-aaklas ko sa kaniyang lakas.
“Carl Wayne...” puno ng emosyon kong wika.
