Chapter 13
1825 Words
CHAPTER 13
Luna’s Pov
Ang tahimik ng umaga. Walang ibang maririnig kundi ang huni ng mga ibon at ang banayad na hampas ng alon sa pampang. Ngunit sa kabila ng katahimikan, ramdam kong may mabigat na nagbago.
Hindi ko alam kung anong mas mahirap ang tanggapin ang nangyari kagabi, o ang damdamin kong pilit kong nilalabanan pero unti-unti nang bumabalik sa akin.
Nakatingin lang ako sa kisame ng maliit kong bahay, pilit inaalala kung paano nagsimula ang lahat. Ang mga titig niya, ang mga salita niya, at kung paanong parang hinayaan kong bumigay ang puso ko sa damdaming matagal ko nang pinatay.
Isang pagkakamali ba ito? O isang pagkakataong ibinigay ng tadhana para maramdaman kong muli ang buhay?
“Luna…”
Mahinang tawag mula sa labas.
Hindi ko kailangang lumapit para malaman kung sino iyon. Ang boses ni Raven ay may kakaibang lambing at bigat na hindi mo basta makakalimutan.
Ayokong makita siya. Hindi ko kayang harapin ang mga mata niyang puno ng pag-ibig at pangako. Pero alam kong hindi rin ako mapapalagay hangga’t hindi ko siya kinakausap.
Binuksan ko ang pinto, at nandoon siya basang-basa ng pawis, halatang hindi nakatulog buong gabi.
“Raven, bakit ka nandito?” tanong ko, pilit pinapanatili ang distansya.
“Gusto kitang kamustahin,” sagot niya. “Alam kong gulo ang isip mo, pero gusto kong marinig mo ako.”
Pumikit ako, huminga nang malalim. “Wala nang dapat pag-usapan. Ang nangyari kagabi… pagkakamali ‘yon.”
Pero hindi siya natinag. Lumapit siya, ang mga mata niya seryoso, puno ng katapatan.
“Hindi pagkakamali ang magmahal, Luna. Hindi mo ako pwedeng itulak palayo dahil lang sa nakaraan mo. Hindi mo kasalanan ‘yung ginawa ni Jude.”
Napaatras ako. Hindi ko alam kung galit ako o natatakot.
“Hindi mo naiintindihan, Raven!” napasigaw ako. “Hindi mo alam kung gaano kalalim ‘yung sugat na iniwan niya. Hindi ako ‘yung babae na dapat mong mahalin. Sirang tao ako!”
Tahimik siya. Pero sa mga mata niya, walang kahit anong panghuhusga tanging awa, pag-unawa, at isang bagay na mas nakakatakot pa.
“Kung sirang tao ka,” sabi niya, “hayaan mong ako ang magpupuno sa mga kulang. Hindi ko kayang tumalikod sa’yo, Luna. Hindi ako si Jude. Hindi ako tulad ng ama ko. Hindi ko kayang manakit.”
Ang mga salitang iyon parang kidlat sa dibdib ko.
Napatingin ako sa kanya, at sa mga mata niyang puno ng kirot, nakita ko ang lalaking totoo hindi perpekto, pero handang ipaglaban ako kahit ikapahamak niya.
“Raven…” bulong ko. “Bakit mo ‘to ginagawa? Hindi mo kailangang madamay sa gulo ng buhay ko.”
Ngumiti siya, malungkot pero totoo.
“Dahil ayokong mabuhay sa mundong alam kong nandiyan ka, pero hinayaan kitang mag-isa.”
Lumapit siya at marahang hinawakan ang kamay ko.
“Hindi ko alam kung anong pinaniniwalaan mo, Luna, pero naniniwala ako na dumating ako sa buhay mo hindi para maging isa pang sugat, kundi para tulungan kang maghilom.”
Unti-unti akong napaluha. Hindi dahil sa awa, kundi sa bigat ng damdamin kong pinipigilan kong maramdaman.
“Paano kung saktan ka ng nakaraan ko?” tanong ko. “Paano kung madamay ka?”
“Wala akong pakialam,” matatag niyang sagot. “Kung kailangan kong harapin si Cassandra, o kahit sino pa, gagawin ko. Hindi ko hahayaan na may mangyaring masama sa’yo. Hindi mo na kailangang tumakbo mag-isa.”
Sa unang pagkakataon, may isang taong nagsabing ipagtatanggol niya ako hindi dahil kailangan, kundi dahil gusto niya.
Ngunit sa likod ng lahat ng iyon, may kaba akong hindi ko maipaliwanag.
Alam kong hindi basta-basta si Cassandra. Narinig ko noon sa mga tao sa bayan na isa siyang babaeng hindi marunong magpatawad. Kapag may gusto siya, gagawin niya ang lahat para makuha iyon, kahit makasakit ng iba.
Kinagabihan, nagpunta siya ulit sa bahay. Hindi ko alam kung bakit hindi ako galit. Siguro dahil sa presensiya niya, pakiramdam ko ligtas ako kahit alam kong delikado.
“Raven, baka makita tayo ni Cassandra,” sabi ko habang nakaupo kami sa harap ng kubo, tanaw ang dagat na kumikislap sa ilalim ng buwan.
“Hindi ko na siya mahal, Luna,” sagot niya. “At kahit malaman pa niya ang totoo, hindi ako aatras.”
“Hindi mo siya kilala,” sagot ko. “Kaya niyang saktan kahit sino.”
Tumingin siya sa akin, seryoso.
“Kung ganyan siya, mas lalo kong kailangang manatili. Hindi ako matatakot sa kanya. Ang tanging kinatatakutan ko lang… ay mawala ka.”
Napayuko ako. Hindi ko alam kung paano tatanggihan ang ganoong mga salita.
“Raven, hindi mo kailangang maging tagapagtanggol ko.”
“Hindi ko pinipili ‘to dahil kailangan,” sagot niya. “Pinili ko ‘to dahil mahal kita.”
Tumulo ang luha ko nang hindi ko namamalayan.
“Mahal kita, Luna. At kahit ano pang mangyari, kahit si Cassandra pa ang humarang, hindi ako bibitaw.”
Niyakap niya ako nang mahigpit, at sa yakap niyang iyon, ramdam kong parang huminto ang mundo.
Ngunit sa kabilang dulo ng dalampasigan, may isang aninong nakatayo tahimik, nakamasid, at nakikinig.
Isang babaeng nakasuot ng itim, hawak ang cellphone, at nakatingin sa amin na may mapait na ngiti.
“Kung akala niyo, makakatakas kayo sa akin…” bulong ni Cassandra, habang pinipindot ang record button ng kanyang phone.
“…magkakamali kayo.”
Kinabukasan, napansin kong hindi mapakali si Raven. Tahimik siya habang naglalakad kami sa tabing-dagat.
“May problema ba?” tanong ko.
“Wala… pero may kutob ako,” sagot niya. “Pakiramdam ko, may nagmamasid sa atin.”
Tumingin ako sa paligid. Walang tao. Pero ramdam kong totoo ang sinabi niya parang may malamig na hangin na humaplos sa batok ko, dala ng hindi magandang pakiramdam.
“Raven, baka si Cassandra ‘yon,” mahina kong sabi.
“Hayaan mo siya,” sagot niya. “Haharapin ko siya kung kinakailangan.”
At doon, muling tumibok ang puso ko sa paraang hindi ko inasahan sa pagitan ng takot at pag-ibig, natagpuan ko ang isang lalaking handang isugal ang lahat… kahit kapalit ay kapahamakan.
Hindi ko alam kung bakit biglang bumigat ang pakiramdam ko nang gabing iyon. Tahimik ang paligid, pero parang may malamig na hanging dumarampi sa balat ko, dala ang pahiwatig ng isang paparating na panganib.
Sa di kalayuan, sa dilim ng kalsadang halos walang dumaraan, may isang babaeng nakatayo nakamasid sa amin ni Raven habang magkasabay kaming naglalakad pauwi.
Hindi ko alam na habang yakap ako ni Raven sa ilalim ng liwanag ng buwan, ay may mga matang punô ng poot na nakatingin sa amin.
Si Cassandra, nakasuot ng itim na bestida, ang buhok ay nakalugay at basa ng pawis. Hawak niya ang cellphone niyang nanginginig sa kanyang palad. Sa screen, malinaw ang video ako at si Raven, magkahawak-kamay, magkahalong halik at yakap na punô ng pag-ibig.
Sa bawat segundo ng video, lalong tumitindi ang pag-igting ng kanyang panga.
Ang mga mata niya ay namumula sa galit, ang dibdib niya ay mabilis ang paghinga.
“Paano niya nagawa ‘to sa akin…?” mahina niyang bulong, pero unti-unting tumataas ang tono.
“Raven… pagkatapos ng lahat ng binigay ko, ganito mo ako susuklian?”
Umikot siya, mabilis, halos hindi na alam kung saan pupunta. Nanginginig ang kamay niya habang pinipindot ang cellphone, paulit-ulit na pinapanood ang video na parang lason na unti-unting sumisira sa kanya.
Pagkapasok niya sa kanyang sasakyan, hinampas niya ang manibela nang malakas.
“Walanghiya kayo!” sigaw niya. “Hindi kayo pwedeng maging masaya habang ako nasasaktan!”
Ang boses niya ay nanginginig sa galit at sakit.
Isinandal niya ang ulo niya sa manibela, mariing pumikit, at hinayaang pumatak ang mga luha pero hindi iyon luha ng panghihinayang, kundi ng pagbabalak at paghihiganti.
“Akala niyo ba, Luna… ikaw lang ang marunong magmahal?” bulong niya, puno ng poot.
“Hindi mo alam kung sino ang kinalaban mo.”
Habang nagpapatuloy siya sa pagsigaw sa loob ng kotse, unti-unti siyang nauubos ng galit na parang apoy na hindi mapapatay.
Bawat alaala nila ni Raven mga tawa, yakap, pangako ay nagiging abo sa isip niya.
Nilingon niya muli ang video, at sa bawat sandaling nakikita niya akong nakangiti sa tabi ni Raven, lalong tumitindi ang poot sa kanyang mga mata.
“Kung hindi kita makukuha, Raven… wala kang karapatang mapunta sa iba,” sabi niya, mababa pero puno ng banta.
Habang pinapatakbo niya ang sasakyan, ramdam ko ang bigat ng gabi kahit wala akong ideya sa nangyayari.
Sa bawat ikot ng gulong ng kotse ni Cassandra, isa-isang nabubuo sa isip niya ang mga plano.
Isang tawag ang ginawa niya isang matagal na kaibigan, isang taong sanay sa lihim na kasunduan.
“Gusto kong malaman lahat tungkol sa babaeng ‘yon,” malamig niyang sabi. “Lahat ng kahinaan niya.”
Mula sa kabilang linya, narinig ang boses ng isang lalaki.
“Anong gusto mong gawin ko, Cassandra?”
Ngumiti siya ng mapait, habang ang mga luha sa pisngi ay napalitan ng halakhak na puno ng poot.
“Gusto kong mawala siya sa buhay ni Raven. At gusto kong siya mismo ang sisihin ni Raven sa lahat ng mangyayari.”
Hindi ko alam, pero noong gabing iyon, habang nakatulog ako sa tabi ng dagat, may mga matang nakamasid sa akin mga matang hindi nagmamahal kundi nagbabalak.
Kinabukasan, napansin kong parang may kakaibang nangyari kay Raven. Tahimik siya, hindi makatingin ng diretso.
“May problema ba?” tanong ko habang nag-aalmusal kami sa kubo.
“Wala,” sagot niya, pero ramdam kong may dinadala siya.
Hindi niya alam na sa oras na iyon, si Cassandra ay nasa kabilang lungsod na nakaupo sa isang coffee shop, tinititigan ang cellphone niya, paulit-ulit pinapanood ang video namin ni Raven.
Habang tumatagal, ang ngiti sa labi niya ay nagiging ngisi ng isang taong may binabalak na hindi maganda.
“Hindi ako basta-basta susuko, Raven,” mahina niyang sabi, habang pinupunasan ang kanyang luha.
“Ako ang una mong minahal. Ako ang dapat mong piliin. Hindi ako papayag na maagaw lang ako ng babaeng kagaya niya.”
Itinaas niya ang tingin, at sa mga mata niyang puno ng dilim, sumiklab ang apoy ng paghihiganti.
“Lalaruin ko ang laro n’yo. Pero sa dulo… ako ang panalo.”
Hindi ko alam kung bakit hindi ako mapakali.
May mga pagkakataong nararamdaman kong parang may nakamasid sa akin. Minsan, may mga text akong natatanggap mula sa hindi kilalang numero mga salitang nagpaparamdam ng takot.
“Alam ko ang sikreto mo.”
“Alam ko kung saan ka nakatira.”
“At alam kong hindi ka karapat-dapat sa kanya.”
Nanginginig ang kamay ko habang binabasa iyon.
Tumingin ako sa paligid, pero wala akong makita. Si Raven ay kasalukuyang nasa mansion, may inasikaso daw. Hindi ko alam kung dapat ko bang sabihin sa kanya o itago na lang muna.
Pero sa ilalim ng katahimikan ng gabi, ramdam kong may paparating na bagyo hindi ulan, hindi hangin, kundi paghihiganti ni Cassandra.
- Writer
