Chapter 15
1508 Words
Chapter 15
Jude’s POV
Mahigit dalawang buwan na mula nang huling makita ko si Luna. Nawawala siya, at tila tinanggal sa mundo ko nang hindi ko alam. Hindi na siya bumalik sa bahay, at wala na ring balita mula sa magulang niya. Para bang naglaho siya sa hangin, iniwan ang lahat sa likod, kasama ang mga pangakong iniwan ko sa kanya.
Walang pakialam sa akin ang pagkakawala ni Raven. Ang tanging iniisip ko ay kung mahahanap ko pa ba si Luna, kung saang sulok ng mundo siya nagtago, at kung kailan ko maipapakita sa kanya ang galit at pagkabigo na pilit kong tinatago sa loob.
Halos araw-araw, hindi ko maiwasang uminom ng alak. Sa bawat lagok, iniisip ko ang mga sandaling magkasama kami, ang pangako sa isa’t isa, at ang pagtakas niya sa buhay ko. Naiinis ako sa sarili ko dahil alam kong hindi ito makakatulong, ngunit parang ito lang ang paraan para makalimot kahit saglit.
“Kaytagal mo rin,” bulong ko sa sarili, hawak ang baso ng bourbon habang nakatingin sa bintana ng opisina.
“Kaytagal kong hinintay maikasal tayo, kaytagal kong pinangarap ang sandaling iyon, pero tinakasan mo lang ako, Luna.”
Hindi na ako makapag-concentrate sa trabaho. Ang negosyo ni Papa at ni Don Ramon ay patuloy na umaandar, ngunit para sa akin, tila ang bawat tawag, bawat email, bawat transaksyon ay walang saysay kung wala si Luna. Ang kanilang presensya ay parang background noise lamang sa ingay ng isip ko, puno ng galit, lungkot, at panghihinayang.
Nakita ko ang sarili ko isang gabi, nakaupo sa leather chair ng opisina, hawak ang baso, iniisip ang bawat hakbang na ginawa namin. Napatingin ako sa kalendaryo at napagtanto na mahigit dalawang buwan na siyang nawala. Dalawang buwan na puno ng kawalan at misteryo.
Nagpatuloy ako sa pag-inom ng alak. Alam kong delikado ito, pero hindi ko mapigilan. Sa bawat lagok, parang naririnig ko ang kanyang tinig, ang kanyang tawa, at ang mga sandaling iniwan niya ako. Ang galit ko sa kanya ay sumasakal sa akin, ngunit sa ilalim ng lahat ng iyon, may isang bahagi ng puso ko na patuloy na naghahanap ng paliwanag.
“Paano mo nagawa ito sa akin, Luna? Paano mo nagawa na iniwan ang lahat ng pinangarap natin?” sigaw ko sa katahimikan ng opisina.
Ang galit ko ay nagbubuhos, nagiging apoy sa bawat hibla ng aking isip. Ang tanong na bumabalik sa akin ay paulit-ulit: Saan ka na ba ngayon? Ano ang ginagawa mo? Nakakalimot ka na ba sa akin?
Habang nag-iinom, naaalala ko ang bawat detalye ng mga sandaling kasama kami. Hindi ko makukubli nasasaktan ko siya dahil sa ayaw niyang magpakasal sa akin.." Luna magpakita ka na nasaan ka na ba?" Napapasigaw na lng ako . Ang pagkawala niya ay parang dagok sa dibdib ko hindi ko alam kung susuntok o luluha.
Isang gabi, pagkatapos ng tatlong baso ng bourbon, napag-isip-isip ko ang isang posibilidad.
“Kung nakita ko siya ngayon, handa ba akong patawarin? Handang ibalik ang galit at pagkabigo sa kanya? O mas matindi pa, handa ba akong ipakita sa kanya kung gaano ko siya kamahal, kahit nagkamali siya?”
Ang isip ko ay umiikot sa isang labirinto ng emosyon. Ang galit, pagkabagot, panghihinayang, at pagmamahal ay nagtatagisan sa loob ko, bawat isa ay may sariling tinig na sumisigaw sa katahimikan ng gabi.
Kinabukasan, habang nakaupo sa terrace ng Villanueva estate, nakakita ako ng lihim na impormasyon mula sa isang taong pinagkatiwalaan ko.
“Sir Jude, may balita kami. Nasa Costa Fuego si Luna,” sabi niya, tahimik ngunit may bigat sa bawat salita.
Tumigil ako sa paghinga, at ang dugo sa katawan ko ay para bang huminto sandali. Hindi ko alam kung dapat ba akong magalit o umiyak. Sa wakas, may impormasyon na kami, ngunit sa parehong oras, mas lalong lumalim ang misteryo.
“Costa Fuego…?” bulong ko sa sarili, iniisip ang distansya at ang posibilidad na makipagkita sa kanya.
Ang damdamin ko ay naghalo galit, pagkasabik, at kaunting takot. Ang galit sa kanya dahil iniwan niya ako, ang pagkasabik dahil sa wakas ay may balita na, at ang takot dahil hindi ko alam kung paano ko haharapin ang babae na tumakas sa akin.
Hindi ko alam kung paano siya matatagpuan sa kabila ng tahimik at malayong lugar na iyon. Ang Costa Fuego ay parang isang isla ng misteryo at katahimikan, ngunit para sa akin, isang lugar na puno ng hamon at panganib.
Bawat hakbang ng aking isip ay nagbabalik sa mga araw na magkasama kami mga pangako, mga plano, at mga alaala. Ngunit ang pagkawala niya ay nag-iwan ng bakas, isang marka sa puso ko na hindi ko matanggal. Ang galit ko sa kanya ay nagtulak sa akin sa hangganan ng pasensya, at sa bawat araw na wala siya, ang alkohol ay tila tanging kasama ko.
Lumipas ang mga linggo, at habang lumalalim ang gabi sa Maynila, naiisip ko ang plano. Hindi ko siya hahanap lamang para sa galit o paghihiganti. Kailangan kong mahanap siya, hindi lang dahil sa mga pangako, kundi dahil sa damdamin na hindi ko maitatago.
“Kahit anong gawin ko, hahanapin kita, Luna,” bulong ko sa sarili ko, hawak ang baso ng alak, nakatingin sa kalangitan.
“Hindi ako titigil… kahit gaano kahirap, kahit gaano kalayo.”
Ngunit sa kabilang banda, alam ko rin na hindi ito magiging madali. Ang Costa Fuego ay malayo, tahimik, at mahirap pasukin. Hindi ko alam kung anong nangyari sa kanya sa loob ng dalawang buwan na nawala siya. Ang tanging alam ko, kailangan kong gumawa ng hakbang, at ang hakbang na iyon ay maaaring magdala ng panganib sa akin, sa negosyo, at sa relasyon ng aming pamilya.
Nagpatuloy ako sa pag-iisip, bawat gabi ay nagiging plano. Sino ang makakatulong sa akin? Ano ang dapat gawin upang mahanap siya nang hindi nagkakaroon ng gulo? Paano ko haharapin ang sarili kong damdamin ang galit at pagmamahal sa parehong panahon?
Ang bawat sandali ay tila nagiging mas mahirap. Ngunit sa kabila ng lahat, may isang pangako na hindi ko matitinag:
At sa wakas, isang lihim na plano ay nabuo sa aking isip. Isang plano na magdadala sa akin sa Costa Fuego, sa tahimik na baybayin, kung saan alam kong nakatago siya. Ang bawat hakbang ay puno ng misteryo, galit, at pangako isang kombinasyon na magpapabago sa lahat.
“Costa Fuego… darating ako,” bulong ko sa sarili ko. “At kapag nakita kita, hindi na kita palalayain… kahit ano pa ang sabihin ng mundo.”
"Ihahanda ko pagpunta doon sakto nandoon si Raven magpapatulong ako sa kanya hanapin si Luna.," Mahinang sambit ko sa sarili habang iniinom ang alak.
Bumaba ako sa sala nakita ko si papa nag kakape.
"Oh Jude saan ka pupunta?" Tanong ni papa sa akin.
"May pupuntahan lang ako saglit papa. Bukas plano kong pumunta sa Costa Fuego ." Sabi ko sa kanya.
"At anong gagawin mo doon Jude? Alam mo naman kailangan kita dito sa negosyo natin." Wika ni papa sa akin.
"Papa si Luna nasa Costa Fuego daw." Wika ko sa kanya
"Nakaka siguro ka ba nandoon siya Jude?" tanong niya sa akin.
"Bahala na papa basta mahanak ko siya kung saanlopalop siya pumunta." Wika ko sa kanya.
"Parang kutob ko baka siya yung sinasabi ni Cassandra na Luna papa .Gusto kong makasigurado at pupuntahan ko din si Raven doon." Wika ko kay papa.
"Ikaw kung puntahan mo sana mahanap mo aasawahin mo." Wika ni papa sa akin.
"Kaya kailangan ko muna atupagin maiiwan ko dito para maka punta ako doob ng ilang araw sa pag hahanap sa kanya.
" Sige Jude puntahan mo din ang anak mong biglang nawala din." Wika ni papa sa akin.
Umalis muna ako sa bahay para may kausapin na tao. Agad akong pumunta sa sasakyan saka umalis na sa bahay.
Habang nagmamaneho ako naiisip ko pa rin si Luna.
"Hindi ko alam gagawin ko pag nakita kita Luna." sambit ko habang nagmamaneho.
"Kailangan kitang makita sa lalong panahon. Akin ka lang walang makakaagaw sayo Luna." sambit ko.
ilang minuto din nag byahe ako at nakarating na din ako sa kaibigan kong Fred.
Nasa harapan na ako ng bahay nila saka bumaba at nag doorbell agad sa gate.
Naghintay ako ng ilang minuto para lumabas si Fred.
Bumukas ang pinto saka may lumabas na babae.
"Sino po sila?" tanong ng maid sa akin.
"Nandyan ba si Fred?" Tanong ko sa kanya.
"Opo sir paki sabi si Jude." Wika ko sa kanya.
"Sige po sir sasabihan ko po.
Naghintay ako sa labas para hintayin si Fredd.
" O Jude napapunta ka dito" tanong nita sa akin.
Halika pasok ka muna." Alok ni Fredd sa akin.
Pinagbuksak ako ng gate saka pinapasok sa loob.
"Halika upo ka Jude." Wika ni Fredd
Umupo ako agad .
"Manang mag labas ka nfa ng juice." Wika niya sa katulong niya.
"Ano bang sadya mo dito?" tanong niya sa akin.
"Brad pwde mo ba akong samahan sa Costa Fuego?" taning ko sa kanya
"Ano bang gagawin natin doon?" tanong niya sa akin.
"Kailangan kong pumunta doon Fredd." Wika ko sa kanya.
- Writer
