Chapter 19
1510 Words
CHAPTER 19
LUNA’S POV
Muling sumiklab ang init ng hapon sa Costa Fuego, pero sa dibdib ko, puro lamig at kaba.
Wala pa ring katahimikan kahit pa ang paligid ay tila paraiso dagat na bughaw, mga alon na humahalik sa buhangin, at mga ibong nagliliparan sa langit.
Sa gitna ng kagandahan ng lugar na ito, ako lang yata ang hindi marunong huminga nang maluwag.
Simula nang dumating si Jude, hindi na ako mapakali.
Alam kong hindi magtatagal at malalaman niya rin kung sino talaga ang tinutulungan ni Raven dito sa Costa Fuego.
At kapag nalaman ni Jude.. tapos kami ni Raven.
Kanina pa ako nakaupo sa veranda, hawak ang tasa ng kape na matagal nang malamig.
Wala akong ganang uminom.
Ang utak ko, paulit-ulit na bumabalik sa isang tanong:
Paano malaman niya nandito ako kay Raven at tinatago ng anak niya? Daming tanong sa isipan ko at natatakot kung anong mangyari pag nalaman niya.
Dalawang buwan na akong nagtatago rito.
Dalawang buwan na tahimik ang mundo ko, pero sa ilalim ng katahimikan na ‘yun, may tinatagong bagyo.
Hindi ako ligtas.
Hindi rin si Raven.
Narinig kong bumukas ang pinto ng kwarto.
Paglingon ko, si Raven, bagong gising, suot pa ang puting t-shirt at jogging pants.
Magulo pa ang buhok niya, pero kahit sa gano’n, hindi ko maiwasang mapatitig.
Ang tahimik niyang presensya, parang sandali ng kapayapaan.
Pero sa likod ng bawat ngiti niya, alam kong may bigat din siyang dinadala.
“Bakit gising ka pa nang ganito kaaga?” tanong niya, sabay lapit sa akin.
“Hindi ako makatulog,” sagot ko. “May bumabagabag sa’kin.”
“Si Papa?” tanong niya agad.
Tumango ako, marahan.
“Oo. Kapag nalaman niyang ako ang kasama mo dito... baka hindi lang galit ang abutin mo.”
Lumapit siya at marahang hinawakan ang kamay ko.
Mainit ang palad niya, kabaligtaran ng lamig ng kamay ko.
“Hindi ako natatakot, Luna.”
“Pero ako natatakot, Raven,” sagot ko, halos pabulong.
“Alam mo kung anong klaseng tao ang ama mo. Alam mo rin kung anong kaya niyang gawin.”
Napatingin siya sa akin, seryoso.
“Hindi ako bata. Kung kailangan kong kalabanin siya, gagawin ko.”
“Hindi mo naiintindihan,” sagot ko, nanginginig ang boses. “Hindi lang si Don Santiago ang dapat mong pag-ingatan… pati si Jude.”
Tahimik siya, tila nagulat.
“Bakit si Jude?”
“Dahil siya ang dahilan kung bakit ako tumakas.”
Namilog ang mga mata ni Raven.
“Si Jude?” bulong niya. “Anong ibig mong sabihin?”
Ang Lihim na Binuksan Muli
Huminga ako nang malalim.
Hindi ko na kayang itago.
Matagal ko nang gustong sabihin sa kanya ang totoo, pero lagi kong iniisip kung kakayanin ba niya.
Ngayon, wala na akong pagpipilian.
“Bago ako umalis sa Maynila, pinipilit nila akong magpakasal kay Jude.”
“Kasunduan ng pamilya namin — ang mga Luna at Villanueva, para raw mas lumawak ang negosyo.”
Tumingin siya sa akin, halatang hindi makapaniwala.
“Kaya ka tumakas…”
“Oo. Dahil ayokong mabuhay sa kasinungalingan. Dahil hindi ko siya mahal. At higit sa lahat… dahil natatakot ako sa kanya.”
“Natatakot?”
“Oo.” Tumulo ang luha ko bago ko pa nakontrol. “Si Jude, iba siya. Maamo siya sa harap ng tao, pero sa likod ng mga ngiti niya, may dilim.
Kapag hindi mo sinunod, magagalit. Kapag tumutol ka, sisigawan ka. Kapag umiwas ka, susundan ka.”
Tahimik si Raven.
Parang gusto niyang sumabog sa galit pero pinipigilan niya.
Nakita ko kung paano kumuyom ang kamao niya, kung paano nanginig ang panga niya sa pagpipigil.
“Kaya pala ganon ka natatakot noong una kitang nakita,” mahinahon niyang sabi. “Kaya pala parang ayaw mong lumapit kahit kanino.”
Tumango ako.
“Hindi ako takot sa mundo, Raven. Takot ako sa mga taong may kapangyarihan… gaya ng ama mo, gaya ni Jude.”
Lumapit siya, niyakap ako nang mahigpit.
“Hindi na ako papayag na matakot ka ulit,” bulong niya.
“Kahit magalit sila, kahit kalabanin ko buong mundo—ipagtatanggol kita.”
At doon ako tuluyang umiyak.
Hindi dahil mahina ako, kundi dahil ngayon ko lang naramdaman na may handang lumaban para sa’kin.
Si Cassandra
Kinagabihan, habang abala ako sa kusina, may kumatok sa pinto.
Si Raven ang lumabas, pero narinig ko ang boses mula sa labas — pamilyar, matinis, at puno ng yabang.
“Raven, we need to talk.”
Napatigil ako.
Si Cassandra.
Lumapit ako sa may pinto, dahan-dahan lang.
Narinig kong medyo tumaas ang boses ni Cassandra.
“Alam kong may tinatago ka. Alam kong hindi ka basta nagpunta dito para lang magpahinga.”
“Wala akong dapat ipaliwanag sa’yo,” malamig na sagot ni Raven.
“Oh, come on. Hindi mo ako maloloko. Alam mo bang galit na galit na si Jude? Alam niyang may babae kang kasama dito. At guess what—may mga tao siyang papunta na rito.”
Nabitiwan ko ang baso sa kamay ko.
Nabasag ito sa sahig.
Narinig iyon ni Cassandra.
“See? Sabi ko na nga ba, may babae nga.”
Raven sumugod palabas, pinigil ang braso niya.
“Umalis ka na, Cassandra. Wala kang karapatang manghimasok sa buhay ko.”
“You’re ruining yourself for a woman you barely know!”
Sigaw niya. “At kapag dumating si Jude, baka pareho pa kayong mawala.”
Umalis si Cassandra, naglalakad palayo habang nakataas ang baba, pero halatang nasaktan.
Si Raven, galit na galit, pero pinilit maging kalmado.
“Luna…” sabi niya, paglingon sa akin.
“Kailangan nating umalis.”
“Saan?” tanong ko, halos hindi makapaniwala.
“Kahit saan. Basta malayo rito. Hindi ako papayag na makuha ka nila.”
“Raven, hindi mo kailangan—”
“Kailangan ko. Dahil kung nandito si Papa, at paparating si Jude, hindi na ligtas ang lugar na ‘to.”
Tumingin ako sa kanya, nakikita ko sa mga mata niya ang determinasyon.
Hindi ko alam kung tapang o kabaliwan iyon, pero alam kong para sa akin, kaya niyang isugal ang lahat.
Ang Desisyong Mahirap Gawin
Kinabukasan, maaga pa lang, nag-empake na si Raven.
Habang pinagmamasdan ko siya, hindi ko maiwasang makaramdam ng bigat.
Ang bawat damit na nilalagay niya sa bag ay parang piraso ng buhay na iiwan namin dito.
“Sigurado ka ba dito?” tanong ko. “Paano kung lalo lang tayong mahuli?”
“Mas lalong delikado kung mananatili tayo,” sagot niya. “May mga mata ang Costa Fuego. Bawat tao rito, may balita, may tsismis. Hindi magtatagal, malalaman ni Jude.”
Umupo ako sa kama, hawak ang kwintas na bigay ng nanay ko.
Matagal kong tinitigan iyon, parang may gusto akong ipaalam dito sa hangin.
“Hindi ko alam kung saan tayo pupunta, Raven. Pero kung ano man ‘to… sana tama ang ginagawa natin.”
Lumapit siya sa akin, marahan niyang hinawakan ang mukha ko.
“Hindi ko alam kung tama, Luna. Pero alam kong totoo ‘to.
At sa mundong punong-puno ng kasinungalingan, minsan ‘yung totoo lang ang kayang mong sandalan.”
Ngumiti ako, kahit nangingilid pa ang luha ko.
“Raven…”
“Huwag kang mag-alala,” dagdag niya. “Hangga’t ako ang kasama mo, walang makakapanakit sa’yo.”
Ang Anino ng Panganib
Habang palabas kami ng bayan, napansin kong may itim na SUV na nakasunod sa amin.
Hindi agad kami nagsalita pareho, pero ramdam ko ang tensyon sa pagitan namin.
Si Raven, nakatingin sa rearview mirror, seryoso ang mukha.
“Raven, may sumusunod sa atin,” mahina kong sabi.
“Alam ko,” tugon niya. “Kapit ka lang.”
Pinaharurot niya ang sasakyan.
Ang dagat sa gilid ng daan ay nagmistulang salamin ng dilim ng gabi.
Habang tumatakbo kami sa highway, ang tanging maririnig ay ugong ng makina at t***k ng puso ko.
Hanggang sa isang liko, nawala ang sasakyang sumusunod.
Huminga ako nang malalim.
“Akala ko tapos na tayo,” sabi ko, halos nanginginig.
“Hindi pa tapos ‘to, Luna,” sagot niya, nakatingin pa rin sa kalsada.
“Simula pa lang ‘to.”
Ang Pangamba
Ngayon, habang nakasilong kami sa isang maliit na bahay sa labas ng bayan, naramdaman kong unti-unting bumabalik ang kaba.
Hindi na Costa Fuego ang nakikita ko, kundi mga anino ng mga taong pilit kong tinatakasan.
Si Jude.
Si Don Santiago.
Si Cassandra.
Lahat sila, parang aninong hindi mo matakasan kahit tumakbo ka nang tumakbo.
Tumingin ako kay Raven, tahimik siyang nakahiga, nakatingin sa kisame.
Ang mga mata niya pagod, pero buo ang loob.
“Raven,” mahinahon kong sabi, “kapag dumating ang oras na kailangan mo akong bitawan… gawin mo.”
Umiling siya.
“Hindi kita bibitawan.”
“Kahit ikapahamak mo?”
“Kahit ano pa man.”
Tumingin ako sa kanya.
At doon ko lang naramdaman na kahit puno ng pangamba, kahit punong-puno ng dilim ang paligid namin
may liwanag pa rin.
At ‘yung liwanag na ‘yon, siya mismo.
"Raven salamat lagi nandyan ka para sa akin." Wika ko sa kanya.
- Writer
