Ismael Rivera’s POV
Tahimik.
Sobrang tahimik ng buong opisina, na para bang lahat ng ingay ay sumama kay Pinky nang umalis siya. Naiwan akong mag-isa sa loob ng madilim na conference room. At parang nananadya pa ang tadhana—biglang bumalik ang ilaw.
Napapikit ako. Sa liwanag, mas malinaw kong nakita ang bakas ng labi niya sa kwelyo ng polo ko. Mas malinaw kong naamoy ang alaala ng mga halik na dapat ay hindi na nasundan pa.
Napaupo ako sa nearest chair at napayuko, pinagsalikop ang mga daliri.
Ang sakit ng sinabi niya.
“Wow, ang kapal ng mukha mong gawin akong tanga.”
Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ‘yon. Parang martilyong dumadagan sa sentido ko.
Totoo naman eh.
Wala akong pwedeng ipagmalaki sa naging approach ko sa kanya noon. Umiwas ako. Nilalayo ko ang sarili ko sa kanya k
