The Kings Bride

Chapter 17

Racelle POV

Dahan-dahan akong nagmulat ng aking mga mata habang nakatakip ang buong mukha ko ng sketch pad. Dumilat lang ako, hindi tinatanggal ang nakatalukbong na sketch pad saka sa kaingayang bumabalot sa apat na sulok ng kuwarto ay nanatili akong tahimik upang pakiramdaman ko ang paligid. Nakakarinig ako ng pagbungisngis, kapansin-pansin ang saya nila sa umaga. And I wonder why if they knew that there is sleep here. May consideration ba silang natitira para sa akin? Ano na nga bang oras at may ganang magsaya itong dalawa. Hearing their giggles makes my blood goes in a boiling point from the envious I feel.

"Hindi ka yata nakatulog," natatawang wika ni Richie. Bago makasagot si Kitian ay agad kong tinanggal ang sketch pad na tumatakip sa aking mukha. Napatingin sa akin si Richie, nginitian niya ako at kumaway pa ito dahilan upang mapatingin din sa akin ang nakangiting si Kitian. Bakas na bakas sa mukha niya ang saya habang kaharap si Richie. I am supposed the girl you are smiling at when the sunshine rise.

"Morning!" masiglang bati ni Richie sa akin. Nakangiwi akong ngumiti.

"Morning," may kasiglaan kong bati sa kanilang dalawa kahit na'y pinipilit ko lamang itago ang lungkot na aking nararamdaman.

"Mag-almusal ka na, hindi ka na namin nagising dahil ang sarap ng tulog mo." tiningnan ko lang nang magsalita si Kitian. The joy spirit of the morning possessed on him while looking to Richie’s face. I tried to cough to get their attention. May tipid na ngiti sa kaniyang labi subalit hindi iyon naging daan upang mapangiti rin ako sa kaniya. The way he smiles is fake.

Kinuhak ko ang nahulog kong panyo sa sahig saka ipinagpag. Pinunasan ang aking oily na pagmumukha maging ang gilid ng labi ko kung may tuyong laway ba ako dahil sa kasarapan ng aking pagtulog. I almost forgot my hungry stomach. Hinimas ko ang aking tiyan, iginala ang mga mata baka sakaling naging red na ang kulay ng kuwartong ito, ngunit puti pa rin pala. Plain white like the way he treated me. "Nandyan na almusal mo," sabi ni Richie sabay nguso sa mesang nasa tabi ko. Nilingon ko upang tingnan kung anong pagkain ang nakalaan sa akin. Take out order from Jollibee. Imbes na kunin ito para kainin ay bag ko ang aking kinuha sabay sukbit sa aking balikat. Humugot nang malalim na hininga.

"I'm going home," malamig kong sabi saka ako tumayo at humakbang palapit sa pinto. Tumigil ako sa paghakbang, pinilig ang ulo upang masulyapan silang dalawa.

"Hindi ka pa mag-aalmusal? Mag-almusal ka na muna bago ka man lang umalis." may pag-alala sa boses ni Richie subalit isang plaster na ngiti na sana'y hindi nila mapansing peke ang aking unang naging sagot.

"Busog pa ako," sagot ko. Hinarap na ang pinto at hinawakan ang door knob, pipihitin ko na ito pabukas nang isara koi to ulit dahil sa wakas kumibo na siya. "Nakatulog ka ba ng maayos?" nagpantig sa aking tenga ang tanong ni Kitian. Marahan akong tumango nang hindi humaharap sa kaniya. Sobrang nakatulog ako ng maayos sa kakaisip sa mangyayari ngayong araw na ito. Seems like I have to fight and to have a fake strong presence to convince you all that I am still okay, that I am still doing fine.

"Babalik ka pa ba dito?" tanong nitong muli sa akin na hindi ko pa rin magawang lingunin. Why would I need to face him if I will just see his fake concerns painted on his face? Palaging blanko ang nakikita ko habang binubuhat ko naman palagi ang sariling bangko.

"Oo, but maybe Friday." today is Wednesday and I should rest for two days, my heart needs to rest and I need to recharge. Wala na akong lingon na ginawa para tingnan muna sila dahil agad kong binuksan ang pinto at lumabas. Mabibigat ang bawat hakbang kong lumalayo, para bang may bato akong pasan-pasan dahilan upang magmistulang matanda ako kung maglakad. Kumakalam na rin ang sikmura, gustong kumain ngunit tila busog pa. Agad na sumalubong sa akin ang preskong simoy ng hangin pagkalabas sa hospital, tamang sikat ng araw ay dumadaplis sa aking nilamig na balat dahil sa buong gabing ihinipan ng malamig na buga ng aircon. The sun is slightly smiling to my bad day.

Pinalis ko ang papatulong pawis sa aking sintido. These days I always have nightmares. A nightmare that it slowly dying me. Last night, there were very happy and I just pretend that I am happy to see them when I get back inside. Only my pride is what I have eaten, my stomach is aching for hunger but I just sit there and didn’t eat. My heart and eyes enjoyed watching them, I did many captions and the caption that I love the most is ‘an outcast’, they wouldn’t see me because I am just a nobody there last night. Hindi nga nila napansing naiyak na ako habang pinapanood sila dahil sa saya na nararamdaman ko. I counted the knives that stabbed on my chest, but there are countless knives.

Imbes na dumiretso sa bahay nila Estella upang magpahinga ay dumiretso ako sa Fatima y University. Tumingin sa akin ang security guard nang madaanan ito, subalit hindi ko pinansin. The way he looks is I don’t like, nakakataas ng balahibo. I checked the time if it was already 11, but it is still 10 in the morning. Dumiretso ako sa science department dahil do’n siya madalas tumatambay, baka matyempuhan ko rin si Melissa. Nakatungo akong naglalakad patungong science department ngunit wala pa ako do’n nang marinig ko ang matinis na boses ni Estella. Nilingon ko bigla ito nang ako’y kaniyang tawagin. “Anong ginagawa mo dito? Miss mo ba ako o magkukuwento ka?” nakatitg niyang tanong sa akin.

“Both,” nakangiwi kong sagot. Umismid saka inilingan lang ako nito. The concern on her painted all over her face. The concern of anyone to me, I see it as pity.

“Bakit parang ang lungkot mo? May masama bang nangyari, naetsapwera ka na naman ba? Ano, sabihin mo, resbakan na natin si Richie,” sunod-sunod nitong tanong na nagawa pa niyang sabihin sa pabirong paraan. Itinaas ang palad sabay hawak sa kaniyang balikat na aking minamasahe.

“Kalma. Parang ikaw itong naetsapwera, ang init ng dugo, eh,” natatawang tugon ko. How dare you self, you still manage to laugh even you are hurt? Bumungisngis pa ako nang umirap ito.

“Kahit na hindi ako, pero tingnan mo nga ‘yang pagmumukha mo. Pinagsalkluban ng langit at lupa. Ano nga ba kasi ang nagyari?” her voice was full of curiosity that she wants to know the whole story last night. Ako’y nagpakawala nang buntong-hininga. Hinimas nang pasimple ang tiyan dahil nagwawala ang mga alaga kong hindi ko pa napapakain simula kahapon ng tanghali.

Gustuhin mang abalahin siya subalit naisip kong may klase pa pala siya ng ganitong oras. I want to voice out what happened to me and just watch her to laugh at my stupidity and from being desperate I am. I give her my concern expression. “Bago ko ikuwento, may klase ka pa yata kaya mamaya na lang pag-uwi mo.” tumalikod ako upang umalis nang hawakan niya ang palapulsuhan ko. Umiling-iling siya ng ilang beses halos mabali ang leeg. Mabilis niya akong hinatak, nagpitianod na lamang ako sa kaniya kung saan man niya ako dadalhin sa saang lupalop ng university na ito. I will be thankful if we will be stopped at cafeteria.

“Tamang-tama nga ang dating mo dahil vacant ko, Melissa is right there too kaya tara. Magkuwento ka sa amin ng lungkot na nadarama mo tapos susugod kami ni Melissa kung gusto mo para itulak sa building si Richie.” tumaas lamang ang aking kilay sa sinabi niya. Mahina kong hinampas ang palapusuhan niya saka siya tiningnan nang masama.

“Ang sama mo naman sa kaniya. she doesn’t do anything, maybe she just finds Kitian is interesting so she enjoyed talking to him,” nakanguso kong pagtatanggol kay Richie. I am clueless but their actions already slapped me. Gusto ko mang maging bulag sa kanila, ipagsawalang bahala pero mga mata ko ay hindi nagloloko.

“Wow! Ipinagtatanggol mo pa talaga ‘yong kaibigan mong laking abroad samantalang sarili mo hindi man lang kayang ipagtanggol!” hindi ako umimik sa sinabi niya. Masyado ba talaga akong mabait para hindi komprontahin si Richie? I just don’t want her to offend for asking her to distant herself to Kitian, she might question me if why I am saying those because she knew that Kitian and I are just friends.

“Wala naman kasi siyang kasalanan.”  hindi namalayang nakapasok na pala kami sa loob nang sumabat lang si Melissa sa usapan kahit hindi alam kung patungkol saan.

“Huwag kasi masyadong mabait, nakakasama ang masyadong mabait sa iba. Aabusuhin lang nila at hindi napapansing nasasaktan ka na pala. Hindi ka rin si Victor Magtanggol, hindi ka superhero kaya huwag mong ipagtanggol ‘yong taong sinasaktan ka na,” nakangiting sabat nito nang mag-angat sandali ng tingin sa iniluwa ng pinto. Abala siya sa paggawa ng business plan ngunit naging tugma naman at may punto ang sinabi niya. I am not superhero, but why my heart always want to be the superhero even I am teared apart.

Tumawa si Estella sa narinig habang natuod lamang ako sa sinabi niya. “Aba! May payo ka ng natanggap sa good teacher na si, Melissa.” natatawang nag-thumbs up si Melissa. Ipinukol niya ang tingin sa akin.

“So, ano nga bang nangyari? Kami ang intriga sisters na may pake,” tumatawa na niyang sambit dahilan upang mapangiti ako. Bakas sa kanilang mukha ang sincerity na malaman ang nangyari.

Tumurutot ang aking mga alaga, narinig ng dalawa ang ingay na 'yon at nagpigil sila pareho ng tawa. “It’s a long story, but to make the story short… I didn’t eat yet.” saka ako nagkamot sa aking buhok habang nakatingin sa kanilang nakangiwi.

“Naghahanap ng manlilibre sa kaniya kaya dito nagpunta. Pakainin mo, Mel!” duro ni Estella. Her brows lifted and smiled. Kinuha niya ang pitaka nito, akala ko huhugot ng pera ngunit ipinakita niya ang walang laman nitong pitaka.

"Naiwan ko 'yong isang pitaka ko sa bahay, ang nadala  ko 'yong walang lamang pera." her face were very sorry. Nginitian ko lang siya dahil hindi naman ako nagpapalibre. Hinampas ni Estella ang braso nito at inagaw ang bag niya. Hinalungkat ni Estella, inilabas pa nga niya lahat ng laman ng bag niya upang makasigurong wala ngang pera si Melissa. Kumibit balikat si Melissa nang mailabas lahat ni Estella ang laman ng bag niya.

Foundation, baby powder, cellphone, headset, charger, at power bank lang ang karga ng shoulder bag niya. I did a hand gesture and laugh a little. “Baliw! Wala akong sinabing pakainin niyo ako, maglalabas lang ako ng sama ng loob.”

Sabay lang silang umiling. Mahinang tinapik ni Melissa ang mesa niya. Inginuso nito si Estella. “Pa-libre ka sa Van mo,” sabi niya na ikinataas ng kilay nito. Sumimangot siya saka bumagsak ng bahagya ang balikat niya.

“Aish! Walang kuwentang manliligaw ‘yon, laging napupurnada ang date namin.” nailing ako sa pagrereklamo niya samantalang napahagalpak sa tawa si Melissa.

“Edi i-basted mo na kung ayaw mo sa kaniya,” sabi ko.

"Maghanap ka na lang ng bagong manliligaw mo," tumatawang suhestyon ni Melissa.

“Gusto ko siya.” mas lalong tumawa si Melissa na hindi ko maintindihan, wala namang nakakatawa subalit napapagaya na rin ako.

“Move on na si, ate,” mapang-asar niyang sambit kay Estella. Ngumisi pa ako sabay pinangunahan ng tipak bilang pagsasabi ng 'congratulations!'.

Umikot ng dalawang beses ang eyeballs niya. “Kung gusto mo talagang mag-move on, gagawa ka nang paraan, hindi ang mga dahilan.” tumango ako saka mas nilakasan pa namin ni Melissa ang pagtipak. Masaya akong naka-move on na ang aking kaibigan. Moving is not easy, it will never be easy. Nagkakaasran na ang dalawa nang maalala nilang nandito ako.

Tinapunan nila ako ng tinging may kasamang ngisi, nangangamoy mang-aasar at tila hindi maganda ang ibig sahihin ng kanilang pagngisi. “Balik tayo sa ‘yo, Racelle. Sabihin mo kung anong nagaganap sa ‘yo, sabihin mo kung susugod kami o pakakainin ka lang namin,” mapanghikayat na tugon ni Estella na magkuwento ako. Bumagsak ang aking balikat  at nagpakawala nang malalim na buntong hininga. My eyes focused on my fingers which I am playing.

“I don’t know if Richie is nice to me o talagang sinasadya niya ang pagpunta kay Kitian. They always ignoring me or maybe they are just pretending that they didn’t see me even they see me there. I don’t know why Kitian is cold to me, he’s not like that before pero parang isang pitik lang na nagbago ang pakikitungo niya sa akin,” simangot kong reklamo sa kanila kung bakit gano'n  si Kitian. Nakaka-wow  ang biglaang pagbabago niya. Kaya  basiya gano'n dahil nagsinungaling ako kay, Richie? Do I really need to say the truth always? Pinatunog ni Estella ang dila niya para mag-'tch'.

“Naninibago ka pa sa pkikitungo niya sa ‘yo. Remember, he is the ice king.” yes, he is. Nagbago naman ang pakikitungo niya sa akin no'n, he was the sweet ice king I know, like an ice cream. Tama lang sa lamig at tamis.

But now? He treat me like an icebergs, a cold treatment that I am going to die from cold storm.

Nagtatanong ang mga mata kong tiningnan si Estella. Bumalik sa ginagawa niya si Melissa habang nakikinig.  “Pero hindi siya gano’n no’ng bago siya maaksidente ‘di ba? He always annoyed me and why did he suddenly change?” tumitig lamang  si Estella  sa aking tanong na naghahangad mabigyan  ng sagot kung bakit.

Lumipat ang mga mata kong nagtatanong nang tumikhim si Melissa samantalang nag-iwas ng tingin sa akin si Estella. She doesn't know the answer too. “Change is constant, there’s no permanent in this world. We live in the world that full of temporariness and lies.” Melissa's statement has point, but it didn't answer my question. Happiness is temporary but pain is unlimited.

Ramdam ko abg frustation ni Estella nang bumuntong hininga ito nang malalim. Tumitig siya sa nga mata kong may inis. I just let myself as innocent and just being a fighter of my love. “Racelle, stop being desperate, naaawa na ako sa ‘yo.” pumikit si Estella saka pinadaan niya ang kaniyang daliri  sa mahaba at bagsak na bagsak niyang buhok.

“Ganiyan na ba talaga tingin niyo sa akin, desperada?” tanong ko sa kanila. May lungkot ang dalawa sa mukha. Disappointment was drew on Estella's face while Melissa pity me.

Bahagya akong nagulat nang hatakin ni Estella ang braso ko paharap sa kaniya. Worry on her face is all I see right now. Hinawakan niya ang magkabilang balikat ko nang may kahigpitan. “Huwag mo kaming masamain, nag-aalala lang kami sa ‘yo. Walang masama sa paglalaban ng nararamdaman mo, pero deserve niya bang ipaglaban mo pa siya? Alalahanin mo minsan ka na niyang sinaktan, you became desperate and pathetic woman in the eyes of the public. You let yourself to dive in shame, and you want it again? You almost die in loving him and this time do you really want us to see you lying in a coffin?” tinabig ko ang kamay nito. Kumunot ang aking noo, hindi dahil sa pagtataka kun'di sa inis.

“And do you really want me to give up and became crazy?”

Inilapag ni Melissa ang hawak-hawak niyang ballpen. Umiiling na si Estella habang dismayado naman ang mga mata ni Melissa nang pakatitigan niya ako. “Pasasaan pa ang pagpapagod mong ipaglaban ang ipagsiksikan ang sarili mo sa kaniya kung hindi ka niya kayang kilalanin, kausapin, at magkaroon man ng kaunting pakialam sa ‘yong nasasaktan ka niya?  Pasasaan lahat ng pagod mo kung alam mo naman sa sarili mong hindi ka na masaya, nanatili ka lang dahil ayaw mong magmukha ka ulit tanga sa paningin ng lahat sa pagpili sa maling tao. Hindi namin alam kung mahal mo nga ba talaga siya o pressured ka lang no’ng araw na ‘yon kaya siya ang pinili mo. We don’t know, only yourself can know that and please… we’re not begging you to stop loving him but please took care of yourself and focus on your dreams.” pangaral sa akin ni Estella. Sinusubukan  niyang kumbinsihin  akong iyon ang gawin ko hindi ang tumunganga, ngunit paano? Para akong pilay sa gita ng kalsadang hindi alam kung anong gagawing hakbang upang tumawid sa mabibilis na sasakyang dumadaan.

“I can’t.”

“You can. Walang masama sa pagiging makasarili minsan, kasi hindi sa lahat nang sitwasyon ay selfless ka. In the end of the day, only yourself can stand and continue to live. Love is undefined, love is unending process, love is everywhere, love is always having pain, love. It’s all about love but why don’t you love yourself first before the others? Bigay ka nang bigay ng pagmamahal sa ibang tao, sarili mo hindi mo man lang kayang mahalin muna.” maging si Melissa ay sumabat na. Hindi ba nila ako naiintindihan? Hindi ko kailangan ng mga payo nila, gusto ko ang suporta nila at encouragement na ituloy ko lang.

Naging blanko lang ang ekspresyon ko sa mga naawa nilang pagmumukha sa akin. Naiinis ako. “Sabi mo nga sa akin may fashion show kang sasalihan and that is your debut as a fashion designer to make all the people know you, bakit hindi iyon ang pagtuunan mo kaysa sa magpakatanga ka diyan? Nagmumukha ka lang kaawa-awa, ni hindi ka nga niya mapansin,” pangungumbinsing payo  Estella. She really want me to realize, but realization takes time and wala naman akong dapat ma-realize.

Tinakpan ko ang magkabilang tenga ko dahil paulit-ulit na nagpapantig ang mga kanilang sinabi kanina. “Tama na, ayoko kayong pakinggan.”

Nagpakawala sila nang malalim na buntong-hininga kahit hindi sila tingnan alam kong sobrang dismayado sila sa akin. All people who's precious to me I always make them disappointed.

“Para naman sa ‘yo itong sinasabi namin, we are just concerned but you see our concerned as nothing. Love life ang iniisip mo, pero ‘yang buhay mo hindi mo man lang magawan mahalin. Love life, may pansamantala, pansamatagal, magiging kayo… tapos mag-aaway… magkakabati, mag-aaway, maglalambingan, repetitive situation but you always seek first the man who will you be with. If Kitian, and you don’t belong together, accept the fact.” hindi  pa tumigil  si Estella  sa pangangaral sa akin as if she is my mother. Itinaas ko ang dalawang kamay ko bilang ipabatid na awat na, ayaw ko nang pakinggan ang kanilang mga kuda.

“Acceptance is the real meaning of love.” sabat ni Melissa. I just heave a sigh and rolled my eyes in the air.

Napipikon akong tumayo saka lumapit sa pinto. Hindi naman ako bastos para kalimutang magpasalamat. “I’m going home, thanks.”

Habang pinpihit ang pinto pabukas nagsalita pa si Estella. Hindi talaga niya kayang itikom ang binig niya hangga't 'di nasasabi lahat. “Pag-isipan mo na muna mga pinagsasabi namin sa ‘yo. Realization takes time but we’re hoping that you’ll realize it all. Para naman sa kabutihan mo ‘yan. Mga lalaki, makakahanap ka pa at saka marami pa diyan kaya huwag kang masayangan sa lalaking palaging sakit lang sa puso ang dulot.” umalis na ako baka masumbatan ko pa sila. Nabusog na ako sa mga saita nila, nawala ang gutom na nararanasan ko kanina.

Ayaw ko ng mga payo, gusto ko ng suporta. What will I do to those advices? I won't apply those, so, I don't want to waste my time to those useless advices.

I won't regret this, if I'll regret it I can't blame anyone because this is what I choose. I choose to be dumb.