Chapter #20
1190 Words
Ashina's P.O.V
Kasalukuyan kaming narito sa Pagea Market. Ito ang pinakasentro ng Pagea kung saan narito lahat ng uri ng mga nilalang.
Werewolves, vampires, humans, mages, witches, sirens, and so on. Dito sa lugar na ito nagtatagpo ang lahat. Dito mo sila makikita lahat.
This place is as huge a continent as every creature has.
Dahil dito lahat nagtatagpo. Mahigpit ang kanilang pagbabantay sa lugar na ito. Kaming mga kakaibang nilalang ay pinagbawalan na hawakan ang mga human. Sila ay mga ordinaryong tao lamang na walang kakayahang katulad ng sa amin. They are pure human hindi who have nothing, hindi katulad naming may mga abilities na tinataglay.
Like us, a werewolf, half human and half wolf, some says, a half beast.
Vampires, half human and half bloodsuckers.
Witches are humans who can enchant spells.
Mages are humans that holds different kinds of powers.
Sirens are half human and half fish.
Ang lahat ng narito ay mayr'ong kaniya-kaniyang buhay at pangangailangan. Hindi kami nangingi-alam sa buhay ng iba.
Lihim kong pinagmasdan ang bawat nilalang na aking nakikita.
Napangisi ako dahil ang bawat isang narito ay pinipigilan ang kanilang mga pagpipigil. Takot silang gumawa ng gulo dahil hindi nila kakayanin ang kanilang parusa.
Vampires hate werewolves because of our smells.
Witches despite mages, because mages are more powerful than them.
Sirens are afraid of those higher than them; that is why they keep themselves in the deepest ocean. Masuwerte mo lamang kung matatagpuan mo sila rito.
Humans are afraid of creatures like us because they know that they are too weak to fight against us.
Ang ilan sa mga katulad namin ay ang tingin sa mga human ay isang alipin. Human are use to be slaves.
Lihim na nakasunod lamang ako kay Zeeb habang siya ay abala rin sa paligid. Samu't-saring ingay at usapan ang siyang naririnig ko.
Gaano man katiwasay at maayos ang lugar na ito. Sa ibang parte rito ay mayr'ong tinatagong lihim. Hindi lahat ng narito ay masunurin. Karamihang narito ay gumagawa against the rules, ngunit pasimple lamang nila itong ginagawa.
Marami kaming pinasukang mga tindahan. Napansin ko na ang bawat pinasukan namin ay related sa mga wolves.
"What are you doing?" I asked.
"I am looking for traces." he replied.
Traces?
Lihim na napakibit-balikat na lamang ako. Hindi na ako magugulat if sooner or later, matatagpuan na niya ang kaniyang hinahanap. Mayr'on siyang kakahayan na siyang magdadala sa amin.
Hindi ako magtatago oras na matagpuan niya kami.
Ang panoorin siya ay nakatatanggal ng pagkabagot ko sa buhay.
Pagkatapos naming malibot ang Pagea Market ay umalis na rin kami.
At ngayon, gamit ang kaniyang teleportation skills, narito kami sa boundary sa pagitan ng wolves and humans.
Ang buong Lycanians Continental ay napalilibutan ng isang hindi pangkaraniwang barrier. Bawat gilid ay siyang nagsisilbing boundaries sa kabilang continental.
Lumapit si Zeeb sa barrier. Hinawakan niya ito. Ang barrier ay hindi magre-react kung ang hahawak ay itong nasa loob ng barrier.
Pinagmasdan ko ang kaniyang ginagawa. Ipinikit niya ang kaniyang mga mata tila mayr'on siyang nakikita or something.
Tumingin ako sa barrier. Ang barrier na ito ay siya mismo ang gumawa. Oras na ang kabila ay magtatangkang pumasok ay agad na matutunaw.
Mapa-humans or vampires pa 'yan, or kahit mages at witches or kahit anong nilalang pa 'yan.
Ang taong kasama ko ay walang kinikilala oras na pasukin mo ang kanilang territoryo at diyan sa nakilala bilang isang malupit na prinsepe ng mga lobo.
Your excuses are all void in his ears. He will never listen to you.
"Let's go," Rinig kong saad ni Zeeb na ikinalingon ko sa kaniya.
Agad akong humabol sa kaniya.
"Ano ang tiningnan mo sa lugar na ito, lalo na sa barrier?" inosenteng tanong ko.
"I checked if there was a human dare to sneak into our territory without my knowledge." he responded.
"Then," ani ko muli.
"Those wolf hunters are not humans. I believe that the hunters we are looking for are one of our kind." seryosong sambit niya.
Medyo nabigla ako sa kaniyang sinabi. Ang bilis naman niyang makahanap ng fact information about us.
Hindi ko aakalaing sa pagbisita lamang ng barrier sa boundary ay magkakaroon siya ng information. Lihim na napangiti ako.
What a witty alpha he is.
"Paano mo nasabing hindi isang pure human ang hinahanap natin?" inosenteng tanong ko muli.
"A human can't surpass the barrier I put in our boundary. Wala ring nagtangkang lumapit dito." sagot niya.
"Dahil doon ay naniniwala ka na hindi sila ang hunters? What if mayr'on silang kakampi rito sa loob." pangungumbinsi ko.
"No, it will not happen. Agad na mapapansin ko iyon. The human smell is very smelly, and the barrier is connected to me. Ang sino mang magtratraydor sa atin ay agad kong malalaman." seryoso at malamig niyang wika.
Naging seryoso ang mukha sa aking narinig. Kung sakaling lalabas ako at pupunta sa kabilang continental. Agad niya iyong malalaman. A barrier is not good for a passage. It's dangerous,
"So how will you find those hunters? Now that your guts and hint are telling you that possibly they are not humans," sambit ko ulit.
"What is your new plan?" I asked again.
"We will roam around the whole forest and try to find some clues and traces. If we can't find anything, we visit all the packs, whether they're huge or small. I will observe all members of each pack." he answered.
"Alpha Lupe said that those hunters probably don't have a quarter. Then, I assumed that they were pretending inside every pack." he added.
"Wow! What a good investigator you are! Kaya pala sa'yo ibinigay ang kasong ito." I commented.
Tumigil siya sa paglalakad at tumingin sa buong paligid.
"Let's stay here for tonight. We will continue this tomorrow." bigla niyang wika.
"You probably tired from the long walk that we did today." he added na ikinataas ng kilay ko.
Tsk! I am not a weakling wolf.
"Okay," tanging wika ko.
Pumunta ako sa isang puno at umupo rito. Inabot niya sa akin isang bag.
"There is food inside it. You must be hungry." wika niya,
Kinuha ko naman ito at binuksan. May pagkain nga. Kumuha ako ng makakain. Sa aking paglingon sa kaniya ay abala siya sa pag-iipon ng mga kahoy.
Inipon niya ito saka siya bumuo ng apoy na siyang nagsilbing ilaw naming dalawa. Nasa ilalim kami ng mga nagtatayogang puno. Patag naman itong tinigilan namin kaya walang problema.
Sanay ako sa ganitong lugar dahil kadalasang dito ako natutulog. Sa taas nga lang ng puno para hindi ako makita.
Inabutan ko rin siya ng pagkain.
"Ano ang gagawin mo kapag nahuli mo ang mga hunters na iyon?" basag ko sa katahimikan.
Naramdaman ko ang paglingon niya sa akin.
"Just simple, I'll kill them. I don't like traitors." malamig niyang sagot.
Natigilan ako at napadako ang tingin sa kaniya.
"Really? Without asking why they became hunter?" I said again.
"I don't care about their reasons. All I know is that they are pestering our kind." he replied without thinking.
"Well, you are right. If I were you, I would do the same. I hate those pestering me as well." makahulugan sambit ko.
TheKnightQueen
- Writer
