Chapter 123
Nang alam kong nakapagpahinga na ako ay dumilat ako.
Tumayo.
Pakiramdam ko malakas na muli ako. Hindi na masakit ang sugat ko. Para ngang nagdahilan lang ako kanina pati na rin ang pagkahilo. Ngunit hindi na mahalaga sa akin iyon na parang magaan bigla ang nararamdaman ko. Na parang hindi na talaga nahapdi pati ang tama ng baril sa halos dibdib ko na. Kailangan kong balikan si Zeke sa pinag-iwanan ko sa kanya. Kaya ko na siyang akayin palayo roon. Natatakot ako para sa kaligtasan ni Zeke na iwan siya rito nang basta-basta. Mabilis kong tinalunton ang daan. Ngunit pagdating ko roon, wala siya. Wala na si Zeke. Baka nahanap siya ni Kai at isinama na niya paalis. Kailangan kong mahanap kung nasaan sila.
Sa liwanag ng buwan, nahanap ko ang daan palayo sa lumang bahay. Mabilis
