Ang umaga ng pag-alis ay dumating nang walang babala, gaya ng isang magnanakaw sa gabi. Hindi na ako pinayagang dumaan sa sarili kong kwarto para kumuha ng kahit anong alaala. Ang lahat ng suot ko, mula sa itim na cashmere coat hanggang sa mga dyamanteng hikaw na tila nagpapabigat sa aking pandinig, ay pinili ni Desmond. Habang nakaupo ako sa likuran ng kaniyang armored na limousine patungo sa pribadong airport, pinanood ko ang pagdaan ng mga pamilyar na kalye ng Maynila. Alam ko sa loob ko na ito na ang huling beses na makikita ko ang lupang sinilangan ko bilang isang malayang tao.
Sa tabi ko, si Desmond ay abala sa kaniyang tablet, nagbibigay ng mga huling utos sa kaniyang mga tauhan sa Pilipinas. Ang kaniyang mukha ay kalmado, tila ba ang pag-amin niya kagabi tungkol sa aksidente ni Do
