Humarap siya sa akin, ang kaniyang mga mata ay tila galing sa impiyrno. "Akala mo ba matatakot ako sa ginawa mo? Akala mo ba papakawalan kita dahil lang sinunog mo ang mga basurang 'yan?"
Hinawakan niya ang aking panga nang napakahigpit, sapat na para marinig ko ang paglagutok ng aking buto. "Simula bukas, wala ka nang studio. Wala ka nang pintura. Mananatili ka sa loob ng kwartong ito na walang kahit anong gamit hanggang sa araw ng kasal natin. At pagkatapos niyon, sisiguraduhin kong ang tanging kulay na makikita mo ay ang kulay ng pagsisisi."
Iyon ang gabing tuluyan nang namatay ang Mariel na nakilala ng mundo. Ang naiwan na lang ay isang babaeng nakakulong sa dilim, naghihintay ng huling hatol ng isang lalaking handang wasakin ang lahat para lang masabing siya ang nagmamay-ari sa akin
