Ang musika ng orchestra ay nagsimulang dumaloy sa hangin, isang mabagal at madamdaming kanta na tila nanunuya sa aking nararamdaman. Hinila ako ni Desmond sa gitna ng ballroom floor, ang kaniyang kamay ay mariing nakadiin sa aking likuran, pinipilit akong sumabay sa bawat hakbang niya. Ang mga spotlight ay nakatutok sa amin, nakakasilaw, tila ba idinisenyo ang mga ito para hindi ko makita ang mga tao sa paligid, para ang tanging makita ko lang ay ang kaniyang mga mata—ang kaniyang madilim at mapang-angking mga mata.
"Smile, Mariel," bulong niya sa aking tainga habang iniiikot niya ako. "Lahat sila ay nakatingin. Ipakita mo sa kanila na ikaw ang pinakamasayang babae sa mundo."
"Paano ako ngingiti, Desmond, kung alam kong ang bawat tao rito ay saksi sa pagpatay mo sa kalayaan ko?" sagot ko
