CHAPTER 26
Mabilis na talaga ang takbo ng panahon. Isang araw ay nagigising na lamang ako na hindi na kasing bigat ng dati ang nararamdaman ko sa tuwing ididilat ko ang aking mga mata. Unti-unti nang nanunuot sa aking sistema ang katotohanan na kailangan ko nang tanggapin ang buhay nang wala ang presensiya ni Dominic. Mahirap, masakit, at nakakalunod pa rin kung minsan, pero sa bawat araw na lumilipas ay mas na-adopt ko na ang reyalidad na ito. Inisip ko na lang na nasa mabuting kamay na siya, na kung nasaan man siya ngayon, payapa na ang kaniyang kaluluwa at hindi na siya nahihirapan. Ang dating galit at pagtanggi sa aking puso ay napalitan ng isang tahimik na uri ng pagtanggap, isang uri ng pagsuko sa tadhana na alam kong hindi ko naman kayang labanan.
After sabihin ni Desmond ang mga
