Chapter 42
Buong maghapon lang ako nakabantay kay Raine at masaya ako na makita siyang ngumingiti ngayon. Masakit sa'kin na hayaan siya, na pumayag sa gusto niya, na hindi siya mahawakan o makausap man lang pero kung iyon ang gusto niya at ikabubuti niya handa akong tiisin iyong sakit dahil ako naman ang may kasalanan kung bakit ako nasa ganitong sitwasyon.
Mas kaya 'kong tiisin iyong sakit kesa makita siyang nasasaktan. Gusto 'ko siyang habulin noong mga oras na humakbang na siya palabas ng bahay pero hindi ako nakagalaw sa kinaluluhuran 'ko ng mga oras na 'yun. Magdamag lang akong nakaluhod at umaasa na mag babago ang isip niya pero hindi.. umalis siya at hindi 'ko siya masisisi.
"Range?"
Gulat pang tawag sa akin ni Karina ng magpakita ako sa kaniya. Kakahatid niya lang kay Raine sa
