Chapter 39
"Huwag kang mag alala wala kang anak sa'kin."
Ngayon lang ako natauhan sa mga nabitawan 'kong salita. s**t! Hindi 'ko sinasadya, nabigla lang ako at na dala ako ng emosyon 'ko ng makita 'ko silang magkasama ni Lee.
Dama 'ko iyong sakit mula sa suntok ni Raine sa mukha 'ko pero mukhang hindi matatawaran noon iyong sakit na gumuhit sa mga mata niya pero kahit katiting na luha ay wala roong pumatak.
Tang ina! Mas masakit pa palang malaman na walang luhang pumatak sa mata niya pero alam mong na sasaktan siya. Pakiramdam 'ko pinagsisihan niyang nakilala niya ako, na masyado 'ko na siyang na saktan at napagod na ito kaya kahit mismo mga luha niya sumuko na rin.
Walang sabi sabi ako nitong tinalikuran pero agad 'ko itong hinawakan sa braso.
"R-Raine?" Nagsusumamong tawag 'ko sa p
