I'm All Yours

CHAPTER 17

Kahapon pa kami nakauwi dito sa Pilipinas from Paris. Naiwan muna sila mommy at daddy sa doon sa Paris para asikasuhin ang ilang problema sa business nila. Habang si kuya naman, kung di ko nabanggit sa inyo ay may sarili nang pamilya. Nakapag-asawa sya ng isang french national model. Actually, kaibigan ko si Alleanna (name ng asawa ni kuya Chris) at ako ang nagsilbing tulay para magkakilala at mahulog ang loob nila sa isa't isa and, ngayon kapapanganak pa lang ni Alleanna sa isang bouncing baby girl kaya kahit gustuhin nilang sumama pabalik dito ay hindi maaari.

Nakakatawa na nakakainis lang pero kasalukuyan kaming nasa Makati Medical Center, dahil ito ang mas malapit na Hospital sa tinitirhan namin. Bakit nga ba kami andito? Hmm.. mali kayo, wala akong sakit kahit si Jared na busy paglalaro ng tablet nya sa tabi ko. Dinala ko kasi dito si Robert. Yes, si Mr. Robert Hugh na manliligaw ko from Paris. And yes, hindi kayo nagkakamali kasama talaga namin sya. Gusto nyong malaman kung paano nangyari? Then ikukwento ko sa inyo..

FLASHBACK

"Calling all passengers flight XMA143 bound for Manila, kindly proceed to the gate 3 now..."

sabi nung nasa intercom.

Agad kong tinawag si Jared na busy sa kinakausap nya kanina pa sa phone nya. Siguro si kuya ang kausap nya.

"Lets go mom!" irita nyang sabi

"I am the one who's calling you times ago. Tsk! You really need to refresh your Filipino attitude. You almost sounds like a western nor european kiddo" sermon ko sakanya

"pa.ta.wad. p-poo?" sagot nya na mejo slang na. Hay, naku po!

"Whatever. C'mmon!"

Lumapit na kami sa guard at ipinakita ang ticket at passport namin. Then after that pumasok na kami sa loob. Halo halo ang nakita kong nakasakay pero karamihan ay mga Filipino OFW dito sa Paris. Ilalagay ko na sana yung handcarry ko sa compartment(yung nasa taas) nang biglang may humatak dito tinulungan ako. Napatingin ako at napanganga nang makita ko kung sino ang tumulong sakin.

"Robert?!!!" gulat ko. Napatingin naman samin ang ibang pasahero.

"Yes, the one and only... my Elly <3" ayan na naman sya sa pacharming ek ek nya dahil tinawag nya akong Elly

"What are you doing here?!" tanong ko

"I want to pay a visit in your country. You said that, it is very beautiful, and besides.. I wanna be with you.. always." namula naman daw ako na parang kamitis

"And you told you that our flight is today, huh?" mataray kong sagot

"I am mom!" sabat naman ni Jared. Sabi na eh!

"Why Jared?" tanong ko

"dahil alam ko, mahal ka nya mommy... hindi tulad ni dada" sagot nya na ikinagulat ko. Napatingin naman ako kay Robert na ngayong naguluhan sa sinabi ni Jared dahil wla syang maintindihan kundi ang salitang "mommy" lang.

END OF FLASHBACK

So that's it. Kaya kasa-kasama namin ngayon si Robert sa pinas. Pero bakit nga ba nandito kami sa Makati Med. Hahaha.. matatawa kayo kung sasabihin ko ngayong nakagat ng isang pagala galang aso kanina si Robert. Ang dahilan nya ay natuwa sya sa dalawang asong gumagawa ng milagro sa kalye habang namamasyal kami sa luneta park. Ngayon lang daw sya nakita kaya nilapitan nya. In the end, naistorbo yung dalawang aso at kinagat sya sa binti. Hindi ko tuloy alam ang gagawin ko kung tatawa ba muna ko o dadalhin ko muna sa hospital.

Palabas na kami ng Hospital nang magsabi si Jared na naiihi daw sya. Kaya sabi ko mauuna na kami ni Robert sa kotse at doon nalang sya aantayin. Lumipas ang 15 minutes wla parin sya. Yung totoo ilang balde ba ang ihi ng anak ko or pila ba sa cr? Nag-intay parin ako. Pero anak lang talaga ng tinapa pero halos magkakalahating oras nang wla si Jared. Baka naman nakidnap ang anak ko.

Nagpaalam ako kay Robert na kasalukuyang nag-aalala na rin kay Jared. Gusto nya nga na sumama paghanap pero sabi ko kaya ko naman. Nagbilin nalang ako na tawagan kung bumalik na si Jared.

Agad akong pumasok sa loob ng Hospital at dumiretso sa nurse station para magtanong kung may napansin ba silang bata na halos mag-9 years old. I even showed a picture of him from my phone pero wla daw silang napansin.

Nagpatuloy lang ako sa paglakad hanggang sa mapadpad ako sa garden like side ng hospital. And there he is, my son Jared silently crying.

"Jared?" Tawag ko sakanya "why are you crying? We've been waiting for you for almost 30 minutes. Are you lost?" tanong ko sa kanya.

"I'm not lost. Sorry mom." sagot nya

"Then what happened? Why are you crying?" tanong ko ulit. Kung di sya nawala e, bakit sya umiiyak?

"Mom...." putol nya... "I think I saw Dada" anu daw?

"Ano ulit yun anak? Nabingi yata si mommy.." paninigurado ko dahil baka nabingi nga lang ako

"I said, I think I saw Daddy... my dad."