Pagdating namin sa rooftop ay nakita namin si Sayuri na nakatayo sa gilid. Habang umiiyak.
Dahan-dahan siyang nilapitan ni Eduard. “S-sayuri”
Hindi niya nilingon si Eduard. Nakatalikod parin si Sayuri sa‘min. Nakatungo ang ulo niya at nakatingin sa kalangitan.
Dinig na dinig ko ang hikbi ni Sayuri. “Umalis kana! Iwan muna ako!”
Napansin ko si Eduard na umiiyak na. ‘Di ko alam kung ba‘t nakaramdam ako ng awa sakanilang dalawa. Kahit ‘di ko alam kung anong nangyayari.
Lumapit si Eduard kay Sayuri at bigla niya ‘tong niyakap, pero nanatiling nakatalikod si Sayuri. “Sayuri kahit ako nahihirapan narin. Nasasaktan din ako! Pero... Pero hindi na tama! Habang nakikita kita parang sinasaksak ang puso ko. ‘Di ko parin nakalimutan ang ginawa mo. Pinilit ko‘ng kalimutan Sayuri, pero ‘di sa tu
