KATRINA’S POV
Sa bus pauwi ng Maynila, nakasandal ako sa malamig na bintana habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng mga dumadaang sasakyan. The city glow blurred against the glass, parang mga alaalang ayaw magpahinga sa isip ko. Pagod ako, pero hindi mapakali. Ilang beses kong binuksan at sinara ang phone ko bago ko tuluyang pinindot ang contact name ni Tyron.
“Hello, Ty?” mahina kong bati, halos pabulong.
“Katrina!” agad niyang sagot, may halong gulat at tuwa sa boses. Parang ilang araw lang kaming hindi nag-usap pero para sa kanya, matagal na.
“Hey, sorry, di na ako nakatawag kanina.” I tried to sound casual kahit may kung anong bigat sa dibdib ko. “You know, may simpleng kainan doon sa Villa Moore. May kasayahan ‘yung mga elders. Nakalimutan ko na tuloy tumawag.”
Habang sinasabi ko ‘y
