Drizella Genet’s POV
“Anong mayroon sa’yo, Drizella?”
Nawala ang ngiti sa labi ko at nagtaas ng tingin kay Kuya Damien na magkasalubong ang kilay na naupo sa harapan ko.
“Oo nga, anak,” sambit ni Mommy na katabi ko sa harapan ng mesa. “Anong mayroon sa’yo at kanina ka pa nakangiti?”
Sumeryoso bigla ang mukha ko. Kanina pa pala ako nakangiti na parang ewan sa harapan ng hapag-kainan. Bakit ba ako nakangiti? Hindi ko rin alam!
“Hayaan n’yo siya kung gusto niyang ngumiti,” sambit ni Daddy na may hawak ng tasa ng kape.
Hindi ko na sila sinagot at tinuloy ko na lang ang pagkain ko ng almusal. Pinigil ko na rin ang pag galaw ng labi ko. Okay na kaming dalawa ni Pierre. Boyfriend ko na siya ulit. Kapag nalaman ni Dexter ‘to, sasabihin na naman niya na ang rupok ko talag
