Drizella Genet’s POV
Humahagos na napabangon ako sa kama. Napatingin agad ako sa wall clock ko. Two-fifty na ng madaling araw! Nakatulog ako!
Mabilis ang kilos ko na bumangon ng kama at sinuot ang tsinelas kong pambahay. Dapat hindi ako matutulog at pupunta ako ng Arena saktong alas-dose pero nakatulog ako. Maabutan ko pa kaya si Pierre?
Naglakad ako patungo sa bintana ng kwarto ko. Sinilip ko ang garahe namin at nakita ko na kumpleto ang sasakyan. Ibig sabihin lang narito na si Kuya. Nagdadalawang isip ako kung tutuloy pa ba ako o hindi na.
Baka mamaya wala naman na si Pierre sa Arena pero ayaw tumigil ng konsensya ko kakaisip kung ano na ang nangyayari kay Pierre. Kailangan na niyang malinawan para umalis na siya rito dahil walang magandang buhay ang naghihintay sa kanya
