NIKOLAI'S POV
Naiwan akong mag-isa sa ibaba ng mansion, habang ang bawat segundo ng katahimikan ay sumisigaw ng alaala—mga pagkakamali kong pilit kong binabawi.
“Itanong mo sa sarili mo.”
Paulit-ulit sa isipan ko ang binitawang salita ni Naya. Parang palasong sumapol sa pinakaubod ng konsensya ko. Sapul, wasak, gising.
Oo. Ako ang may kasalanan.
Ako ang tumalikod nang higit akong kailangan.
Ako ang nang-iwan, sa oras na dapat ako ang unang yumakap.
Ako ang nahuling kasama si Tita Precille sa kwartong pareho kaming walang saplot—isang tanawing hindi ko kayang burahin sa alaala ni Naya, gaano man ako magsumamo.
At kahit natapos na ang lahat sa pagitan namin ni Tita Precille, kahit paulit-ulit kong pinatunayan na si Naya na ang pinili ko—na siya na ang mahal ko—para bang huli na ang l
