NAYA'S POV
Niyakap ako ni Nikolai nang mahigpit—‘yung yakap na parang ayaw na niya akong pakawalan. Ramdam ko sa pagkakayakap niya ang lungkot, pangungulila, at sa wakas… ang pag-asa.
Tahimik lang si Ysabel habang nakatingin sa amin. Kita sa mga mata niya ang tuwa at lungkot na magkasabay na bumabalot sa puso niya. Matagal siyang nawala sa buhay ng anak niya, pero ngayong narito siya, gusto niyang makabawi.
“Anak,” sabay haplos ni Ysabel sa braso ni Nikolai, “baka naman pwedeng ituloy mo na. Sayang ang plano mo.”
Napatingin sa kaniya si Nikolai, napangiti. “Oo nga pala.”
“Kaya pala ganito ka-formal ang suot mo,” nasambit ko, medyo nanginginig pa ang boses ko.
“Nakahanda na lahat....Kasabwat ko si Mama. Pinapunta ko siya para magbigay ng basbas, pero… bigla kang umalis....buti nasunda
