Nang tumabi na sa ‘kin si Rico ay hindi ko siya magawang tingnan, hindi ako makapaniwala na parang inaasahan na nila lahat ng ‘to. Pagkaupo naming lahat, nagsalita na ulit si mama pati ang pamilya ni Rico. Hanggang ngayon sobrang bilis pa rin ng pagtibok ng puso ko, nanginginig na rin ang mga kamay ko at ang isipan ko ay hindi na mapakali, kung ano-ano ng pumapasok sa isipan ko.
Hindi na rin ako makakain ng maayos. Muli kong pinagmasdan ang reaks’yon nila, normal lang habang ako ay gulat na gulat. Muli akong napatingin sa mga mata ni Sergio, nakipag-usap siya mula sa kanyang isipan. /Ano ng gagawin mo? Senyasan mo lang ako, itatakas kita./
Bahagya naman akong umiling bilang sagot sa kanya. Ayoko ng gumawa pa ng mas ikakalala ng sitwasyon. Ibinaling ko na ang tingin kay mama na ngayon a
