Pagkasakay sa sasakyan ay napabuntong-hininga na lamang ako. Bukas na magkakaalam, bukas na namin makikita ang mga magulang ni Camille dahil siya raw ang nagplano ng lahat, sumunod lamang sila Lance sa kanya na hindi ko naman magawang paniwalaan dahil alam kong si Lance ang mastermind. Parehas naman silang may kasalanan, lahat sila.
Hindi ko lang lubos na maiisip na aabot sa gano’n ang paraan nila na parang magagawa na talaga nilang pumatay ng tao. Napaka-dilim ng kanilang isipan, punong-puno ng kasamaan.
“Dumaan muna tayo sa ospital bago umuwi, Silvina. Mas mabuting—” hindi ko na pinatapos si mama.
“Mom, p’wede bang bukas na lang? Pagod na kasi ako, gusto ko ng matulog.”
Siya naman ang napabuntong-hininga. “Okay,” tugon niya at nagsimula na siyang magmaneho.
“Thanks, Mom,” sambi
