“Naaksidente ang mommy mo, Silvina,” ani tita.
Akala ko galit lang sa akin si mama kaya hindi siya natawag, ‘yon pala naaksidente na siya.
“Kumusta si mommy? May balita na ba?” nanatili akong kalmado sa kanilang harapan kahit na nag-iingay ang puso ko.
“Naghihintay din kami, Silvina,” sabi naman ni tita at nilapitan na ako saka niyakap. Nang makita ko na ang mga mata nila tito ay natuklasan kong wala naman talagang kasalanan si tito Shaun. Habang si tito Pierre ay labis na nag-aalala kay mama kahit na hindi niya sabihin, masyado namang maingay ang isipan niya.
Pagkalas ko sa kanyang pagkakayakap ay naibaling ko naman ang tingin kay tito Shaun. Bahagya pang nanlaki ang mga mata niya. /Binabasa mo ba ang isipan ko?/
“Walang kasalanan si tito,” sabi ko na tinutukoy si tito Shaun.
