Chasing Light (Intersex)

Chapter 12

Kabanata 12

Ugh, ang sakit pa rin ng kamay ko. Parang kahapon lang, sinuntok ko 'yung pader sa banyo. Grabe, ang lakas ng impact, pati ako nagulat. Tapos, ang dami pang basag na salamin. Bwiset, ang hirap linisin. Pero mas masakit yung ulo ko, parang may martilyo na nagpupukpok. Baka kailangan ko na talagang magpa-check up. Ang dalas-dalas na ng sakit ng ulo ko. Pero kailangan kong i-push 'to, kailangan kong bumalik sa reality.

Paglabas ko ng apartment, nakasalubong ko si Ms. Reyes.

"Jaycee, anong nangyari sa'yo?" tanong niya, parang nag-aalala.

"Narinig akong may nabasag sa apartment mo, halos madaling araw na no'n"

"Ah, wala lang 'yon, Ms. Reyes. Nakakabaliw lang 'yung mga gamit ko, medyo nagulo" sagot ko.

Tinago ko yung kamay kong may benda, sana hindi niya mapansin.

"Are you sure? Baka kailangan mo ng tulong" sabi niya, ang mga mata niya parang nag-aalala talaga.

"Okay lang ako, Ms. Reyes. Salamat po!" sabi ko, pilit na ngumiti.

Pero ang totoo, ang gulo-gulo ng isip ko. Nagpaalam na ako at naglakad na papunta sa campus. Dumiretso ako sa isang café malapit sa paaralan.

Umupo ako sa sulok at umorder ng sandwich at kape. Habang hinihintay ko, bumalik na naman yung mga alaala kagabi.

Ang dami kong tanong, ang dami kong confusion. Pati yung sakit ng ulo ko parang nagbalik. Baka kailangan ko na talagang magpa-check up. Ang dalas-dalas na ng sakit ng ulo ko.

Nakatingin ako sa mga estudyante na masayang nagkukwentuhan. Parang ang saya-saya nila, parang walang problema. Tapos, bigla na lang nag-flash sa isip ko yung pamilya ko, yung mga ngiti ng kuya ko. Buti pa siya naaalala ko, nasaan na kaya siya?

"Here you go!" sabi ng barista habang inilalagay yung order ko.

"Salamat," sabi ko, pero ang isip ko nasa ibang mundo na.

Kumakain ako, pero parang hindi ko nararamdaman yung lasa. Kailangan kong i-focus ang sarili ko sa mga lessons ko ngayong araw. Tumingin ako sa relo ko time na para pumasok. Kailangan kong ipagpatuloy ang buhay ko, kahit na hindi na pareho ang lahat.

Tumayo ako at naglakad papunta sa paaralan. Ang dami kong tanong pero sana, makahanap ako ng mga sagot. At sana, mawala na itong sakit ng ulo ko. Baka kailangan ko na talagang magpa-check up.

Ang sakit ng ulo ko. Parang nag-flashback na naman yung mga nakaraan. Hindi ko na namalayan na tapos na pala ang klase. Ang gulo-gulo ng isip ko. Parang gusto ko na lang mag-absent, pero kailangan kong pumasok.

Tumayo ako para lumabas ng classroom, pero bigla akong nabangga. "Oh, pasensya na po!" I mumbled, looking up to see Yuna standing there.

"It's okay," Yuna said, her gaze lingering on my face for a moment. "You seem a bit out of it. Are you alright?"

"Ah, oo naman po. Okay lang po ako," I replied, forcing a smile. Pero ang totoo, ang hirap magpanggap na okay lang ako.

"Are you sure? You look a little pale," Yuna said, her expression unreadable.

"Ah, wala lang po ito. Medyo masakit lang po 'yung ulo ko," I said.

"You've been getting those a lot lately, haven't you?" Yuna said, her voice flat, but there was a hint of amusement in her tone. "Maybe you should get checked out."

"Oo nga po eh, pero parang wala naman po akong time," I said. "Ang dami lang pong ginagawa."

"Well, you need to make time for your health," Yuna said, her expression still unreadable. "Don't ignore it."

"Salamat po, Miss Kim," I said, feeling a warmth spread through my chest. "Magpa-check up na lang po ako mamaya."

Yuna nodded, a slight curve to her lips that could be a smile or just a quirk of her face. "Take care of yourself, Jaycee" she said before turning to leave.

Pinanood ko siyang umalis, ang gulo-gulo ng nararamdaman ko. Parang ang bait niya, pero hindi ko mawari kung totoo ba 'yon o nagpapanggap lang siya. Ang bilis ng t***k ng puso ko pero hindi ko alam kung dahil ba sa sakit ng ulo ko o dahil sa kanya. Siguro nga may chance na magkagusto siya sa akin pero mas matanda siya. At saka, Professor ko siya at may boyfriend na. Hindi pwede. Hindi pwede. At saka, hindi ko talaga siya mabasa. Parang isang puzzle na hindi ko ma-solve.

Napailing ako. Kailangan kong kalimutan 'yung mga iniisip ko. Kailangan kong mag-focus sa pag-aaral. At kailangan ko na talagang magpa-check up. Ang sakit talaga ng ulo ko.

Nang makarating ako sa clinic, nagulat ako nang makita si Mel na nakaupo sa waiting area. "Mel!" I called out to her, my voice a little shaky.

She looked up, a wide smile spreading across her face. "Jaycee! What are you doing here?" she asked, her voice full of concern.

"Ah, magpapa-check up lang ako. Ang sakit kasi ng ulo ko," I said, feeling a little awkward.

"Baka kaka-aral mo 'yan, ang talino mo nanga tatalino ka pa lalo ay paawat!?" pang aasar pa nito.

"Oo nalang, Melissa" I said, rolling my eyes. "Palibhasa kasi bobo ka."

Mel burst out laughing, her eyes crinkling at the corners. "Uy, grabe ka naman, Jaycee! Chill lang!

"Sus, chill mo mukha mo" I said, shaking my head.

Tapos may bigla akong naalala.

Then, I saw my chance. I playfully smacked her arm. "Langya ka!" I said, laughing.

"Yung isa sa mga ka-fling mo, akala yata babae mo ako? Kadiri ha! Tigilan mo na nga yang pagiging chick girl mo."

"At bakit hindi ka pumasok kanina ha? At anong nangyari diyan sa mukha mo?" I asked, raising an eyebrow. "Parang may sumuntok sa'yo."

Mel's smile faded, and she sighed. "May humalik kasi na babae sa'kin, malay malay ko ba na may boyfriend pala 'yon! Sinapak ba naman ako nung boyfriend nito. Hindi ko naman kasalanan, dapat girlfriend niya pinagsasabihan niya!"

"Bakit?" tanong ko na parang wala lang.

"Anong bakit? sinapak nanga ako tapos bakit lang sasabihin mo wala ka bang puso!?" tila nagtatampong sagot nito.

"Bakit sinuntok ka lang kung ako 'yong boyfriend baka ginulpi pa kita! Ikaw Mel ha tigil tigilan mo nanga 'yan pagiging babaera mo. Bukod sa nadadamay ako ay baka may mangyaring masama sayo!" pang sesermon ko sakanya.

"Uy, grabe ka naman! Ang OA mo! Ang dami mong sinabi para kang nanay ko! Sige na nga, I'll try to be good. Pero hindi ako mangangako na hindi na ako magiging babaera"

"Wala ka talagang kwenta kausap kahit kailan pero next time, be careful. Alam mo namang kahit ganyan ka ayaw ko pa ring mapahamak ka" I said, shaking my head.

"Tara na nga, magpa-check up na tayo."

Pagkapasok namin sa clinic, sinalubong kami ng nurse na may nakangiting mukha. "Good morning! How can I help you today?" tanong niya.

"Magpa-check up po kami," sabi ni Mel, habang hawak-hawak ang panga niya. "May mga sugat kasi ako."

"At ako po, medyo masakit po 'yung ulo ko," dagdag ko, kahit na nagpapanggap akong okay.

"Okay, please fill out these forms," sabi ng nurse, ibinigay sa amin ang mga papel. Habang nag-fill out kami, nakatingin ako kay Mel. "Kumusta ka na? Masakit pa ba?"

"Medyo, malayo sa atay" sabi nito na mayabang.

Nang matapos kami sa form, tinawag kami ng nurse.

"Melissa, you're up first. Please go to the examination room."

Pumasok si Mel sa room at ako'y naiwan sa waiting area. Ilang minuto lang ay tinawag na rin ako ng nurse.

"Jaycee, it's your turn. Please come to the examination room."

Pumasok ako sa room at umupo sa examination table. "Okay, Jaycee, I'll check your vital signs," sabi ng nurse. "Let's check your blood pressure and temperature."

Habang ginagawa niya ito, tinanong ko siya, "Nurse, tungkol sa sakit ng ulo ko, ano po bang dapat kong gawin?"

"How long have you been experiencing these headaches?" tanong niya habang sinusukat ang blood pressure ko.

"Actually, madalas po, almost araw-araw. Nagsimula po ito pagkatapos ng aksidente sa sasakyan. Akala ko okay na ako, pero parang bumabalik na naman," sabi ko, nag-aalala.

"I see. Have you experienced any other symptoms, like dizziness, fatigue, or any trauma?" tanong niya, seryoso ang tono.

"Medyo, may mga flashes po ng alaala na bumabalik. Hindi ko na po maalala 'yung mga nangyari bago ang aksidente," sagot ko.

"Okay, Jaycee. I'm not sure what's causing these headaches, but I recommend you get a check-up at the hospital for a more thorough evaluation. They can run some tests to see if there's anything else going on," sabi ng nurse.

"Salamat po, Nurse," sabi ko, pero ang isip ko ay naguguluhan pa rin. Masyadong mabigat ang mga salitang ito para sa akin.

Maya-maya, lumabas si Mel mula sa examination room. "Jaycee, anong sinabi sa'yo?" tanong niya, halatang nag-aalala.

"Sabi ng nurse, kailangan ko raw akong magpa-check up sa hospital. Mukhang may problema raw sa ulo ko" sagot ko, naguguluhan.

“Masakit pa ba 'yang ulo mo?” Mel asked, her brow furrowed with concern.

“Hindi naman na masyadong masakit, I think kaya ko naman pumasok sa next subject natin” I said, trying to sound confident.

“Sigurado ka ba? Pwede ka namang hindi na muna pumasok. Ako na bahala kumausap at magpaalam kay ate Addi.

“Don't worry, okay naman na 'yung ulo ko. Kaya ko namang pumasok” I said, trying to sound firm. “Besides, I don't want to miss Miss Addison's class. It's important, and I need to catch up on some notes.”

Mel raised an eyebrow, a playful smirk tugging at the corner of her lips. "Aysus ang sabihin mo gusto mo lang makita si ate Addi, crush mo ano? Sabagay, maganda naman si ate mayaman at model pa. You can't blame a girl for having a little crush on a beautiful professor, right?"

I blinked, surprised. "Model? Wait, what?" My mind was trying to reconcile the image of Miss Addison, our friendly and outgoing professor, with the idea of her being a model. She's always so bubbly and energetic, I can't imagine her striking a pose for a camera.

Mel chuckled, her eyes sparkling with amusement. "Yup, model siya. Hindi ba halata?" She gave me a knowing look, as if I was the only one who hadn't noticed.

"Sabagay, akala ko rin no'ng unang kita namin ay parang model siya pero totoo pala talaga," sabi ko, medyo nahihiya na. I guess it makes sense, considering how stunning she is. She's got this amazing figure, tall and toned, and her features are perfect. She's got this beautiful, warm smile that just lights up the room, and her eyes... they're just captivating. Bagay na bagay talaga maging model, girl."

Si Mel naman, tumawa ng mahina. "Yup, model siya. Hindi ba halata?" Parang sinasabi niya na ako lang ang hindi nakakaalam.

Umiling ako, hindi pa rin makapaniwala. "I had no idea. She's really beautiful, but I never thought..." Hindi ko naituloy ang sasabihin ko, nahihiya na ako.

Tumawa ulit si Mel, ang kulit niya talaga. "Don't worry, girl. It happens. We all have our little crushes. But promise, after class, diretso na tayo sa hospital, ha?" Parang alam na alam niya na pinipilit kong maging matapang.

Tumango ako, pilit na pinipigilan ang ngiti. "Promise! Tara na sa next class natin. Tiningnan ko ang oras late na kami. “Late na tayo! Kasalanan mo ‘to e! "

Mel laughed, grabbing my arm and pulling me towards the classroom. “Sorry, sorry! Na-carried away ako sa kwentuhan natin. Tara na, tara na!”

We hurried to the classroom door, and Mel knocked hesitantly. Miss Addison, who was already in the middle of her lecture, paused and looked at us with a raised eyebrow.

“Good morning, ladies,” she said, her voice warm and welcoming. “Care to explain your tardiness?”

Mel, ever the quick-witted one, quickly stepped forward. “Sorry, Miss Addison! Jaycee was feeling a little under the weather, so we had to…”

I cut her off, “No, no, Mel! Okay na ako. We just…”

"Actually galing po kaming Clinic Miss Addison" Mel finished, her eyes twinkling with mischief.

Miss Addison smiled, her smile as bright as ever. "Well, I'm glad you're both feeling better. But next time, please try to be on time, okay?"

“Opo, Miss Addison,” sabay naming sagot.

Nagpatuloy na si Miss Addison sa pagle-lecture, at umupo na kami sa mga upuan namin. Medyo nahihiya kami, pero nakahinga naman kami ng maluwag dahil hindi niya kami masyadong sinaway. Natapos ang klase nang maayos, at pagkatapos tumunog ang bell, tinawag kami ni Miss Addison.

“Jaycee, Mel,” sabi niya, ang boses niya malumanay pero mahigpit. “I'm glad you're both alright. But since you were late, I'm going to give you a little punishment.”

Nagkatinginan kami, kinakabahan. “Punishment?” tanong ko, medyo nanginginig ang boses ko.

“Yes,” Miss Addison said, her smile returning. “I need you two to help me with something.

Si Mel, ang bilis talaga mag-isip, ngumiti pa talaga. “Sure, Miss Addison. Anything for you ate.”

Tumango ako, medyo nag-aalangan. “Oo naman, Miss Addison.”

Miss Addison smiled, handing us two bags filled with her belongings. “Great! Now, let's go.”

Mukhang after nito nalang kami pupunta ng hospital. Habang sumusunod kami kay Miss Addison palabas ng classroom.

Pagpasok namin sa opisina ni Miss Addison, at agad akong nakaramdam ng pagbabago sa atmospera. Ang opisina niya ay puno ng mga libro, larawan, at ilang mga awards. Napaka-organized at maayos. Nakita ko si Miss Addison na nakaupo sa kanyang desk, nakatingin sa amin ng may ngiti.

“Okay, girls. Since you were late, I need your help with organizing these files and preparing for my next class,” sabi niya, kunot ang noo pero may halong saya.

“Sure, Miss Addison!” sabay naming sagot ni Mel, excited na excited.

“Salamat! I really appreciate it. Ang dami kong kailangan i-organize, at mas magiging madali kung may kasama ako,” sabi niya.

Habang nagsimula kaming mag-ayos ng mga papel at files, napansin ko ang mga detalye sa opisina. Ang mga larawan ni Miss Addison kasama ang kanyang pamilya, nandito rin si Mel na pinsan niya pero nakakapagtaka na wala si Miss Kim. Nandito rin mga awards na nakuha niya at mga poster ng mga events na sinalihan niya. Ang dami niyang accomplishments!