Chasing Light (Intersex)

Chapter 13

Kabanata 13

Nandito ako ngayon sa hospital nakaupo sa waiting area, hinihintay ko matawag name ko.

Matapos pala namin kanina magawa 'yung punishment ni Miss Addison ay pinauna niya si Mel at pinaiwan ako pero bago makaalis si Mel sinabihan ko ito na mauna na, ako na lang pupunta mag-isa sa hospital.

Kinausap ako ni Miss Addison about sa hangouts namin no'ng weekends sana pero hindi ako pumunta. Nagsorry nalang ako sakanya sa hiya. Ako nanga inaya niya ako pa ang umaayaw. Ang totoo kasi niyan sa sobrang busy ko at dahil na rin sa madalas na pagsakit ng ulo ko ay nawala sa isip ko. Akala konga magagalit siya pero hindi, sinabi ko rin naman sakanya ang totoong dahilan bumawi na lang daw ako sakanya.

Kung hindi ko lang gusto si Miss Kim ay malamang sa malamang mahuhulog ako kay Miss Addison. Kung papipiliin ako pwede bang sila na lang dalawa? charot siyempre kay Miss Kim pa rin ako.

"Jaycee Smith." May biglang tumawag sa pangalan ko. Ako na pala ang susunod.

Agad akong tumayo, nag-aalangan. Ang puso ko ay mabilis ang t***k habang naglalakad ako patungo sa nurse.

"Examination Room 3," sabi niya, may ngiti sa kanyang mukha.

Pagpasok ko sa Room 3, may nakita akong isang lalaki na nakaupo sa isang upuan sa tabi ng examination table. May nakita akong nameplate sa desk niya: Dr. Javier. Nakangiti siya. "Magandang umaga po, Doc," bati ko, at naupo sa upuan sa harap niya.

"Good morning, Ms. Smith, " he said. "What brings you in today?"

Kinuwento ko kay Doc 'yung madalas na pagsakit ng ulo ko this past few days and pati na rin about sa car accident at pagkawala ng ala-ala ko dahil dito. Dr. Javier conducted a thorough neurological examination.

Nagtanong siya ng detailed questions tungkol sa aksidente, sa daily life ko, sa routines ko, kahit ano na pwedeng mag-trigger ng memory ko.

Sinabi rin ni Doc sa akin na may post-traumatic amnesia ako dahil may naging patient na rin daw siya na kagaya ng nangyari sa akin. May posibilidad na bumalik ang ala-ala ko. Binigay pa sa'kin nito ang card number niya. Tatawagan na lang daw ako nito para sa CT scan. May mga reseta ng gamot din itong inabot sa akin.

Paglabas ko ng hospital at pumara na agad ako ng taxi at sumakay. Napatingin na lang ako sa wallet ko, paubos na ang laman. Dagdagan gastos talaga ang ganito.

Hindi ko alam mararamdaman ko ngayon, dapat ba akong matuwa dahil may chance na bumalik ang ala-ala ko o malungkot kasi kahit bumalik ala-ala ko wala naman na akong babalikan, wala naman na ang magulang ko.

-----

Nandito na ako sa bahay hindi ko alam gagawin ko, bumili na rin ako ng mga gamot kanina na pinareseta sa akin ni Doc.

Nakahiga lang ako sa kama at nakatulala sa kisame.

Mamaya pa ang pasok ko sa café. Ilang linggo palang ako ro'n pero mukhang last day ko na mamaya. Balak ko ng mag resign hindi kasi gano'n kalaki ang kita ko, kulang pa rin. Kailangan ko ng humanap ng bagong trabaho.

Magahanap na lang kaya ako ng sugar mommy. Hindi na sila lugi sa akin may hitsura naman ako ayon ngalang young dumb and broke ako.

Para akong tanga na kinakausap sarili ko ngayon. Kinuha ko 'yung gitara ko na nakasabit. Matagal ko na rin hindi ito nagagamit at namimiss ko na rin sila Bea at Miguel bakit kasi wala silang sss.

"Kahit Kailan" by Southborder. Ito ang aming paboritomg kantahin namin sa videoke no'n, namiss ko tuloy.

Sinimulan kong strum ang mga pamilyar na chords, ang mga daliri ko ay gumagalaw nang may bagong kumpiyansa. Ngunit ang puso ko ay puno ng pagkalito. "Nagtatanong ang isip…" I sang softly, my voice echoing the turmoil within. "…'Di raw maintindihan… Kung ano ang nararamdaman…" The lyrics mirrored my own confusion, the struggle to understand my own emotions in the wake of the accident.

"Dapat mong malaman…" I continued, my voice gaining strength. "…Sa puso ko'y ikaw lamang… Ang nag-iisa ito…" The words, though initially intended for a romantic context, now offered me a sense of solace. It was a reminder that even amidst the chaos, there was something constant, something true. It was a quiet affirmation, a whisper of hope in the midst of uncertainty.

Pumikit ako, hinayaan ang musika na dumaloy sa'kin . Ito ang aking pagtakas, ang aking paraan ng pagproseso ng lahat ng nangyayari.

Siguro ay nakakatawa, pero masarap lang na maglabas ng kanta, kahit para lang sa aking sarili. Ang musika ay tila nagpapagaan ng aking kalooban, isang yakap sa gitna ng aking kalungkutan.

Habang nawawala ang huling nota, binuksan ko ang aking mga mata

Bigla, isang palakpak ang nagpatigil sa akin. Napabalikwas ako ng tingin. Nakatayo si Mel sa may pintuan, nakangiti. "Kanina ka pa ba riyan?" tanong ko, medyo nagulat.

Umiling siya. "Hindi ah. Hindi nga kita nakitang kinakausap mo sarili mo e. Ang galing mo palang kumanta!"

Inukutan ko lang siya ng mata.

Anong ginawa mo dito? Wala ka bang sariling bahay ha!?

“Wala lang gusto ko lang tumambay” sabi niya. “Anyways kumusta 'yong about sa pagpunta mo sa hospital?”

“Ayon nga ang sabi ng doctor sa'kin ay possibleng may PTSD”

“So, ibig mo bang sabihin ay may nangyari sa'yo dati na nagdulot ng trauma sayo kaya napapadalas sakit ng ulo mo?”

“I experienced a car accident resulting in memory loss."

“What!? Totoo ba'yan!?”

“Totoo pa sa true.”

“Kailan pa!?” Bakit hindi ko man lang alam!?”

“One year and a half months”

“Ang tagal na pala bakit hindi mo man lang na kwento sa akin para ka namang hindi kaibigan niyan!?

“Pwede ba kumalma ka, hindi ka naman kasi nagtatanong”

“Eh, kasi naman, akala ko normal na sakit ng ulo lang ‘yun. Bakit naman ako magtatanong kung hindi mo naman sinasabi?” medyo naiinis na sagot ni Mel habang umupo siya sa tabi ko sa kama.

“Sorry na. Nahihirapan ako sa mga nangyayari sa akin at sa mga alaala na wala na. Parang naguguluhan ako sa lahat,” sambit ko.

“Naiintindihan ko” sabi ni Mel. “Pero sana sinabi mo agad. Para naman may karamay ka.”

Tumango ako. “Alam ko, Mel. Sorry talaga.”

“So, ano’ng plano mo?” tanong ni Mel, pagkatapos ng ilang sandaling katahimikan.

“Hindi ko pa alam,” sagot ko. “Kailangan ko munang maghanap ng bagong trabaho kasi magastos pala magpagamot. Tapos, kailangan ko ring magpa-CT scan.”

“I see, pero okay ka na ba ngayon?” tanong ni Mel.

“Yup, okay na okay.” sagot ko.

“Kung gano'n since magaling ka naman kumanta pwede kabang kumanta mamaya sa bar ko tapos gagawin din kitang waiter dun?”

“Kung gano’n, since magaling ka naman kumanta, pwede ka bang kumanta mamaya sa bar ko? Tapos gagawin din kitang waiter o barista du’n? Para may dagdag kita ka na rin, at tsaka, para ma-distract ka naman sa mga iniisip mo.”

Napanganga ako. “Sa bar mo? Kakanta ako? At magiging waiter/barista pa?”

“Oo! Please? Malaki ang kita mo roon, promise! Tsaka, masaya naman ang mga tao doon.”

Napaisip ako. Magandang idea din pala ‘yun. Dagdag pera, at madi-distract pa ako.

“Sige ba!” Sagot ko.

“Anong oras?”

“Mga 8 pm. Sige, kita na lang tayo mamaya!” Masiglang sabi ni Mel. “Bye!”

Nang umalis si Mel ay nag pahinga lang ako.

Paglabas ni Mel, tinitigan ko lang yung kisame. Ang dami kong iniisip. Pero yung offer ni Mel? Ang cool! Extra cash, plus, distraction from all this head-banging drama.

Kinuha ko yung gitara ko. Practice time! Kailangan ko ng maganda-gandahang kanta mamaya. Habang nag-strum ako, naisip ko si Yuna. Sana makita ko siya mamaya.

Ilang oras din akong nag-practice. Pagkatapos, naligo na ko at nagbihis. Simple lang, jeans and a shirt.

Pagdating ko sa bar ni Mel, ang ingay! Ang daming tao. Si Mel, busy na busy. "Jaycee! Perfect timing!" She grinned. "Tara, set up na tayo."

Mabilis lang yung briefing niya. Okay lang naman, simple lang naman yung trabaho. Pero pag nakita ko yung stage, kinabahan ako. Pero keri lang 'to!

Nang tinawag na ako, deep breath. Umakyat ako ng stage. Tumingin ako sa crowd. Then, I started playing the familiar intro to "Can't Help Falling in Love." Yung unang strum, nawala na yung kaba ko for a second. Then I saw them si Miss Kim nasa isang table, naka poker face kasama boyfriend hindi ko makita mukha madilim na kasi sa part kung nasaan ito at pati mga ibang professor kasama niya, si Miss Addison nasa kabilang table naman siyang lang mag-isa, nakatingin sa akin ng nakangiti.

Biglang bumilis yung t***k ng puso ko. Sino ang pipiliin ko? Charot, as if may gusto sila sa akin.

Sinubukan kong mag-focus sa kanta, pero ang hirap! Yung boses ko, medyo nag-tremble nung una. Pero pinilit kong ituloy. Kailangan kong tapusin yung kanta. Wise men say, only fools rush in. The lyrics felt ironic, given my current situation. But I kept singing, focusing on each word, each note.

I poured all my emotions, all my nervousness, into the song. For a moment, it wasn't about Miss Kim or Miss Addison; it was about the music, about the feeling.

Pagdating sa chorus, Take my hand, take my whole life too... I looked at Miss Kim, then at Miss Addison. The song felt different now, richer, more meaningful.

Pagkatapos ng kanta ko, grabe yung palakpakan! Nakahinga na 'ko ng maluwag. Si Miss Kim nakipalakpak din, pero ang tipid! Parang wala lang sa kanya. Tapos, napansin ko si Miss Addison, kumakaway siya, tapos tumayo at lumapit sa akin. Kinabahan ako bigla! Ano kaya'ng kailangan nito?

Pagkalapit niya, medyo yumuko ako para magkapantay kami. "Jaycee," sabi niya, mahina yung boses niya, parang hinihingal pa. "Ang galing-galing mo! Hindi ko alam na ganito kagaling kang kumanta." Tumigil siya saglit, tapos tinitigan niya 'ko. "Ang galing-galing mo talaga." Parang iba yung tingin niya, hindi lang basta bilib. May iba pa.

Bago pa ko makasagot, si Mel biglang sumulpot sa tabi namin, todo ngiti. "Grabe, Jaycee! Ang galing-galing mo! Para kang pro!" Si oa talaga, kumanta lang naman ako.

Sunod-sunod na yung mga nag-oorder, kaya medyo nabawasan 'yung kaba ko. Pero yung sinabi ni Miss Addison, paulit-ulit sa isip ko.

Habang nagseserve ako, ang saya-saya ng mga tao. Pero 'di mawala sa isip ko si Miss Addison. Ano kaya yun?

Pagkatapos ng shift ko, pagod pero masaya at naguguluhan. Umupo ako, tinitignan yung mga ilaw ng city.

Hinahanap ng mata ko si Yuna, pero wala siya. Siguro umuwi na kasama yung boyfriend niya. Sayang naman.

Bigla, may umupo sa tabi ko. Si Miss Addison. Napatalon ako sa gulat.

"Hey, Jaycee," she said, smiling. "You look tired. Busy night?"

"Medyo po," sagot ko. "Pero masaya naman.

"Mabuti naman," sabi niya. "Free ka ba after ng shift mo? It's about our hangouts."

Kinabahan ako bigla. Mukhang lasing na siya ah.

Ngumiti siya. "Para ma-compensate yung mga missed hangouts natin nung weekends. May utang ka pa sa'kin remember?

"I was thinking... it's too loud in here," she said, smiling. "The VIP room would be quieter. We could sing, maybe have some wine... and since we've both had a few drinks, walang magda-drive. VIP room na lang para safe."

My eyes widened. The VIP room? Singing? This wasn't the casual cafe chat I'd expected. It was completely unexpected.

"Po?" I whispered, stunned.

She chuckled, a low, throaty sound. "Relax. It's not what you think... or maybe it is. Let's just say I have something I want to show you, something I can only show you there." She stood, extending a hand. "Come on."

The VIP room was surprisingly cozy, dimly lit with candles and a small, intimate stage.

As we sang, our voices blending together, the air crackled with unspoken feelings. Her gaze lingered on me, and I couldn't help but notice the way her hand brushed against mine as we reached for the same glass of wine.

The song ended, and a comfortable silence fell between us. Miss Addison smiled, a slow, deliberate smile that sent shivers down my spine.

"You have an incredible voice" she murmured, her eyes shining. "And you're even more captivating up close." She reached out, gently tracing the line of my jaw. My breath hitched.

Her fingers lingered on my jawline. She looked into my eyes, and she whispered, “I like you, Jaycee.”

Then, without warning, she leaned in, her lips brushing against mine. I immediately pulled away. It wasn't that it was a bad kiss; it just wasn't. There was no spark, no connection, nothing like the electric feeling I got with Miss Kim. Her kiss was like a gentle breeze compared to the storm Miss Kim ignited within me. I needed to be honest.

"Miss Addison,” I said softly, “I... I don't feel the same way."