Chasing Light (Intersex)

Chapter 11

Kabanata 11

Bigla akong nagising. Parang may nararamdaman akong nakalapat sa labi ko. Napaawang ang mga mata ko, at nakita ko si Miss Kim na nakatingin sa akin. Ang mga mukha namin ay ilang pulgada lang ang layo, at nararamdaman ko ang hininga niya sa balat ko.

Napagtanto kong nakayakap siya sa akin, at ang mukha niya ay malapit sa akin.

At saka ko lang napagtanto na hinahalikan niya ako at nakapikit ito hindi ako makagalaw sa pwesto ko na estatwa ako.

Nagmulat ito ng mata at nagtama ang mata namin.

Sa taranta ay napabalikwas ako ng tayo at ang puso ko ay tumitibok nang mabilis.

"Miss Kim!" bulalas ko, at agad akong napabangon.

"Ouch!" We both said at the same time.

"Are you okay?" I asked, worried.

"Tara pumasok ka na muna sa apartment ko. Kukuha ako ng yelo para riyan"

We walked into my apartment, and I quickly went to the kitchen to get a glass of water and a two cold compress. Ang isa ay para sakanya at sa akin naman ang isa. I handed it to her, and she gently pressed it against her forehead.

"I'm sorry," she said again. "I shouldn't have done that."

She sighed, her eyes downcast. "I don't know" she said.

I just stared at her, speechless.

"Uhm..." I said, trying to break the silence. "Do you want to have dinner here? I can cook for you."

She nodded slowly, her eyes still downcast. "Okay," she said. "Thank you."

Marunong pala siyang magpasalamat, unang encounter kasi namin napakasama ng ugali niya tapos ngayon para siyang maamong tupa.

Ano bang gusto mong kainin?" tanong ko kay Miss Yuna.

Pero hindi siya sumagot. Nakatitig lang siya sa sahig, parang malalim ang iniisip.

"Okay lang, magluluto na lang ako ng kung ano ang kaya kong gawin" sabi ko.

Kumuha ako ng panyo tapos tinali ko ang cold compress sa ulo ko para hindi ako mahirapan magluto, mindset ba.

Para maibsan ang tensyon, naglakad na ako papunta sa kusina. Naisip ko na ang manok ay magandang gamitin. Mayroon akong ilang gulay sa refrigerator at ilang spices sa cabinet. Naisip ko na pwedeng gawing chicken curry.

Kinuha ko ang apron na nakasabit sa likod ng pinto at sinuot ito. Nagsaing na rin muna sa rice cooker.

Naisip ko na pwedeng gawing chicken curry.

Pagkatapos, nagsimula na akong magluto.

Nang matapos na akong magluto, nilagay ko ang chicken curry sa mangkok at dinala ito sa mesa at sunod kong dinala ay ang maliit na rice cooker sa mesa. Kumuha an rin ako ng dalawang plato, dalawang kutsara at dalawang tinidor. Inilagay ko ang mga ito sa mesa, at pagkatapos ay naghain na ako ng pagkain.

Tatawagin ko muna aiya dahil nasa sofa hindi.

"The food is ready, let's eat na po Miss Yuna" sabi ko ng nakangiti.

Sumunod naman ito sa akin at umupo na sa mesa. Tiningnan pa nito ang mga pagkaing nakahain at biglang nagsalita.

"Why you have a lot of beer in your fridge? almost full! You're a real lush" she said, her voice flat and emotionless.

Nagugulat ba siya o naiinis? Ganyan palagi reaction niya. Medyo harsh ʼyong sinabi niya.

Nawala ang ngiti ko at nag-isip kung paano sasagutin. "A-ah about that, si Mel ang bumili ng mga 'yan, madalas kasi siya rito at hindi ako nainom"

Bakit ba ako nauutal at nagpapaliwanag sakanya.

"Are you two dating? tanong niya.

"No po, magkaibigan lang talaga kami ni Mel at 'yong sinabi ko sayo no'n sa restroom I'm just teasing you.

"That's good, you're too young for her" sabi nito.

Tsk, hindi naman na ako minor so counted na iyon pero hindi ko papatulan si Mel pero kung siya why not diba.

"Anyways, how's your forehead?" tanong ko para maiba usapan.

"It's fine" she replied, pero naka poker face lang siya.

"You should eat now" she added, her voice still flat, but there was a slight hint of command in it. Napansin niya sigurong nakakunot ako.

Kumuha siya ng kutsara at kumuha ng kaunting chicken curry. "This looks good" she said, her tone still flat, but it sounded almost... appreciative?

I was surprised. She was starting to sound a little more like a real person, instead of a robot. I couldn't help but smile.

"Masarap ba?" tanong ko, curious to know her opinion.

She didn't answer immediately. She just stared at the food for a moment, her expression unreadable. Then, she took a bite.

"It's..." she paused, "interesting."

I took a bite of my own curry. It was delicious.

"It's really good, right? I made it myself," I said, trying to sound confident.

She looked at me, her eyes still unreadable. "You cooked this?"

"Yeah, I like to cook. I'm pretty good at it" I said, trying to sound casual.

"I see" she said, and then she went back to eating.

"Pwede na ba ako mag-asawa niyan Miss Yuna? Tanong ko.

"How old are you again, Kid?" tanong niya.

"I'm 19" I said, trying to sound confident.

"Hindi na ako bata, 'di ba? Pwede na mag-asawa. Willing ka ba mag apply Miss? I asked with a playful wink.

"I see" she said, hindi pinansin ang tanong ko.

"And how old do you think I am? Ang kanyang mga mata ay nakatitig sa akin, wala man lang emosyon.

"I don't know" I said, feeling a little flustered. "Maybe... 25?"

"Am I that old to you?" sarcastic na tanong nito. “I'm much younger than your thought”

I felt my cheeks flush even redder. "Oh," I said, feeling a little embarrassed. "I guess I'm not very good at guessing ages."

Hindi naman ako nag based sa mukha niya. Iniisip ko kasi na professor siya so probably na nasa 25 pataas na siya.

"Well, you're not that far off" she said, a small smile playing on her lips. "But I'm not 25."

"Ah" sabi ko, mas lalong nahiya. Hindi ko alam ang sasabihin ko.

Patuloy kaming kumain ng tahimik ng ilang minuto. Sinubukan kong ituon ang pansin sa pagkain ko pero hindi ko maiwasang maramdaman ang tensyon sa pagitan namin.

"I'm going to go now" she said suddenly, breaking the silence.

"Ah, sige po Miss" sabi ko, medyo nadismaya. Ang sarap ng usapan namin.

"It's getting late" she added, her voice flat. "I have to get up early tomorrow."

"Ah, oo nga po" sabi ko, tumango. Nawili akong kausap siya.

Tumayo siya at naglakad patungo sa pinto.

"Thank you for the food" she said, her voice still flat, but there was a hint of gratitude in it.

"Walang anuman po Miss Yuna" sabi ko.

Huminto siya sa pinto, tumingin pabalik sa akin.

"I'll see you around" she said, and then she left.

Pinanood ko siyang umalis, nararamdaman ang halo-halong emosyon. Natutuwa ako na mukhang gumaan na ang loob niya pero medyo nalungkot din ako dahil umalis na siya. Gusto ko pang makausap siya.

Napabuntong-hininga ako at bumalik sa mesa. Tiningnan ko ang walang laman na plato sa harap ko, at napagtanto kong gutom pa rin ako. Kinain ko ang natitirang chicken curry ko. Matapos kong kumain ay hinugsan ko na rin ang pinagkainan namin.

Habang nagliligpit ako ng mga pinagkainan, hindi ko maiwasang isipin yung nangyari sa amin ni Miss Kim. Yung halos halik na iyon—ano kaya ang ibig sabihin nun? Naguguluhan ako sa mga feelings na hindi ko ma-explain. Kaya't pumunta ako sa bintana, pinagmamasdan ang mga stars sa langit.

Ilang minuto pa ang lumipas bago ko naisipang magpahinga. Tumungo ako sa kwarto ko at nahiga. Pero bago pa man ako makatulog, nag-umpisa na ang mga imahe sa utak ko.

---

Nakita ko ang sarili kong naglalakad sa madilim na kalsada. Ang hangin ay malamig, at ang takot ay humahampas sa aking dibdib. Biglang sumiklab ang mga alaala ng araw ng aksidente, pero parang mga malabong larawan na nagsisikap na mag-focus.

Nakita ko ang sasakyan namin, isang sleek black SUV, na tumatakbo nang maayos sa madilim na daan. Ang mga mata ng isang ginang ay puno ng saya pero ang kanyang mukha ay medyo malabo. "Jaycee, anong gusto mo..." ang kanyang boses ay parang bulong, at hindi ko na narinig ang iba pa. Hindi ko alam kung sino ang ginang na iyon, pero alam kong mahalaga siya sa akin.

Parang pamilyar ang kanyang boses, pero hindi ko siya matukoy. Ang aming sasakyan ay naglalakbay sa isang kalsada na nasa gilid ng bundok. Sa kaliwa, makikita ang mga matataas na puno na nagkukumpulan, at sa kanan, ang malalim na bangin na tila sumisipsip sa lahat ng liwanag. Ang musika sa sasakyan ay parang ingay lang sa aking mga tainga, at hindi ko na maalala kung ano ang pinag-uusapan ng mga tao sa sasakyan. Masaya ang mga ito at nagtatawanan.

Biglang nagbago ang lahat. Narinig ko ang malalakas na tunog ng salpukan, parang isang malakas na dagundong sa aking mga tainga. Ang sakit at takot ay sumalakay sa akin at ang mga sigaw ng mga tao sa sasakyan ay parang malabong mga bulong.

Ang mga alaala ng saya at pagmamahalan sa loob ng aming luxurious car ay biglang napalitan ng takot at kaguluhan. Ang mga mukha ng mga tao ay nagiging dilaw at malabo at ang kanilang mga boses ay parang mga bulong lamang.

Naramdaman ko ang pagkabigla at pagkatama ng ulo ko sa aking harapan sa at tuloy akong nawalan ng malay sa gitna ng lahat ng ito, narinig ko ang isang pamilyar na boses na nagpamulat sa aking mata.

"Huwag kang matakot, hija. Nandito ako."

Tumingin ako sa paligid ng silid, nakikita ang mga sinag ng araw na tumatama sa mga kawayan ng dingding. Narinig ko ang tunog ng mga ibon na kumakanta sa labas, at ang amoy ng sariwang hangin mula sa mga palayan. Nasa bahay ako na hindi ako pamilyar.

Nang bigla akong magising, pawis na pawis at nanginginig, ang puso ko ay tumitibok nang mabilis. Ang mga detalye ng panaginip ay nag-uumapaw sa aking isip—ang saya ng aming pamilya, ang takot sa aksidente, at ang boses ng isang babae na tinutulungan akong makalabas sa loob ng kotse.

Bilang may kung anong likido ang dumaloy sa aking pisnge, hinawakan ko ito at napansin umiiyak pala ako. Ang mga luha ko ay tila nagdadala ng bigat ng mga alaala na hindi ko maalis sa aking isipan.

Tumayo ako mula sa kama at naglakad papunta sa banyo. Tumingin ako sa salamin, at nakita ko ang aking mga mata na namumula at namamaga. "Bakit ba ako umiiyak?" bulong ko sa aking sarili.

Napahawak ako sa aking ulo, dahan-dahang pinipilit na itigil ang sakit sa pag-iisip. "Kailangan kong makaalis dito," bulong ko sa sarili ko, ngunit sa bawat salin ng mga alaala, ang sakit ay tila lumalalim. Parang may mga tinig na nag-uusap sa aking isipan, ang mga ito ay mga alaala na naglalaban at nag-aagawan ng atensyon.

Ang sakit sa aking ulo ay tila nagiging mas matindi parang may mga martilyo na nagpupukpok sa aking utak. Hindi ko na alam kung saan nagtatapos ang panaginip at nagsisimula ang katotohanan. Parang may isang malaking pader na naghihiwalay sa akin sa aking nakaraan, ngunit ang mga alaala ay patuloy na sumusubok na masira ito.

Bigla, nag-flash ang isang eksena sa aking isipan. Isang lalaki ang kanyang mukha ay puno ng saya, ang kanyang mga mata ay nagniningning sa paglalaro. Nakita ko ang aking sarili na nakatingin sa kanya, ang aking mga mata ay puno ng pagmamahal at pag-aalala.

"Kuya," bulong ko sa aking sarili. Ang lalaki ay tumatawa, ang kanyang mga kamay ay naglalaro ng isang maliit na bola. "Tara, laro tayo!" ang sabi niya.

Narinig ko ang kanyang boses, malambing at masaya. Pero biglang nag-iba ang eksena. Ang batang lalaki ay nakaupo sa isang upuan, ang kanyang mukha ay puno ng sakit. Ang kanyang mga mata ay nakatingin sa akin, puno ng takot at pagmamakaawa. "Tulungan mo ako" ang bulong niya.

Ang sakit sa aking ulo ay nagiging mas matindi parang may anong tumutusok rito. Hindi ko na kaya. Nais kong makatakas, nais kong makalimot, pero hindi ko magawa.

Ang mga alaala ay nagsimulang mag-flash sa aking isipan parang isang pelikula na tumatakbo sa sobrang bilis. Nakita ko ang aking sarili na nakaupo sa loob ng isang kotse. Ang boses ng isang babae, malambing ngunit puno ng takot ay nag-uudyok sa akin na lumabas.

"Kailangan mong lumabas! Ngayon na!" Ngunit sa susunod na sandali, ang mga alaala ay nag-iba.

Isang malakas na tunog ang pumutok, ang tunog ng salamin na sumasabog at ang mga sigaw ng takot mula sa paligid. Nakita ko ang aking sarili na nakasandal sa upuan, ang aking ulo ay dumudugo, ang aking katawan ay nanginginig sa takot. Ang sakit sa aking ulo ay nagiging mas matindi, parang may mga martilyo na nagpupukpok sa aking utak. Hindi ko na kaya. Nais kong makatakas, nais kong makalimot, pero hindi ko magawa. Ang mga imaheng iyon—ang mga ngiti ng aking pamilya, ang masayang usapan sa sasakyan, at ang mga sigaw ng takot—ay nagiging malabo, ngunit ang mga damdamin ay nananatili.

Ang mga alaala ay nagiging mas magulo, ngunit sa kabila ng lahat, may pag-asa na nagliliyab sa aking puso. Kailangan kong magpatuloy, kailangan kong hanapin ang katotohanan.

Napahawak ako sa aking ulo, ang sakit ay tila nagiging mas matindi. "Tama na," bulong ko sa aking sarili, ngunit ang sakit ay tila hindi mapigilan. Sa isang biglaang pagsabog ng galit, sinuntok ko ang salamin.

Ang tunog ng pagbasag ay nag-echo sa banyo, at ang mga piraso ng salamin ay nagkalat sa sahig.

Nakatulala ako sa aking repleksyon, ang aking mukha ay puno ng dugo. "Tama na," bulong ko sa aking sarili, ang aking boses ay halos hindi marinig sa gitna ng katahimikan.

Kailangan kong magpatuloy, kailangan kong hanapin ang katotohanan. Napaupo nalang ako sa sahig habang umiiyak.

Tumayo ako mula sa sahig, ang aking mga binti ay nanghihina. Tumingin ako sa paligid ng banyo, ang mga piraso ng salamin ay nagkalat sa sahig, parang mga piraso ng aking nakaraan.