Destinies Crime

Chapter 53

Shantal

Naupo na kaming dalawa upang ipagpatuloy ang pag-uusap at inalalayan ko na siya.

Kahit paano ay gumaan na ang pakiramdam ko, alam kong gano'n di naman siya.

"So, ibig sabihin pala ay ikaw nga talaga si Andrew at ang mga parents nating dalawa ay mga magkakaibigan?" tanong ko nangakaupo na kaming dalawa.

"Sweetie dito ka." Hinila niya ako palapit sa tabi at at umakbay siya sa 'kin, sumandal naman ako sa kan'ya at siya naman hinalik-halikan sa noo.

Isa 'yon sa namiss kong ginagawa niya sa 'kin.

"Gano'n na nga." Napapailng pa niyang sabi.

"Naiinis ako, dahil sa ilang buwan na mgakasama tayo do'n sa palawan ay hindi ko ma lang pala natanong kung ano ang real name mo!

Ikaw, hindi mo rin alam ang real name ko! Nagkaanak na tayo't lahat-lahat ay hindi man lang natin natanong 'yon sa isa't isa.

Ang alam lang nating dalawa ay ikaw si Shantal at ako naman si Finley," mau inis at himig na pang hihinayang ang boses niya, tama naman siya ro'n.

"Hindi sana tayo nagkahiwalay, hindi mo sana ako iniwan, hindi sana nangyari 'to–"

"Shhhh…" Hinaplos ko ang likod at palikat at likod niya'y hinagod ko upang pakalmahin dahil naging emosyonal siya.

"I'm really sorry, Sweetie. Kasalanan ko kaya ka nagka-gan'yan, kung hindi rin sana ako umalis at nakinig na lang sana ako sa 'yo." Kinabig niya ako't niyakap nang mahigpit.

"I'm sorry, Sweetie. Wala ka'ng kasalan sa pagihing bulag ko, kasalanan kong magdrive nang nakaenom kaya ang naaksidente. Kapabayaan ko 'yon! Stop blaming yourself cause you're not, okay?

I LOVE YOU!" hinawakan niya ako sa mukha at hinalikang muli.

"I LOVE YOU TWO," tugon ko at niyakap ko siya nang mahigit. Miss na Miss ko siya, ang lahat nang galit at tampo ko ay natunaw na. Tanging pagsisisi ang nararamdaman ko, ngunit hindi na rin namin maibabalik ang nakaraan kaya ipinapangako kong babawi ako sa kan'ya. Babawi kami sa isa't isa.

Umayos siya nang upo at humarap sa akin.

"So, we don't know our real names, Sweetie.

Can we introduce ourselves? May I know your name?" Nakingiti nitong tanong hawak niya ang kamay ko habang hinihintay ang sagot ko.

"Sure! My name is Shantal Margarette Santillian, the mother of Shanaia, our daughter." Nakingiti ko tugon sa kan'ya.

"And you are?" ako naman ang nagtanong. Para kaming mga sira dahil natatawa na kaming pahero.

"Okay, Sweetie, My name is Finley Andrew Monterde, the father of Shanaia and your soon to be husband." Namilog ang mata ko sa sinabi niya.

Nagulat pa ako nang bigla siyang lumuhod sa harapan ko at may dinukot sa kan'yang bulsa.

"OH MY GOD!" Napatakip ako ng bibig ko at hindi ako makapaniwala.

"I know, this is not like the other's do while proposing to the girl that they love sweetie. It's not in the most romantic place but for me this is the perfect time.

I can't wait to be with you and our daughter. I want you to be my wife and please stay with me forever, my love."

Binuksan ni ang maliit na na kahon at nakita ko ang laman nitong diamond ring, may malaking diamond ito sa gitna at may nakapalibot pa'ng ibat'ibang bato. Napakaganda no'n at kumikinang, magkano naman kaya ang bili niya do'n.

'God! Nananaginip ba ako?'

"Shantal Margarette Santillian, will you marry me?" Hindi ko mapigilan ang mga luha ko at tuluyan nang nagsibagkasan. Sobrang saya ko.

For me this is the proposing, dahil sinong mag-aakalang magkikita kami ngayon mismo at ura-uradang may pa ganito pa.

Tumango pa ako nang ilang beses. "YES, I will marry you, Sweetie." Hinila ko na siya patayo at ako na ang nag-abot nang kamay ko sa kan'ya.

Kinuha niya,ang singsing sa kahon at isinuot niya 'yon nang dahan-dahan sa palasing-singan ko.

Yumakap na ako agad sa kan'ya. "I LOVE YOU, FINLEY. Promise I will never leave you again," sabi ko habang nakayakap sa kan'ya at ang luha ko naman ay walang tigil sa pag-agos, masaya lang talaga ako.

"I LOVE YOU MORE, kayo nang Anak natin. Thank you for–"

Hindi na niya naituloy ang sasabihin dahil hinalikan ko na siya agad, gusto kong iparamdam sa kan'ya kung gaano ko siya ka mahal.

Of course, kiss lang muna. Soon na lang ang the rest.

'Shock's ang halay ko.'

"Baba na tayo?" Nakangiti kong aya sa kan'ya.

Kailangan na naming sabin ang surprised namin sa mga parents namin.

"Sasabihin na ba natin sa kanila Sweetie?" masayang tanong niya.

"What do you think?"

"Hmmn... I loved it, t'sak na matutuwa sila dahil nagkatotoo sng gusto nilang mangyari.

Hindi nila alam na magkakilala na tayong dalawa at mas sasaya pa sila dahil may APO na agad sila lalong-lalo na sina Mom and Dad," sang-ayon naman ako.

"Alam mo ba kanina sabi ng Mommy mo na okay lang daw sa kan'ya kung may Anak man ako sa iba, kung makilala ko raw si Andrew at magkagustuhan tayong dalawa ay walang problema sa kanila," kuwento ko sa kan'ya na kinatawa niya naman.

"They excited for me to having my own family and of course to gave them an APO," sabi pa niya.

Alam kong magihing mabuting Ama si Finley sa Anak namin ay sana au makakiga na siya agad sa lalong madaling panahon.

"Sweetie, 'yong tungkol pala sa mga mata mo, kumusta?" nag-aalala kung tanong.

"Hmmn...sabi naman ng doctor ko ay wala nang problema sa mga test malalaman namin bukas pagbalik namin do'n kung kailan na ba ako maooperahan, bakit?"

"Gusto kitang samahan, from now on lagi na ako sa tabi mo, hmmn?" kinintalan ko siya ng halik sa labi.

"Thank you Sweetie, sobrang saya ko ngayon dahil magkasama na tayo. Parang, hindi pa rin ako makapaniwala.

Balak ko pa lang na hanapin ka kapag nakakita na ako ulit, pero ito ka ngayon sa harap ko.

Magkasama tayo'y nahahawakan na kita at nahahagkan.

Dati ay palaging ala-ala mo na lang ang palagi kong binabalik kapag sobrang miss na kita."

Hinaplos ng mainit na palad ang puso ko sa madamdamin niyang pahayag, sobrang dama ko ang senseridad at pagsuyo sa boses niya habang sinasabi ang mga 'yon sa akin.

"Wag kang mag-alala, dahil palagi na tayong magkasama at may Anak na tayong mas kamukha mo kesa sa 'kin," natawa naman siya.

"I can't wait to see her, the both of you! Alam mo no'ng mo no'ng sinabi ni Seth sa 'kin na may nakita raw siyang bata sa mall at padang kamukha ko no'ng bata ako at parsng may sumikdo saxdibdib ko na hindi ko maipaliwanag," bigla kong naalala ang kuwento ni mommy sa 'kin na may guwapong lalaki raw na natuwa kay Shan.

"Kinuha niya pa nga raw ang picture ko no'ng bata pa ako at pinag-kumpaea nila nina Giovan at Red na sinang-ayunan naman nila.

Girl version nga lang raw, at mas kumalabog ang dibdib ko nang sabihin nitong Shan din umano ang name ng baby," mangha niya naman sabi.

Natuwa ako dahil nakaramdam siya ng lukso ng dugo sa Anak niya.

"Lalo na no'ng dumalaw ang mommy mo sa bahay namin sa makati at at dala nito si Shan, ang lakas ng kutob ko na ang batang 'yon at ang sinabi ni Seth ay iisa.

Nagpa picture pa sko kay Shan, at pinakuhan ko rin siya kay Mommy ng solo dahil balak kong ipakita kina Seth.

Nang magsipuntahan sila sa resort ay agad kong pinakita saang pictures at do'n ko nga nakumpirma kay Seth," hindi ako makapaniwala sa mga sinabi niya, tila pinaglalapit nga silang mag-ama.

"Kaya no'ng sinabi ni Mom ns luluwas kami ngayon ay nakiusap akong, baka puwede dumalaw kami kay Shan. Ngunit mas nakumpirma kong ikaw nga ang momyy ni Shan nang malaman kong nandito rin si Jaica," sabi niya pa. Oo nga naman, magkikita nga sila dito.

"Ang alam ko ay sng sabi ni Rwd au papunta sila sa in'yo ni Tita Janice kaya nakikibaliya nga ako kay Red kapag magkita na kayo, hindi ko alam na magkikita-kita kami rito.

Sad'yang tadhan na talaga ang gumawa ng paraan para magkita na tayong muli, Sweetie," nagiging emosiyonal na ako.

"Oo, tama ka Sweetie. It was DESTINIES CRIME. Pinaghiwalay niya tayo pero siya rin ang may gawa kung paano tayo magkikita sa dalawa sa tamang panahon.

This time, hindi na tayo maghihiwalay pa.

I'm so excited to be called Mrs. Shantal Margarette Santillian Monterde."

"I loved it, Sweetie. Bagay na bagay sa 'yo ang last name ko.

Hindi na ako makapaghintay pa na paggising ko sa umaga ay ang mukha ng asawa kong maganda ang masisilayan ko.

Pati ang ngiti ng Prinsesa natin," napakasaya naming dalawa at walang pagsindlan 'yon dahil nag-uumapaw.

"Halika na, baka hinahanap na nila tayong dalawa at baka hinahanap na tayo ng Anak natin," muling aya ko sa kan'ya.

"Wow! Ang sarap pakingga ng Anak natin. Gusto ko ko sa susunod ay mga Anak natin naman ang maririnig ko mula sa 'yo," bigla naman nag-init ang mukha ko. Buti na lang hindi niya nakikita.

Magkahawak kamay kaming dalawang lumabas sa nursery room at upang puntahan na ang mga parents namin.

"Sweetie," tawag niya habang naglalakad kaming papalit sa hagdan pababa.

"Hmmn?" Nilingon ko naman siya at bigla siyang bumulong sa tenga ko.

"Mamaya tabi na tayo matulog ha? Hindi na ako uuwi, dito lang ako sa in'yo ng Anak natin.

At miss na miss na kita," ang malambing niyang boses habang ibinulong 'yon sa 'kin ay biglang iba ang sating sa 'kin.

Bakit parang iba ang pagkakaintindi ko sa sinabi niya, sigurado akong namumula ang pisngi ko at tila uminiy ang pakiramdam ko.

'Yawa! Anh halau ko na talaga, my ghad!'