Nasipat ko ang oras sa wrist watch ko at mag-aalas dos na ngayon ng hapun. Pero hindi pa rin kami nakakabalik at hindi pa rin namin naihahatid si Jethro sa trabaho niya dahil sobrang traffic. Halos hindi umuusad ang andar nitong sinasakyan namin dahil hindi rin umuusad ang ibang sasakyan na nasa harapan lang.
Sunod-sunod na rin ang pagbigat ng lunok ko dahil hindi na maipinta ang itsura ni Jethro. Napansin kong napatingin ito sa wrist watch niya at nang makita niya ang eksaktong oras dito ay hindi na nito napigilan pa ang sariling maihilamos ang mga palad nito sa mukha niyang nawalan na ng pag-asa. Gusto ko siyang pakalmahin at sabihing magiging maayos din ang lahat, pero parang hindi ko magawa dahil nahihiya ako sa kanya. Nahihiya ako na dinala ko siya sa sitwasyong ito at ngayon heto m
