Damon’s POV
Hindi ako huminga ng ilang segundo nang makita ko siyang lumabas.
Nakasuot ng puting damit na para bang likha para sa kaniya. Simple, walang masyadong embellishment pero siya ang pinakamaganda sa lahat ng babaeng nakita ko. Nakalugay ang buhok, may kaunting bulaklak sa gilid, at kahit may bahid pa ng pagod ang mukha niya, she looked like everything I never thought I’d need.
And for a moment… everything stood still.
Hindi ko na narinig ang bulungan ng mga bisita. Hindi ko na pansin ang hanging lights o ang puting kurtina na sabay-sabay na sumasayaw sa hangin. Ang tanging nakita ko lang ay siya—naglalakad papunta sa akin.
At kahit maikli lang ang aisle, parang isang milya bawat hakbang niya. Hindi dahil sa bagal ng lakad niya, kundi dahil hinihila ng gravity ang damdamin ko
