Run-away From Bailey✔️

CHAPTER 7

KINABUKASAN ay nakatulala lang ako habang nakatingin sa kawalan.

Hindi ko inaasahan na mararanasan ko iyon.

"Hindi ka pa daw kumakain?"

Tumingin ako sa gawi niya nakaoffice atire. Hindi ko pinansin. Lumapit ito sakin na may hawak na damit at boxer.

Inalis niya ang nakatakip na kumot sa dibdib ko at ipinasuot yung shirt na alam kong sakanya at sinunod yung boxer.

Bubuhatin na sana niya ako ng pinigilan ko siya. "Ako na, kaya ko." Sabi ko saka tumayo pero nakakailang hakbang palang ako ay natumba ako.

"Damn! Ang tigas ng ulo mo." Sabi niya at binuhat ako.

Hindi na ako nagsalita dahil masakit pa din naman hanggang ngayon yung p********e ko.

Pagkarating namin sa dinning area pinaupo niya ako at may dumating na nasa edad 45 na babae na may dalang pagkain.

"Thank you manang." Sabi ni bailey.

Tama nga kayo, si bailey ang may gawa ng nangyari sakin.

Humarap ito at inilagay sa harapan ko yung pagkain.

"Eat." Pautos na sabi nito.

"Wala akong gana." Sagot ko.

"Eat now. Baka gusto mo pang pwesahin ulit kita." Sabi nito.

"Fine."

Wala akong nagawa kundi kunin yung kutsara at nag-umpisang kumain. Samantalang siya nakaupo lang sa harapan ko at nakatingin lang sakin. "What?" Mahinang tanong ko.

"Nothing, don't mind me." Sagot nito habang nakatingin pa din sakin.

Kahit naiilang ako, ipinagpatuloy ko yung pagkain ko hanggang matapos ako.

Tumayo na ito at tumingin sakin, "I need to go, if you need anything just call manang."

"B–bailey."

"What?" Tanong niya.

"Hm... Can I go home?"

"For what?"

"I need to go home and I need to go school, may pasok ako." Sagot ko.

"So?"

"Kailangan kong pumasok, may report pa akong tatapusin." Paliwanag ko.

Umiling ito, "No. You will stay here. I will call to your school for your lectures or activities."

Napabugtong hininga ako, mukhang wala akong magagawa kundi ang magstay dito sa bahay niya.

"Okay." Mahinang sabi ko bago tumalikod sakanya at bagsak ang balikat na umakyat sa second floor.

Dumeretso ako sa kwarto namin ni Bailey at humiga. Tumingin lang ako sa kisame.

Anong gagawin ko dito kung ikukulong niya lang ako dito sa bahay niya?

May Entertainment room kaya dito?

Tumayo ako at lumabas ako ng kwarto saka binubuksan ang pintuan na nadadaanan ko.

Napadaan ako malapit sa hagdanan kaya binuksan ko, napangiti ako ng makita ko na Entertainment Room 'yon.

Pumasok ako at sinarado yung pintuan saka naghanap ng mapapanood.

Nang makahanap ako, umupo kaagad ako ng malapit ng magstart.

***

Nakatatlong movie na ako pero parang naboboring pa din ako kaya humiga ako sa sofa at pumikit.

Itutulog ko muna ito, kailangan kong makahanap ng dahilan para makapasok sa school.

BAILEY

When I aarived exactly at 7:30 pm, dumeretso kaagad ako sa kwarto, kunot-noo na napatingin ako sa buong kwarto pero wala siya.

"Where she is?" Tanong ko sa sarili ko.

Hindi muna ako nagbihis ay nagmadaling bumaba, nadatnan ko si Manang na nagpupunas ng mga plato.

"Manang, do you known where is Chiara?" I asked, I pretend that I didn't nervous.

"Tignan mo Entertainment Room, baka naroon siya. Hindi naman siya lumabas o bumaba ee. May naririnig kasi ako na ingay mula doon." Paliwanag ni Manang.

"Okay, thank you manang."

Umakyat ako at pumunta sa Entertainment room, nadatnan ko si Chiara na natutulog sa sofa habang nakapause your movie screen.

Lumapit ako sakanya at tinitigan siya kahit natutulog siya, "You scared me." I murmured.