BENEATH HIS NAME

"U-uhm... ah... please... faster babe..." Halos pabulong na pagmamakaawa ang lumabas sa labi ni Loreen, nanginginig ang boses habang hawak niya ang bedsheet nang mahigpit. Pareho kaming nasa ibabaw ng kama, kapwa hinayaan ang sandaling iyon na manaig sa init ng damdaming hindi na namin napigilan. Loreen, is one of my toy. She knew it. Walang Level kundi pampalipas oras lang namin kapag lango na sa alak. "Bruh, I hate you!" Pagmamaktol niya habang nakatihaya sa ibabaw ng kama ng walang saplot. "Why? You want more?" Nakangisi ako habang hinihingal. Bumangon ako at isa-isang dinampot ang damit at pantalon sa sahig. At sinuot ang mga ito. "I'm not done yet," pairap niyang sabi. Hindi ko na siya pinansin. "So what is your plan now, Loreen?" Tanong ko habang kinakabit ang belt sa pantalon ko. "Plan? Urgh! Don't ask me that Marvin. I'm too lazy to think about it." Iritable niyang sagot. Tumayo siya at nagbihis. "I'm leaving today. So, see you when I see you!" Pabagsak niyang sinara ang pinto ng kwarto. Nakangisi ako at napailing. Lalabas narin sana ako ng kwarto nang biglang tumunog ang Cellphone. Kinuha ko ito sa ibabaw ng mesa at sinagot, "Tyler." "Where are you?" Halos pasigaw niyang tanong. Saglit kong nailayo ang cellphone sa tenga, "Here at my crib? Ofcourse nasa bahay." " I don't know what got into your head that you brought Loreen into your room again." " Oh, wait. How did you know? " natatawa kong tanong. " A lot of people saw you leaving the bar, last night," " I see. Hayaan mo sila, " " Yan naman lagi ang sinasabi mo, gulo nanaman ito Marvin." I ended the call and turned off my phone. The conversation would only drag on, and explaining is exhausting. Ilang sandali pa, lumabas na ako ng kwarto—pasipol-sipol, parang walang nangyari. Dumiretso ako sa gym na nasa 3rd floor. Pagpasok ko, sinalubong ako ng pamilyar na amoy ng bakal at pawis. Tahimik. Walang istorbo. Huminto ako sa harap ng malaking salamin. At tinitingan ang mga Muscle at ang pwede ko pang iimprove. Humawak ako ng dumbbell at sinimulan ang routine ko. Bawat angat, bawat galaw—ramdam ko ang bigat. Pagkatapos ng ilang set, ramdam ko na ang pawis na dumadaloy sa katawan ko. Huminga ako nang malalim at ibinaba ang dumbbell. Sapat na 'yon para sa araw na 'to. Kumuha ako ng tuwalya at pinunasan ang leeg ko. Walang pag-aalinlangan, alam ko na agad kung saan ako pupunta sunod. Racing. Ilang minuto lang, nasa garahe na ako. Nandoon ang kotse ko—makintab, tahimik, pero halatang handang kumawala anumang oras. Pinasok ko ang driver's seat at pinaandar ang makina. Umungol ito nang mababa, parang hayop na sabik pakawalan. Pagdating ko sa track, agad kong nakita ang grupo ko. Iba't ibang lahi—may American, may European, may Asian. Pero iisa lang ang dahilan kung bakit kami nandito. Adrenaline. "Yo, Marvin!" sigaw ng isa sa mga tropa kong American sabay taas ng kamay. Tumango lang ako at ngumiti ng bahagya. Hindi na kailangan ng maraming salita. Alam na nila. Pagdating sa linya, umandar ang ingay ng mga makina. Lahat naghihintay. 3... 2... 1... Go. Piniga ko ang silinyador. Ramdam ko ang lakas ng kotse habang humaharurot sa kalsada. Bawat liko, kontrolado. Bawat galaw, eksakto. Hindi ako basta nagmamaneho. Pinaparamdam ko sa kalsada kung sino ang may hawak ng manibela. Ilang minuto lang, tapos na. At gaya ng dati— Ako ulit ang nauna. Pagbaba ko ng kotse, sinalubong ako ng sigawan at hiyawan. Tumawa lang ako nang mahina habang inaabot ang tubig. "Man, you're insane!" sigaw ng isang American. "Still undefeated, huh?" dagdag pa ng isa. Umiling lang ako, pero hindi ko na itinanggi. Sanay na ako. Maya-maya, may lumapit na grupo ng mga babae. Halatang excited, may mga hawak pang cellphone. "Hi! Can we take a picture with you?" tanong ng isa, nakangiti. Tumingin ako sa kanila, saka bahagyang ngumiti. "Sure." Lumapit sila agad, halos dikit-dikit habang kumukuha ng picture. "OMG, he's even hotter up close," bulong ng isa. "He's got that dangerous vibe... I love it," sabi ng isa pa, napapahawak pa sa braso ko. "Marvin, right? You're like... unreal," dagdag ng isa, halos hindi makapaniwala. Tahimik lang akong nakatayo, hinahayaan sila. Sanay na ako sa ganito. Flash. Flash. Flash. Pagkatapos, nagpasalamat sila at unti-unting umalis, pero ramdam ko pa rin ang tingin nila kahit nakatalikod na. Huminga ako nang malalim at tumingin sa track. Para sa iba, laro lang 'to. Para sa'kin ito ang mundo ko. Pagkatapos ng racing, umuwi akong halos madaling-araw na. Pagod ang katawan ko pero gising pa rin ang diwa ko dahil sa adrenaline. Hindi ko na maalala kung anong oras ako nakatulog. Pero kinabukasan— Paulit-ulit na ingay ng cellphone ang gumising sa'kin. Napamura ako nang mahina habang kinapa ang phone sa tabi ng kama. Nakapikit pa akong sumagot. "Yes!..." paos kong sagot. "Marvin." Isang salita pa lang, alam ko na agad. Si Dad. Napamulat ako at napaupo. Biglang nawala ang antok ko. "Dad what you want? ," sagot ko, pilit na kalmado. "Cut the nonsense," malamig niyang sabi. "I heard about you." Napabuntong-hininga ako. Siyempre. "About what?" kunwari kong tanong. "Bar. Racing. Women. Do you think I don't know what you've been doing?" Tumahimik ako sandali. Hindi dahil wala akong isasagot. Kundi dahil alam kong wala rin siyang pakialam sa sasabihin ko. "Hindi ka pa sanay? Masaya ako sa ginagawa ko," diretso kong sabi. "Wala naman akong tinatapakang tao. At ito na ang buhay ko, " "Buhay mo?" natawa siya, pero walang saya. "Ginagamit mo ang perang hindi mo pinaghirapan." Tumigas ang panga ko. "Anong gusto mong gawin ko? Umupo sa opisina buong araw?" may bahid ng inis ang boses ko. "Yes! “ Pasigaw niyang sagot. "Because that's where you belong. Sa kumpanya. Hindi sa kalye." Napahawak ako sa noo ko, "Hindi ako interesado." "Then maybe you don't deserve anything from me." Napatigil ako. Ibang tono na 'yon. "Anong ibig mong sabihin?" mababa kong tanong. "Kung hindi ka titino, Marvin, tatanggalan kita ng mana. At pati narin ang bank account mo ay Ipapa-freeze ko! “ Tahimik. Literal na tahimik. Parang huminto ang oras sa kwarto ko. "Try me," dagdag niya. Napakuyom ako ng kamao. "Kung gusto mong patunayan na may silbi ka, umuwi ka dito sa Pilipinas," tuloy niya. "Magtrabaho ka sa kumpanya. Ipakita mo na karapat-dapat kang magmana." "Dad—" "Enough." Putol agad. "Prove it. Or lose everything." At bigla na lang— naputol ang tawag. Dahan-dahan kong ibinaba ang cellphone. Nakatitig lang ako sa harap ko. Hindi dahil natatakot ako. Kundi dahil— ngayon lang ulit ako hinamon nang ganito. Huminga ako nang malalim at napangiti nang bahagya. "Pilipinas, huh..." Tumayo ako at tinignan ang sarili ko sa salamin. “Then okay! At kung laro ang gusto mo, Dad..." Mahina akong natawa. “ Maglalaro tayo."