TO BE LOVED

Chapter 19

Hinatid niya ako sa bahay sa madaling araw na pero pagdating ko doon nasa gate palang ako ay alam kung malabong makakapasok ako.

Hindi naman ako makakaayat sa mataas na gate nila. I gripped the bars pero hindi kaya ng powers ko eh. Tinext ko si Kol pero hindi nagrereply! Nilakad ko ang direksyon ng kwarto niya pero nakapatay na ang ilaw!

Sinilip ko ang bakuran nila baka may katulong sila na gising na. Pero no chances at all.

Naglakad ako na pagod sa kabila ng lamig ng panahon kasi madaling araw na.

I yawned.

Napagdesisyon ko na umuwi na muna sa bahay namin. Pagdating ko naman sa bahay doon ko lang naalala. Ayaw akong pauwiin doon ni Chevy pero wala na siyang magawa – pero ng naalala ko habang siya ay nagmamaneho palang ay doon ko lang naalala wala pala akong dalang spare key. Nasapo ko ang aking noo.

Exhausted of it all. Even though I'm sober now, I can still feel my body needed a rest.

So barn house nalang ako umuwi at doon na rin siya natulog. Wala ng tao at alas kuwatro na ng maaga. He sleep on the couch at ako naman sa kwarto doon na kasya lang ako.

Humiga ako sa kama at tuluyan na nawalan ng malay ng isang beses na pumikit ako.

Pagkagising ko sa ala una ng hapon ay ang bigat ng pakiramdam ang bumati sa akin. Buong katawan ko ay mabigat at ng umahon ay parang nagkaroon ng lindol ang ulo ko sa sakit kaya napahiga ako ulit.

I groaned because of pain came rushing down and taking over me.

Kinapa ko ang phone ko sa bulsa nakalimutan kung kuhanin iyon kaninang madaling araw. Antok na antok na kasi ako kaya wala na sa isipan ko. Nakaligtaan ko na.

Napadpad ang mata ko sa maliit na mesa sa gilid ng kama ang phone. Kinuha ko ito at hindi na nagtanong kung bakit napunta ito doon.

Binuhay ko ang phone ko nagulat ng makita ang twenty messages galing kay Kol at limang tawag!

Napaawang ang labi ko, hindi inasahan 'yon.

Nanlaki ang mata hindi dahil sa gulat ay dahil sa mangha. Sino ba ako? Weird.

Weirdly, parang may kung anong bagay nakadagan sa aking tiyan ng makita ko ang pangalan niya sa screen ng phone. Totoo nga sa kanya' galing!

Imbes na mainis dahil hindi pa kami magkabati ay biglang nanlambot ang kaloobloban ko.

Binuksan ko ang messages niya. At tumambad agad ang mensahe niya na para bang ilang araw akong nawala.

Kol:

Saan ka natulog? Sino ang kasama mo?

Kol:

Pagbukas ko sa gate kanina walang tao!

Kol:

Tinatawagan kita pero hindi ka sumasagot.

Kol:

Putangina. Pag ikaw may nangyaring masama sayo lagot talagang iyang Chevy na yan.

Napanhinto ako sa pag scroll kasi may reply ako doon. Kaninang umaga iyon mga pasado alas syete.

Blair:

Nasa barn house Blair. She's still asleep now and vomited countless of times na.

-Chevy *winks*

Nagreply si Kol. Puro caps. Parang namamasaker sa taong katext niya gamit ang mga letra!

I bite my lips as I read his texts. Hindi mapigilan ang ngiting lumabas sa aking bibig.

Kol:

WHAT?!! ANONG GINAWA MO SA KANYA?!!

Blair:

Will you calm down? Kung maka react ka parang boyfriend! Hindi naman...

Kol:

Bad influence mo talaga sa kanya!

Kol:

Puntahan ko siya diyan. Hinahanap siya ni Mama.

Blair:

Hinahanap baka ikaw ang naghahanap sa kanya? Bakit ba kasi hindi mo pa siya pinapatawad? Ikaw talaga hindi parin nagbabago!

Kol:

Shut up! I'm here. Open the door!

It was sent earlier in the morning at pasado seven thirty. Its almost two' o'clock na. At tahimik ang buong silid wala naman akong ibang narinig na kung ano sa loob.

Whatever, umuwi na siguro yon.

Binuksan ko ang kurtina sa kwarto. Nasilawan agad ng nalapatan ang mukha sa pang alas dos na init ng araw.

Bumukas ang pintuan, tahimik ang pagkabukas ito. Una hindi ko napansin pero ng maramdaman na may bulto ng tao sa tapat ng pintuan, aglingon ko ay nakita ko siya.

Agad nagtagpo ang mata namin. Sinarado niya ang pintuan gamit ang paa dahil okupado ang dalawang kamay dahil may hawak ngayong tray na may mga pagkain. Pinagmasdan ko siyang nilagay sa maliit na lamesa ang tray.

Bumalik sa labas ang tingin ko ng naramdaman ko naman na patungo siya sa direksyon ko. Huminga ako ng malalim. Hindi alam ano ang magiging reaksyon ko dahil nandyan siya.

"Kita mo 'yon?" biglang sabi ko sabay turo ko sa malayong gubat na puro kahoy.

Nasa likod ko na siya. Pansin ko naman ang seryoso niyang mata na nakatingin sa tinukoy ko sa malayo - naka repleka ang expresyon niya sa bintana.

"Anything specific?" nakakunot ang noo.

Now, he's f*****g attentive. Kinabahan agad ako sa kanya bigla. Parang may nagbago.

"Hindi mo nakita?" tanong ko. "Doon oh!" Diin kung turo sa aking kamay sa bintana na para bang sa pamamagitan non' makita niya ang ibig sabihin ko.

"Ha?" naguguluhan na siya. "Saan?"

I bite my lips to stop me from smiling. Seryoso talaga siya sa sinabi ko. Nakatingin parin doon at hinahanap ang

"Hoy tanga!" Humalakhak ako," Uto-uto wala hoy!"

Lumayo ako sa kanya while his eyes– stare outside.

Tumingin ulit ako sa kanya na nakatingin sa akin ng deritso. Hindi siya tumawa. Gotcha! His reaction is is priceless!

Mabilis kung kinuha ang phone ko kasi ganoon parin ang mukha niya. Binalik ko sa bulsa ang phone. Hindi parin humupa ang tawa ko.

"Funny?" he deadpanned.

Nakataas ang kilay.

Tumikhim ako at umalis doon sa tabi niya. Tumigil ng hindi parin nagbago ang expressyon niya na kulang nalang sasabog na.

"O bakit ka nadito?" tanong ko sa nagkukunwaring galit na tono.

Ang dali niya palang utuhin no? Isipin mo ang talino pero ang daling mauto?

Inayos ko ang unan. Kunwaring nag aayos. Kahit ang buong sistema ko ang natatakam na sa pagkaing nasa maliit na table. Pabalik balik ang tingin ko doon.

Ayoko ko siyang kausapin ngayon masakit ang ulo ko at pagod ako. Considered lang iyon kanina. s**t, hanggang ngayon ang isipan ko ay humahalakhak pa.

Hinawakan niya ang palapulsuhan ko at pinaupo sa upuan sa harap ng pagkain.

Thank God!

Napansin niya siguro na nakatayo ako doon na inayos ang kama e' wala naman kailangang ayusin at tapos na at isa pa kunwari lang naman yon.

Nagugutom narin ako, tinaliman ko siya ng tingin na ngayon katabi ko- napadaing ako ng mahina kasi sumakit bigla ang ulo ko tinuko ko sa mesa ang kamay at nilagay doon ang ulo.

Biglang nawala ang gana kung kumain. Tinignan ko ang mainit na noodles doon na nakanguso.

"Kumain ka na," nilagyan ng kanin ang plato tska sumulyap sa akin at nilapit ang plato sa aking harapan.

"Nawalan ako ng gana, masakit ang ulo." walang gana kung sabi.

Tumayo para hanapin si Chevy para maihatid na niya ako – pero bago pa iyon pinaupo niya ako pabalik dahilan kung bakit sumakit lalo ang ulo ko.

"Ah, ano ba!" sinuntok ko siya sa braso sa ginawa niya.

Napahawak ako sa sentido ko at hinilot iyon. Matalim niya akong tinignan at may kinuha sa bulsa nilagay doon ang isang tablet.

"Kumain ka at uminom ka nyan." muwestera niya sa mga nakalagay doon.

Napatingin ako doon sa nakalatag na gamot.

"Bakit mo ba kasi ako pinaupo agad ayan tuloy mas lalong sumakit ang ulo ko."

"Kasalanan ko ba kung lasengera ka? Iinom inom ka pero hindi naman kaya." Parinig niya sa akin.

"Oi grabi ka makapagsalita ha. Bakit ka nandito kung ganyan ka makapagsalita sa akin," nagsimula na akong kumain pero hindi parin tanggap na tinawag akong lasangera.

Hindi ako nagsalita tahimik akong kumain. Iniisip na wala siya ngayon kasama ko.

Umirap ako.

"Umalis ka nga," sabi ko habang may nginuya pa at baling sa kanya ng talim na tingin.

He's watching me while I'm eating. He wears a polo at jeans tapos puting sapatos.

"Bakit mo naman naisipan pumunta dito?"

"E, hindi ka umuwi kagabi!" he spat and glared.

Magalit naman 'to parang imbestegador.

"Ti-next kita pero hindi ka nagreply edi umuwi nalang kami ni Chevy dito at natulog!"

"Magkatabi kayo?" he half-shouted in disbelief.

I can sense in his reaction that he's shocked at pilit na tinatago ang galit sa mukha.

"Paki mo? Yon lang ang huli kung maalala kasi nakatulog na'ko."

Tinignan niya ako habang kumain. Bawat nguya ko at inom ng tubig hindi nawala ang tingin sa akin.

"Ano ba? Tigilan mo nga katitingin sa akin habang kumakain ako hindi ko gusto." saway ko.

My upperside lip rose in annoyance.

"Bakit kung si Yousef ba ang titingin sayo ayos lang?" there is something in his voice. I can feel it.

"Ayos lang," deritso kung ani.

He sighs a second passed and handed me the medicine at kinuha as I took a sipped on the glass of water.

"Hindi rin noh! Ayoko lang kapag tinigtignan ako habang kumakain!"

"Pero kung si Yousef ayos lang ganon?" he strongly giit.

"Sabing hindi nga—" I said indignantly.

Bakit ba puro yousef ang bukang bibig nito? Pinagmasdan ko siya ngayon na iniligpit ang pinagkainan ko at nilagay balik sa tray.

He's so tall kaya nakatingala ako sa kanya. Mabigat ang expressyon niya. Nagtagpo ang kilay. But the way he settle the utensils on the tray screams soft and precise.

You cannot detect if he's mad or not.

"Nagseselos ka?" I prompted,"Don't tell me nagseselos ka kay Yousef?"

"Hindi. " in a hard dismissive tone.

Lumabas ako at sinundan siya. Nilagay niya sa sink ang mga plato at lumabas na sa pintuan. Hindi na nagabala pa na hugasan ang mga kinain.

"Magbihis ka na. May pupuntahan tayo." he proceeded to walk outside silently.

Iniwan niya ako sa loob at nagmartsang lumabas. Nakatunganga parin ako dahil sa asta niya, di lang iyon ay kung bakit pa siya nag abala na pumunta siya dito?

Bakit niya naman ako puntahan? Hindi naman niya ako responsable?

Pero bakit sa kaloobloaban ko may nararamdaman ako na hindi ako sigurado kung totoo ba? In my deep of understanding seems like I already knew why he is acting this way but im way scared to spoke it out. Because he will never. . .

"Sa local mall muna tayo may bibilhin ako."

He then shot me a look as if he knew what alibi that was mean.

"Gusto ko lang bumili ng damit." Paliwanag ko.

Tinignan ko ang bag ko kung may lamang pera ba. Meron naman.

"Wala ka na bang damit? Para saan pa? Hindi naman engrande ang pupuntahan natin." he flash a lopsided smile.

I see that and just quickly vanish as if i caught him red handded na he did some awful things.

I coughed. Pinandilitan ko siya sa mata.

Tumingin siya." Sige na sandali lang naman. Kung ayaw mo pumasok, ako nalang, maghintay ka nalang dito." Bilin kung sabi sa kanya.

Pero sa tingin na pinaukol niya para bang hindi siya naniniwala sa akin.

Pumayag naman siya pero sumama naman sa akin sa loob. Tignan mo'to parang aso. Kulang nalang tumahol ng pangalan ko.

Alam ko naman hindi mga branded ang ibang mga panindang damit- dito at kung meron man hindi ganong ka sikat at original o di kayay imitation lang.

Hindi katulad sa mga damit ko noon na nabili pa mismo sa sikat na pangalan ng store. So why am bubbling nonsense s**t? As if naman I have a choice eh wala naman. Nada!

Bumili ako ng damit na susuoton para sa pupuntahin namin. Hindi ko alam ano iyon, kaya wala akong ideya ano ang susuotin.

Pumunta ako sa section ng mga damit na new arrival- I saw a skirt; its striped so I like it sa unang tingin palang and have a vintage style on it mas lalo na ang kulay kaya wala ng pagdadalawang isip na kinuha at isang puting spaggeti strap at ibang damit na gagamitin kasi paulit ulit na ang mga damit ko.

Ilan lang kasi naiwan sa bahay kaunti lang ang dala at ngayon lang nagkataon na mag shopping at sa ganitong sitwasyon.

Sumunod lang at tahimil si Kol sa likod ko. Sobrang attentive talang ng sales dito sobra! Ngumiwi ako ng sumusulyap sa kay Kol ito- oh baka dahil anak ito ng governor sa town na ito kaya ganon siya kamangha?

Kinuha ko ang dress at naghanap ng dress room. Hindi niya ako napansin.

"Saan ka pupunta?" he shouted with a warning lace on his voice.

"Sa lugar na wala ka!" I blurted and I wave my hand behind my back.

Pagkatapos kung isukat iyong dress ay lumabas ako galing sa pagsukat nito.

Nagbayad ako sa counter hindi naman gaano punoan ang mall at hindi rin ganon kalaki tatlong floor lang. Hindi katulad sa ordinary na mga malls na sobrang lawak at punuan.

What is town right? Far difference from the city.