TO BE LOVED

Chapter 27

Binisita ko ang Papa ni Kol sa araw na iyon. Pulang pula ang pisngi ko kahit masakit, ininda ko. Pinahupa ko muna. Hindi na naman gaano ka pula ng dumating ako sa ospital. Walang tao sa loob ng kwarto kaya napahinga ako ng maluwag.

Inasahan ko na makita si Kol pagdating ko roon. Pero wala siya, nanghina ako don.

Then shrugged it off.

I wanna know what happened. But seems the nurse wouldn't give me about the details ng maabutan kung galing siyang kuwarto nasa labas pa ako ng pintuan.

Umalis ito pagkatapos. Wala akung magawa kaya pumasok nalang sa loob.

To my surprise gising si Tito ng maabutan ko.

Hindi ako preparado kung ano ang naghihintay sa'kin sa loob. Magagalit ba siya o kakamuhian ko. Or worst, ilalayo nila sa akin si Kol o hindi na nila ako papatirahin sa bahay nila.

Inisip ko 'rin na doon na muna ako makikibahay ni Ate Lanna. Panahon narin siguro.

Nilagay ko sa lamesa ang dalang prutas na preskong bili ko papunta rito. When I try to tightenedmy jaw I can still feel the pain that lingers.

May gulat sa kanyang mukha ng makita ako. Sandali rin naman napalitan. Pinisilpisil ko pa ang mga daliri ko dulot ng kaba.

Huminga ako ng malalim bago magsalita. Pero inunahan na niya ako.

"Blair ikaw pala yan." Salubong sabi.

Kinalma ko ang sarili.

Maputla ang kanyang mukha. Sa totoo lang hindi ko alam ang sasabihin ko. Umabante agad ang mga salitang dapat na sasabihin ko.

Huminga siya ng malalim. Marahan ang kanyang paghinga. Malakas ang bigay ng inverter sa gilid. Pero grabi ang pawis na tamo ko.

"I'm sorry po 'about what happened." I said sincerly. Gaspang ang boses ko.

Who would ever think that current Governor in Coventry hill was hit by a car because of me. Ang lakas naman yata ng loob ko. Daig ko 'pa mga kalaban niya sa eleksyon.

Ganito na'ba kakapal ang mukha ko? Sa kabila ng pangyayari ito' ako ngayon kaharap siya.

Nanghihingi ng tawad.

God, I admire your guts Dorothy! Totoo talaga ang mga sinabi ni Tatianna na lumaki ako ng walang respeto sa ibang tao.

"Hindi ko po alam na nandoon pala kayo sa nangyari..." I crooked.

Pinatahan niya ako. Kaya hindi ako nakapagpatuloy sa sasabihin ko ng siya na ang nagsalita. Ayaw tumigil sa pagpatak ng mga luha ko.

Tanging kaunting tunog ng aircon ang kumakain sa katahimikan sa silid.

"Don't worry about me hija. Ayos na ako. Hindi naman kita sinisi sa nangyari." Paliwanag niya. Mapupungay ang kanyang mata. Tila ba pagod.

Umiling ako. Hindi tanggap ang ibig niyang sabihin. Hindi sang ayon.

"No. Hindi. Alam ko 'po na ako ang may kasalanan kaya kayo nagka ganyan. I asked Kuya Jober and he said that you almost had a heart attack. Is that true?"

Tumango siya.

Mas lalo lang akong nakonsinsya ng tumango siya. Napapikit ako ng mariin at higpit kung inipit ang dila ko gamit ang ngipin ko. I can feel my teeth dug into my tip tongue.

"Tell me po kung anong kailangan kung gawin para mapatawad niyo ko." I kindly said.

Desperado na ako ngayon. Hindi ko siguro mapapatawad ang sarili ko na walang gagawin. I feel bad about myself! About the things that I did. Ayaw kung maghintay nalang ng walang ginagawa. Lalo na ngayon na were not good terms with my parents. Or so I thought.

Suminghot ako. Umiling siya. Nakaupo ako sa silya. Tinapik niya ang balikat ko. As if that would ease what I feel right now.

"Sa totoo lang Blair magpapasalamat pa nga ako sayo kasi sa mukha ng mga tao sa town na ito tingin nila na tinulungan kita at totoo naman hindi ko ipagkakaila yon. Siguro ako na malaking epekto iyon sa pagtakbo ko sa eleksyon."

Hindi ko siya maintindihan. Kaya tinignan ko siya ng maayos kasi baka nagbibiro lang siya.

"Po?" Napakurap pa ako.

Tipid siya na ngumiti sa akin. Hindi dahil natatawa siya sa akin kundi may ibang kahulugan iyon.

"Don't dwell about what happened. Its not your fault. I hope you won't blame yourself for this Blair. Baka maging masama pa ako ng tingin sa magulang mo lalo na magkaibigan kami ng ama mo. Isipin mo nalang na maayos na ako."

Kahit yan ang sasabibin niya hindi ko matiis na walang gagawin. I would do anything to compensate the damage I've done.

"Kahit na' po gusto kung bumawi sa inyo. Kahit ano..."

Its not fair don't just stay still. Do nothing. What happened to my sister traumatized me for a month. My parents don't know that. Seeing Kol's dad lying in bed, knowing the fact that it is my fault. I have to do something. I need to do something.

Pinagaan man niya ang loob ko sa mga salita niya. Kahit ganoon ayoko naman na mag rely don.

Naisip ko ang sinabi niya tungkol sa eleksyon. Na mas mabuti daw na nabundol siya, kasi maging maganda ang tingin sa kanya ng mga tao dito. Bakit naman ganon? Kung mabuti naman ang reputasyon niya sa mga tao? Kahit doon sa Corella maganda ang tungo ng mga tao sa kanya.

Usap usapan nga ang nangyari. Kahit nasa grocery ako kasama si Ate Lanna. Grabi ang tingin ng iba sa akin. Puno ng panlalait. Yun bang' isa akong kriminal na nakalbas sa presento na dapat hindi.

Hindi ko naisip bakit nakatiis ako na hindi kausapin ni Kol. Tatlong araw hindi siya dumalo sa practice. Naintindihan ko 'yon. Presko pa ang nangyari sa Papa niya. Tapos ngayon hindi pa siya nag rereply sa mga text ko? Ano ba ang pinagkakaabalahan niya?

Balik na sa normal ang lahat. Pansamantala muna ako tumira nina Ate Lanna.

"Tell me the truth." Bungad kung ani ni Nati.

Natigilan siya. Pansin ko ang pagkabago ng mukha niya.

"What do you mean?" Natatawa siya.

Pero ang mga mata niya ay hindi nagsisinungaling.

Nasa comfort room kaming dalawa. Ito na siguro ang pagkakataon na sasabihin ko sa kanya.

"Oh come on. Don't play dumb here! Kung gusto mo pang maging maganda ang reputasyon mo dito!"

"Wait wait," she scoffed," What are you talking about–"

I never told anyone about what I saw and yet...

"Do you know... that little stunt you pulled bring back the memories I've been dreading all mylife!"

Tapos na ang nangyari wala na akong magawa kasi tapos na.

Then what is this Dorothy? If you want peace bakit mo pa kinumprunta si Nati kung ganoon na tapos na? O baka ayaw mo lang matanggap na nagawa sayo yon ni Nati? Hindi kaya ng sarili mo na talunan ka? At hindi kaya na ipagtanggol ang sarili kasi loser ka?

Somehow though I feel that I've change...

"But anyway wala 'na naman akung magawa kasi tapos na. Gusto ko lang malaman mo na kailanman wala akong sinabihan na iba! I consider you as my friend but then... " I said weak.

"Blair I'm sorry..."

"Yeah. I hope na hindi na mauulit 'to."

I feel like today... nakaramdam ako ng kahinaan. These past few days has been a tiring day for me. Without contacting my parents. I feel like I'm alone.

Nagpunta ako sa diner nagbabasakaling baka nandoon si Yousef at maka usap ko siya tungkol sa pinagkakaabalahan ni Kol. Nagkausap naman kami pagkatapos ng practice, pero sandali lang iyon.

"Well talk eventually Blair. Just please not these days. " hindi siya makatingin sa akin.

Hinihintay siya ng mga kaibigan. Kasama si Yousef.

"You can tell me you know. I'm your girlfriend." Paalala ko sa kanya.

Marahan siyang napahinga, pagkatapos sa sinabi ko. Its kinda weird. Just a text from him these past few days is enough for me.

But he seems unbothered about us. Like he doesn't care after all.

"Its about the election Blair. My father was threatened. He ask me na mag ingat daw ako. What happened to him its not your fault."

"But atleast text me." Paalala ko.

Matagal siya bago tumango.

I tiptoed and kiss him but he slightly tilted his head to the other side.

"There are people Blair,"

Lumilingon lingon ako. They're watching at us. Some of them. Now I feel embarrased now about what he just did.

Naglakad ako papasok na at uupo na sa harap ng counter. Walang taong nadatnan. Kaunti lang ang nasa mga booth.

May mga maingay na grupo ng mga babae. They seems a tousrist base sa kanilang pandamit at unfamilliar na mga mukha.

"I can't believed that she promised to someone. Just look at her IG post. You won't believe it. I though she's into someone else." Magiliw na bati ng kasama.

"Panalo naman siya. In fact he's not a celebrity at may iibubuga naman. Tapos ma empluwensiya ang pamilya sa lugar. " kumento ng isa habang nakatingin sa phone ng kasama.

The faces wasn't familiar to me. Seems like theyre tourists here.

Napabaling ako ng may nag ring sa taas ng pinto at niluwa doon si Yousef.

Natigilan siya ng makita ako. I am too. Tila bang hindi ako ang inasahan niya.

"Oi Blair! Naparito ka?"

Agad naman napalitan ang mga ng malaking ngisi. Kaya gumaan ang loob ko naging komportable.

"Hi,"

Nasa harap ko na siya.

"Alam mo ba kung anong pinagkakaabalahan ni Kol? Hindi siya sa bahay nila umuwi. Alam mo ba kung saan?"

"Hindi ko alam. Maybe you can ask Kuya Jober. Sa dating bahay rin siya nanynylutan."

Kumuha siya ng basahan at pinunasan ang counter. Kahit naman wala namang dumi.

"I went there pero walang tao. Kahapon nagkausap kami. He said that his family were threatened because of the election."

"Oh?" Medyo na gulat siya. "Uh... oo' yes. "Hindi siya makatingin. Malikot ang mga mata niya.

"Pero hindi ko alam san sila tumira. Maybe because he wanted to keep his family safe. He's an only child Blair maybe his father wanted to protect him... that's why."

"But atleast he should let me know... after all I am his girlfriend..."

Lumabas sa pintuan si Nati doon kaya napabaling kami. Tipid akong ngumiti sa kanya. Kinausap niya ako kung bakit daw ako nandito. Funny now how she can talk to me casually despite what happened.

May binulong siya kay Yousef malayo sa akin.

Kumunot naman ang noo ko kasi parang may iba don.

Magpapaalam na sana ako sa kanila. Kasi pakiramdam ko doon na ang punta ng usapan nila na paalisin ako.

Ito rin' lang naman ang sadya ko. Tsaka wala akong order at uuwi na rin naman.

Pero kakabukas lang pintuan papasok sa loob ng diner. At niluha doon si Kol at Lauren Modelaine.

She giggled when she inside. Probably with some jokes his companion told her about. Nang magtagpo ang aming mata ni Lauren Modelaine ay napaliton iyon.

"Hi Blair."

The boy he's with stood frozed. As she spoke out my name. Hindi pa siya nakatingin sa akin simula sa pagpasok. Natigil siya sa kanyang pagtipa ng phone sigurp dahil sa narinig na pangalan.

Nagbeso kaming dalawa. She's wearing an off shoulder but not very revealing. Matapos sa akin ay sila Yousef at Nati naman. Napabaling ako sa kanila. Pansin ko ang takot sa mata ng dalawa at bigla.

They greeted her casually. As if they were friends back then.

Nakatingin na si Kol sa akin. Ako naman sa kay Lauren Modelaine. Hindi ko matanggal ang tingin ko sa kanya na mapanuri.

"Blair your here," ani Kol

Ramdam ko ang pagiba ng hangin dito. Why does Nati and Yousef seems tense.

I am trying to understand the situation here.

Nilagay niya sa bulsa ang phone.

"I went to your house but you weren't there." I said.

Aakmang lalapitan pero dumikit agad sa kay Kol ito. Kaya natigil lola niyo.

Hindi siya nagsalita kaya si Lauren ang pumuna. Napansin niya siguro na hindi agad nakasagot si Kol.

Kaya siya ang pumuna.

"They didn't live there temporarily." Simpleng sagot niya. She smiled a friendly smile.

Kaya sa kanya napunta ang tingin ko. I suddenly feel disgust about her. And I don't know why.

Bumalik ang tingin ko sa lalaking kaharap ko. Naghahanap ng rason sa mga mata — kung bakit siya ang kasama niya.

O' wait! oo nga bakit sila magkasama?

"Oh? Why didn't you tell me yesterday?" May mando sa boses ko.

Lumunok ako kasi napansin ni Lauren Modelaine ang tunog ng boses ko.

Kumunot naman sandali ang noo at mabilis naman nawala. Hindi mawala ang gulat narin.

I acted cool though. They look perfectly together. Or is this my othefself being sarcastic?

Nakangiti lang siya na para bang ayos lang ang lahat. Lumakad ako palapit sa kanya. Kay may napansin ako

"Blair what are you doing," litong ani ni Kol.

Kunot noo ang napabaling. What am I doing? And why your voice sounds like that? Iba na ang kutob ko.

Why is it sounds scared... and anxious. Lumapit pa ako hanggang sa makita ng maayos ang itim na marka.

Palipat lipat ang tingin ni Yousef at Nati sa amin.

Nagkaroon ako ng ayos na tingin sa tattoo ni Lauren Modelaine sa collarbone ng makalapit.

Identical to Kol.

Napataas ako ng kilay. Nang makita ko ang kabuoan nito at ang dalawang initial letter doon napasinghap ako.

CJ it says. Napaawang ang bibig ko.

Napalunok ako sa nakita. Kol shifted at hinawakan ako sa balikat pero iniwas ko.

Hindi. Friendly tattoo lang yan! Wala yan!

At tingan ko ulit ang tattoo ni Kol. Naka tshirt lang siya kaya marahas kung nahawi ang tshirt niya galing sa itaas pababa, naka slant. Nalantad iyon kagaya sa tattoo ni Lauren Modelaibe.

Nakakuyom ang bibig ko. I laughed shakily. Naiiyak na. Pero pinigilan ko.

"Are you okay?" Madrama at arahan sabi Lauren Modelaine. As if she is real damn concerned.

Her eyes whats irritates me. As if she's faking it. Umigting ang panga ko. Bakit ako naiirita sa boses niya bigla?

Aakmang hahawakan ni Kol ang likod ng siko ko pero agaran naman ako nalumayo kanya.

Puno ng pagsususumamo ang tingin ko sa kanya. What is this? What is the meaning of this?

"Couple tattoo..." I let out. Uunti ng nag sink-in sa akin ang nakita.

I somehow amazed by it. Probably a bestfriend tattoo? I guess?

"Ah, yes' oo ganda diba? Ilang taon na'rin to, 'diba Kol?" She said thinking.

Matalim kung tinignan ang babae.

"Anong nakalagay sayo?" Kuryuso kung tanong. Pero galit na ako.

Tinignan niya ang tattoo niya. Kahit alam ko kung anong nakamarka don nagtanong parin ako. Gusto ko na manggaling sa bibig niya.

Napapikit si Kol sa sabi ko. At ng nakatingin na ulit sa akin. He's eyes now bloodshot.

"Its says Cj on my tattoo tapos sa kanya naman LM. We debated pa nga na Lauren Modelaine dapat ang ilagay niya pero—"

"Ano nga pala ginawa niyo 'dito..." Biglang sabi ni Nati - bulong na ang panghuling salita dahil napatingin sa kanya si Lauren.

"Sorry," she said and wringled her nose.

Hindi ko inasahan na magpatuloy siya. Hindi na, alam ko sa kaloobloban ko na. May iba na. Pero kinaya ko na hindi maiyak. Hindi tumulo ang luha. Hindi sana ngayon tumaraydor.

"San na' nga tayo don? Uh... oo' dapat na hindi pangalan ko at instead initials ang ilagay, ayaw kasi niya ng full name ko baka kasi may makaalam na iba sa relasyon namin." Bulong ang panghuling salita.

Parang may punyal na nakalagay sa aking diddib ng sinabi niya iyon. My eyes is burning but I the urge not to.

"Sweet naman... Mag pa tattoo sana ako pero huwag nalang pala... Baka magkapariho pa tayong tatlo." Gamit ang normal na boses. Natatawa pa ako.

She chuckles at what I said.

Natatakot pa ako habang sinabi iyon baka kasi mid-sentence maputol kasi umiyak na ako.

Hindi na ako tumingin kay Kol. Kasi pakiramadam ko masasaktan lang ako sa mga mata niya.

NILOKO. NIYA. AKO.

Sa unahan ay may suminghap sa gulat.

"OMG! Is that Lauren Modelaine?"

Dali dali silang umalis sa booth doon. At lumapit. Lauren Modelaine smile brightly. At sa fans na ngayon napunta ang attensyon.

"Omg I can't believe that I will see you here!" Said the girl cheerfully.

"Is it really true that you're fixed to someone?"

Biglang sabi ng isa matapos ang picturan.

Naintriga ako.

Napansin ko naman ang effort ni Kol na paalisin ako don at ng makapag usap kami.

"Mag usap mo na tayo Blair please... Huwag dito."

Iyon ang bulong niya sa akin habang busy sa pakikipag entertain sa mga fans ng kasama.

Binalewala ko ang sabi ni Kol. Marahas kung inalis ang hawak niya sa braso ko. At tinaliman siya ng tingin. Binalik ko kaagad ang tingin sa mga babae.

Napansin iyon ni Lauren Modelaine. Palipat lipat ang tingin niya sa aming dalawa. Kahit ang nasa harap ay nagsasalita.

"Is it true that you're engaged?" Usisa noong isa.

"Oo nga is he here?" Other ssaid very jolly.

Bumaling ang tingin nila sa katabi niya.

Aakmang aalis na ako pero natigil ang mundo ko sa sinabi ni Lauren Modelaine.

"Yes he's here," Maligayang sagot ni babae.

Nakatalikod na ako kaya napatigil ako. Si Yousef at Nati nasa aking gilid.

"What? " I whispers to myslef. Confused and hollow at the same time.

"Meet Colleen Jace Vergara my fiance."