TO BE LOVED

Chapter 11

I was just drank. Hence, the kissed. That's all. Nadala lang ako dahil sa alak.

"It would be nice if we roam around the town, right? This way, we can have a look-see of a beautiful places here, what do you think?" ani V,

I tear my gaze away from my phone and look at her.

"If thats what you think it is. Then, you have my vote," and gave her my satisfying smile.

Were here in the cafeteria in school, its lunch break. Its been a week since the semester starts, and as expected we've been already bombarded with things to do.

V is joining a contest for photography here in school. She loves taking pictures and she also have page on f*******: and i********:. Its her secrets to keep only herself, pero sinabi niya sa akin.

That's why she asked me about this. Hindi ko pa ganon ka alam ang mga magagadang tanawin dito. I'm not born and raised in Coventry so is she.

"Maybe nextweek na siguro? Since my two weeks pa naman. Last week of this month pa naman ang deadline."

"Why not this weekend?"

Pasama kami ni Chevy, total mas may alam pa siya sa lugar namin dito.

"Wala akong oras. At schedule namin sa sabado at linggo sa choir."

Tumango ako. Since, school starts, V is so kind to me. Makilala ko siya kalaunan ay ang innocente niya sa mga bagay-bagay. She's a member of choir sa simbahan. V, is a positive influenced to me. Ako lang yata' para sa kanya ang negative influenced.

Nasa library ako ngayon mag isa kasi late ako ng ilang minuto sa susunod na klase. Hindi ako pinapasok sa kasunod na subject. Its my first time here. Since hindi ko naman bet ang mag standby dito at ayoko naman na sa canteen ako baka may makakakita pa sa akin.

Nilibang ko nalang ang sarili sa mga magazine. Puyat pa ako kagabi kasi sinama ako ni Chevy kagabi sa laro nila. Itong ex-girlfriend niya ay hindi parin naniniwala na kami ni Chevy. I'm just doing him a favor. Pero hindi benta!

"Two copies back to back."

Napabaling ako sa nagsalita. Dahil tahimik ang buong paligid, rinig na rinig ko ang sinabi niya.

Imbis na inaantok ay nagising ang diwa.

Napansin niya ako at nagkatitigan kami sandali. Humiwalay lang ng may tumawag sa kanya galing sa pintuan.

"Kol pa'tatlong copies na para kaya Nati ang isa 'ako ang magbabayad sa kanya," si Yousef.

Hinihingal pa siya ng makapasok. Tumango ang lalaking naka assignned na mag photo-copy matapos marinig ang sinabi.

May pinapagawa ba si sir Tamayo sa kanila? Gusto kung magtanong sa kanila kung anong meron para makasali sa pag photo-copy. Pero bahala na, andyan naman si V sa kanya nalang akong manghingi ng copy o di 'kayay manghiram sa kanya.

I continue scanning on the recent magazine. Pariho lang ito sa nabasa noong nakaraang linggo. The headline ay si Lauren Modelaine parin. Nalibang akong tignan siya. She really is a trend setter.

Hindi parin ako makapaniwala na magkapariha lang kami ng edad pero ang dami na niyang achievements.

Ang swerte siguro ng magiging boyfriend niya no? Nasa kanya na ang lahat! Edi,' siya na! I shrugged off my insecurities from her! Funny that I envy her, which I should not!

I flipped to the other pages pero natigilan lang ako ng may tumikhim sa aking gilid.

I glared to the person sitting left next to me.

"Late ka na naman." pambungad niya. Para bang araw-araw akong late sa tono niya.

"Pakialam mo ba." I said cockily.

"Bakit?" asyuso niya pa.

I rolled my eyes discreetly.

Tinignan niya ang tinignan ko. Doon pa 'din sa pahina sa modelo. Nagtagal ang mata niya sa magazine

"May ginawa ako." to end his curiousity.

Marahas kung binuksan ang ibang pahina.

Nang malaman ko ang reputasyon niya dito sa school. Bilang isang president sa student council siya dito, hindi ko maiwasan na mas angat siya dito kasi president siya at kailangan respetuhin siya ng nakakarami.

He is nice to his people. Hindi naman kami nag uusap-usap sa isa't isa. I'm distant away from him. He has friends already before I came here. So, kailanman hindi ako makiki'fit-in sa mga kaibigan niya. Its not as if I don't have friends outside campus. Duh.

Beside given my attitude I doubted that I gain friends here. Its not as if ikakamatay ko ang walang kaibigan.

Hindi na nag abala na tignan ang reaksyon niya kasi tinawag na siya ni Yousef. Tumayo siya pinuntahan ang kaibigan. Agaran na umalis sa aking tabi.

Ilang sandali naramdaman ko siya na bumalik sa kanyang pwesto kanina, nakatayo na sa aking gilid.

The smell of his unique purfume is quite hard to be ignored. He's a tall person. Sumilip ako sa gilid at kita ko ang ID niya.

"Ito,'may quiz tayo bukas sa Oral Com." lahad niya sa dalawang pahinang photocopy.

Hindi ko maiwasang mamangha sa ginawa niya para sa akin. Umangat ang labi ko at tumingala sa kanya. His mom is my godmother so I think this one is to considered?

Tahimik siyang umalis. Hindi na hinintay ang reaksyon ko o pasalamat man lang galing sa akin. As if naman uso ang pasalamat sa akin. Hindi kaya.

Napangiti naman ako sa ginawa pero mabilis na winala iyon. At pinagalitan pa ang sarili.

I hold grudges towards him. Kaya hindi!

The next day was roughed. Late akong dumating papasok na sa school. Ang alam ko, isang minuto lang akong late.

Ni-set ko naman tong channel relo ko kagaya nh orasan dito pero bakit late ako?

"One minute late is not considered Blair." si Nati.

Natalie Dominique always giving me a hard look whenever we crossed path. I don't know why is that pero, her vibe gives me chill. She is so strict and sophisticated. Looking prepped and cleaned in her school uniformed.

She's also a member of Coventry Supreme Student Governance. Kaya atras tayo muna' self ha?

Kaya naman wala akong magawa. Hindi ko naman nakita si Kol, paki usapan ko sana siya na e'reconsidered ako. As if naman e reconsidered ako non' e' galit yon sa mga late na estudyante!

Wala ng estudyante tapos na ang flag ceremeony at tahimik na ang quadrangle. Nag sialisan na'rin ang ibang kasama niya.

Umupo ako sa may bench malapit lang sa gate. Naghihinatay ng milagro.

My phone chimed. Kinuha ko iyon galing sa bulsa ng aking coat.

Chevy:

Wer r u? We ditched class.

Chevy:

Are you free? Can I pick u up?

Napatitig ako sa text ni Chevy.

Its already eight thirty in the morning. And I've been here for almost thirty minutes.

Me:

Okay. Pick me up. I'm outside school. Saan naman tayo?

He respond immediately. My lips purse.

Chevy:

Basta.

Napangiti ako sa reply niya. Makalipas ang ilang segundo ay dumating nga siya at huminto sa harap ko.

Lumabas siya at may malaking ngiti sa labi. I just shrugged and he hugged me tight.

We didn't go to the same school. I' always wondered why he always ditched class without being caught.

Napabaling kaming dalawa ng may umubo palabas sa gate.

"Oh, President Colleen Jace! What's up?!" He greeted.

Huminto si Kol malapit sa amin at tinignan si Chevy. His eyes darkened when he saw Chevy in flesh.

He didn't greeted him back. So rude! Behind those usual calm face is a rude underlying attitude. Ayos naman siya iba niyang mga kaibigan, tapos si Chevy ngayon na taga ibang school ang bastos niya!

Naiinis ako sa kanya.

Pakitang tao lang ba 'yon para kuno mabait siya tignan?

"What are you doing here?"

"Sinusundo si Blair." sa simpleng boses at tumingin sandali sa akin.

Lumihis ang seryosong mata ni Kol sa akin sandali at bumalik kay Chevy.

"And why is that? School hours ngayon. Hindi pa uwian." striktong to'no niya.

Chevy chuckled as if amused by Kol's statement. Authoritive ng boses niya.

"Late siya. Hindi siya pinapasok ni Nati. Care to explain that?" Huminto siya' tila. Naghihintay sa sagot.

" Anyway," Huminga siya ng malalim at inablyan ako sabay sulyap sa akin. " It' would be good na sasama nalang muna siya sa akin total' late naman siya. Hindi naman magandang tignan diba na nasa labas siya, hindi pinapasok."

Tumikhim ako at nagsalita. Bumaling silang dalawa sa akin. Kol is still on his perpetual scowl while Chevy is staring at me, smiling.

"Uh, its okay. Siguro bukas na ako papasok. Late naman ako, its no fault, alright! No big deal."

Hinawakan ang braso ni Chevy at niyaya na umalis doon. Kol's eyes drifted on my hands at Chevy's arms.

"Okay. Sige dude! See you next time." Sinarado ang pintuan at umalis na kami doon.

Umalis kami doon at hindi parin mawala sa aking isipan ang mga seryosong titig niya sa aking isipan.

Chevy and his friends owned this cabin in the middle of the woods. This was built years ago. Its my first time here so I roam inside. The heat of sunlight caught the inside part of the cabin, dahilan na lumiwanag ang silid kaunti.

The dried leaves is making a noise kapag natatapakan ng sapatos. Pinalilibutan ito ng mga naglalakihang kahoy ang cabin. Tahimik at payapa dito kaya nagagandahan ako.

"Kayo lang nakakaalam dito?" nakaupo sa kayo na upuan sa labas. Kinalas ko ang aking coat sinablay sa upuan. Natira ang inner long sleeved so at niluwagan ang tie.

"Well, hindi na. Kasi alam mo na."

I roll my eyes. He always have a way to mocked, no?

His friends are still in the grocery I think buying some foods to eat for lunch. Kami lang ang nandito.

"There's a lake," he nod on the direction kung saan may daan na kaunti lang ang espasyo at sa gilid naman ay mga kahoy.

Tumango lang ako sa sinabi niya. Ma araw pa para maligo. At wala ang akong dalang pamalit.

"I have spare of clothes though." He smirked.

"No way! I am not that low to wear some clothes from your ex girlfriends."

Humalakhak siya sa sinabi ko at itinapon ang upos sigarilyo nang makarating na ang mga kaibigan niyang parang galing sa party. Sobrang hype! Maraming dalang pagkain.

I always love his vibe and his friends too. They're so chill parang walang problema sa mundo. Kaya naman, kapag late ako at during weekends ay dito ako tumatambay. Binigyan pa nga ako ng spare key ni Chevy.

"You're part of the club now!" sinabi niya sa akin sa pangatlong beses ko dito.

Hinagis niya ang key sa akin at buti naman ay catcher ako.

Nag iinuman kami ngayon sa cabin. Sunday ngayon kaya maaga akong umawi at hinatid niya sa bahay.

"Actually you're our muse." He winked.

Naiwan ang mga kaibigan niya na mga lasing na. Humirit pa itong si Matthew ng palabas na kami ng pintuan.

"Mag ingat ka' dyan B, marahas yan!"

I chuckled," Not my type."

Tumawa lang ang mga kaibigan niya at umalis kami at umuwi na.

Nakakatuwa lang kasi kapag sila ang kasama ko. Kaya naging madalas ang pagbisita ko sa kanila. At naging malapit ang loob ko sa mga kaibigan niya.

I yawned when I walked down the hallway the next day. God! I'm still sleepy. Gusto kung umabsent muna ngayong araw pero si Ate Lanna ayaw akong payagan.

"Ano' ayaw mong pumasok? Tatawagan ko si Tita?" galit niyang sabi sa akin.

Wala sa sarili akong umaahon kaninang umaga. Nagising sa mga litanya niya alas singko ng umaga.

Napapansin ko these days, mainitin ang ulo niya. Ewan ko ba kung may kinalaman ba itong pagpunta ng boyfriend niya sa bahay tuwing wala ako o ano.

"Wag mo ngang tawagan, kahiya ka naman' gabi doon sa kanila." I teased.

Nagtunggo ako sa clinic. Iniwan ko ang maingay naming klassroom. At binilinan si V na hindi maganda ang pakiramadam ko at siya na ang magsabi sa susunod na prof.

Lumakbay ang mga mata ko sa field na may naglalaro. May tumawag pa sa akin pero hindi ko pinansin.

"Saan ka pupunta?" Kol's voice made me stop.

Ang isang kamay ay nasa bulsa sa kanyang itim na slacks, habang ang isa na may gold watch ay nasa gilid lang.

Tinuro ko ang pintuan sa clinic. At aakmang ng buksan ito pero nagsalita siya ulit.

"May lagnat ka?" sabi niya, medyo gulat.

Insinuating that as if i was kidding.

"Pagod ako, kaya..." I nod as a sign for him to leave.

Pagod ko siyang tinalikuran. Hindi siya umalis. At hinawakan ang kamay ko para matigil sa pagpasok.

Nilagay niya ang kamay niya sa noo ko. Kumunot ang noo niya at sinuri ako. Lumapat ang mainit niyang kamay sa aking leeg. Nanigas ako dahil 'don.

"Hindi ka naman mainit?"

Lumayo siya sa akin humalukipkip sa aking harap.

He eyed me inquisitively.

I sighed. At pagod siyang tinignan.

"Okay! Lasing ako kagabi late akong umuwi sa bahay, gusto ko nga na hindi nalang na pumasok ngayon pero si Ate Lanna forced me kaya' wala akong magawa! As if naman diba' may choice ako?" I blurted out.

He just stared at me listening to every details that flew out from my mouth. I can't refuse to not mind the ghost of smile on his lips.

"Now, poof!"

And slam the door shut. Leaving him standing tall outside.