PEACHY
ILANG MINUTO KAMING nasa ganoong sitwasyon at nakahinga lamang nang maluwag nang marinig namin ang paglabas ng mga estudyante sa banyo. Nang masiguro namin na wala ng tao sa labas ng cubicle ay tumikhim ako nang malakas dahilan para yukuin ako ni Raegan. Ngumiti lang siya nang tipid at inalis ang kamay sa aking bibig.
“I’m sorry—“
“Excuse me, Sir,” saad ko dahilan para bahagya siyang tumagilid nang sa gayon ay makalabas ako.
Napahawak ako sa aking dibdib dahil malakas pa rin ang t***k ng puso ko. Hindi ko alam kung bakit pero parang nauubusan ako ng oxygen kanina habang halos isang pulgada na lamang ang layo namin sa isa't isa.
Hindi! Nagpa-panic lang ako! Tama!
Dahan-dahan ko ibinuga ang hangin sa aking baga at ang masiguro kong okay na ako ay hinarap ko na si Raegan na ng
