heart that bound in time
1192 Words
Chapter 15
Pagkatapos ng tatlong araw ay nakabalik sila sa bundok kung saan sila nagtatago.
Aurora anak....!sinalubong sila ng kanyang magulang at kapatid.
Tatang,nanang,manong... patawarin niyo po ako....Sa katigasan ng ulo ko.....
Hindi anak naiintindihan ka namin saad ng kanyang ama.
Mas lalo siyang humagulgol dahil sa pagtanggap ng mga magulang.
Si Sinitchi po ang ....ang asawa ko.....
Lumapit ang ama niya kay Sinitchi.
Thank you....dahil pinabayaan ang anak ko.....Pero hindi ko pa rin tanggap ang biglaan ninyong pagpapakasal wika ng ama.
Ahhh ...what oto-san said?he whispered.
Ahhh....he said he's still shock wit our sudden marriage....
Ohhh....I'm sorry father.....
Basta't aalagaan mo ang anak ko at huwag mo siyang sasaktan.....
I'll promise father I will love her for the rest of my life....
Are you happy....?tanong ni Sinitchi habang nasa bangko sila at magkatabi habang nakasandal siya sa balikat ng asawa.
Aurora....I want to ask you something......
Ano yon?tanong niya rito.
Did you......became an spy to us?
Ano....?she smiled and look at him...
No.....sagot niya.
But I saw you many times talking to those men....
Those men are my neighbours....they are not belong to this war....they only want to survive....I just warn them everytime your fellow soldiers reach their place.....I don't want to put their lives in danger.
I knew it....he said....
You said you saw me so many times...but why you didn't confront me?,tanong niya rito.
Because I love you.....though I thought that you betrayed me I won't stop loving you....hinaplos ni Sinitchi ang pisngi niya.Hinawakan niya ang kamay ng asawa.
Yes I'm very happy for having you in my life..... nakangiting sagot niya.Napakatahimik ng kapaligiran at napakapayapa.Tumagal ng ilan pang buwan ang pananatili nila rito.
Akala niya ay ito na ang simula ng payapa nilang pamumuhay subalit di nagtagal ay nalaman ng mga puti ang kinaroroonan nila.
Paparating na ang mga puti sa kinaroroonan nila.
Agad silang gumayak upang lisanin ang bundok.Go with you family and Divina ....my men will be with until you reach the way out of here....
But how about you?you didn't come with us?why?!
Aurora!listen to me!you need to go down!I don't want all of you to get hurt!please leave!
What if you surrender your weapons to them maybe they can forgive you and your men....a lot of your comrades vow down to them.
We're not the same ....please dignity is the only one that left from us....understand me....
Sinitchi!yumakap siya ng mahigpit sa asawa habang umiiyak.
Promise me you will come back to me no matter what happen and we will see each other again please....say it....I beg you lumuluhang tumingin siya sa asawa.
I'll promise....I will stay with you forever....Just like what I said to you before I won't leave without saying goodbye to you....your the only woman I love...and if there is a second life I still choose you over and over.I love you Aurora....he was a brave soldier but this time he was crying and afraid not to die but the thoughts that he will leave her if he die.
He hug his wife tightly and kiss her passionately.Maybe this is the last kiss that they will shared.
Bumalik ka ng ligtas anak ....wika ng mga magulang sa asawa at niyakap siya ng mga ito.
Mas lalo tuloy bumigat ang dibdib ni Aurora.
Domo arigatoguzaimasu oto-san,okaasan.....
Mabigat ang dibdib ni Aurora habang palalayo sa asawa.Hilam ng luha ang kanyang mga mata habang unti-unti itong nawawala sa paningin niya.
Kasalukuyang panahon,
May problema ba Lucila?bakit ka namumutla?takang tanong ni Mrs.Mercado....
Y-yong pong babae sa larawan kamag-anak po ba ninyo?tanong niya rito.
Oo kapatid ni Aurora si Aurelio ang lolo ng lolo ko....ngumiti ito sa kanya.
Mabuti pa ikukuha muna kita ng tubig.
Naiwan siya at nanghihina ang mga tuhod.
Ang kwentong sinasabi ni Mrs.Mercado ay tugma sa madalas niyang napapanaginipan tuwing gabi.Ang babae at lalaking yon na hindi malinaw ang mga mukha subalit ang mga pangyayari sa kanilang dalawa ay palaging bumabalik sa kanyang panaginip.
Kung di siya nagkakamali ay meron pang katuloy ang kwento ni Mrs.Mercado.Konti na lang at makasiguro niyang ito nga ang lagi niyang napapanaginipan.
Weird nga dahil paggising niya ay lagi siyang lumuluha sa tuwing mauulit ang panaginip na iyon lalo na kapag naalala ang misteryosong lalaking iyon.
Kaya pala ang lakas ng t***k ng puso niya ng masilayan ang larawan ng mga ito.
Muli siyang tumitig sa kuha ng dalawa.Pakiramdam niya ay naglakbay siya sa nakaraan habang pinagmamasdan ito.
Ang bigat ng dibdib niya sa tuwing titignan ang lalaki sa larawan.
Bakit ganito....?bakit lagi na lang mabigat ang pakiramdam ko lalo na ngayong nakikita ko kayo?
Pamilyar ang mga pangyayaring ito sa kanya sa di-malamang dahilan.
Dumako ang tingin niya sa ibang mga larawan na naroon.Mga photos ng anak ni Mrs.Mercado.Isa kasi itong sundalo na may mataas na rangko sa militar.
Kasama nito ang mga kasamahan ang highest officer nito sa larawan.
Ito nanaman ang ragasa ng t***k ng puso niya ng madako ang tingin niya sa batang opisyal na katabi ni Lincoln.
Napahawak siya sa dibdib at hindi maintindihan ang sarili.
Ngayon lang niya nakita ang lalaki pero pakiramdam niya ay matagal na niya itong kilala.
Ano bang nangyayari sa akin?,tanong niya sa sarili.Maiiyak siya na parang natutuwa ewan ba at samo't-saring emosyon ang nararamdaman niya.
Lucila ito na ang tubig mo....ano bang tinitignan mon diyan ?untag ni Mrs.Mercado.
Nilingon niya ito..ahhh.....mam....sino naman po ito?turo niya sa lalaking kasama ng anak nito.Bakit pareho ang bilis ng t***k ng puso niya sa dalawang lalaki?
Baliw ka na ba Lucila?anong bang iniisip mo?,sermon niya sa sarili.
Ahhh yan ba?Si Dylan yan...kaibigan ni Lincoln.....mabait na bata yan kahit may pagkasuplado sagot ni Mrs.Mercado.
Alam mo bang tulad mo.....noong unang makita niya ang larawan ng mga ninuno ko ay pinakatitigan din niya ito ng matagal?at tinanong kung sino ang mga nasa larawan?
Po....?oo hija....nakwento ko rin sa kanya ang pinag-uusapan natin ngayon.Alam mo ba kung anong sabi niya?Madalas daw niyang mapanaginipan ang mga nangyari sa mga ninuno ko.
Pakiramdam daw niya ay para siyang naglakbay sa nakaraan.
Makahulugang tumingin si Mrs.Mercado sa kanya.Hindi kaya......tinitigan siya nito at nilingon ang larawan ni Aurora at Sinitchi.
Mas lalong lumakas ang kaba sa kanyang dibdib.Kung ganon ay hindi lang siya ang nakararanas ng di-maipaliwanag na panaginip.Ano ba Ito?nagkataon lang ba o may kinalaman sa kanilang mga buhay ang nararanasan nila?
B-bakit po....?takang tanong niya rito.
Ito naman ang naluha....posible kanyang......mangyari ang isang sumpaang wala namang kasiguruhan?tanong nito habang nakatitig sa kanya.
A-ano pong ibig ninyong sabihin?naguguluhan niyang tanong rito.
Nagpahid ng luha ang ginang....
Yong sinasabi mong di-maipaliwanag na panaginip at ang mga ala-ala na bigla na lang sumasagi sa isip mo....hinawakan nito ang mga palad niya.
Ang pagpunta mo dito ay nakatadhana.....Hindi ko akalaing.....hija ...gusto mo bang pakinggan hanggang wakas ang kwento?tanong ni Mrs.Mercado.
S-sige po......nais niyang malaman ang kahihinatnan ng masalimuot na buhay pag-ibig ni Aurora Trinidad Mercado Yoshida.
Napukaw ang atensiyon niya sa kwento nito at ng asawang si Sinitchi.
Sa tuwing titingin siya sa larawan ni Sinitchi ay lumulukso ang kanyang puso.
Magtigil ka nga Lucila....!para kang sirang plaka na kinikilig sa isang lalaking hindi mo kilala!saway niya sa sarili.
Inayos niya ang pagkakaupo at nakinig sa kasunod ng kwento.
- Writer
