the story that never ends
1215 Words
Chapter 17
Ohhhh.....!!!!bwesit....!pawisan siyang bumangon mula sa pagkakahiga.Dinalaw nanaman siya ng mga kakaibang panaginip.
Pakiramdam niya ay totoong nangyari sa kanya ang lahat ng iyon.
Kinapa niya ang katawan....wala siyang tama ng baril at patalim na nakatarak sa katawan.
Ano ba Dylan....?what happen to you?
Tumayo siya at kumuha ng tubig saka uminom.
Ilang beses na ba niyang napapanaginipan ang mag-asawang Aurora at Sinitchi?bakit ba sa tuwing napapanaginipan niya ang mga ito ay tila naranasan niya ang nangyari kay Sinitchi.
Narinig na niya ang kwento ng mga ninuno ni Lincoln sa mommy nito.At talagang nagulat siya ng malamang pareho ito ng mga napapanaginipan niya.
Weird dahil sa tuwing titingin siya sa larawan ni Aurora ay may kakaibang damdamin siyang nadarama.
Kaya siguro sa edad niyang bente sais ay wala pa siyang sineseryosong babae.
Imposible talaga!kausap niya sa sarili.
Napakaimposibleng magkagusto ka sa babaeng halos isang daang taon na ang tanda sa'yo?!
Nagsalubong ang kanyang mga kilay ng tumatawag si Lincoln ng alanganing oras.
Ano namang problema ng kumag na to?tanong niya sa sarili at dinampot ang cellphone.
What?inis niyang tanong sa kaibigan.
Dylan buti gising ka pa ...!
Ano ba yon?tanong niya rito.
Yong weird na panaginip mo tungkol sa mga lolo at lola ko sa mga ninuno ko ba.
O anong meron?Walang ganang tanong niya.
May isang babaeng tulad mo ay nakakaranas ng tulad sa.....ay hindi katulad na katulad ng panaginip mo.
Ano....?!napaupo siya sa kama.
Oo...!Isa siyang nurse sa ospital na pag-aari ng pamilya namin....tulad ni lola Aurora.Di ba nga tulad mo ring sundalo si ang lolo Sinitchi ko?
Oo.....malakas ang t***k ng kanyang puso.
S-sino ang babaing yon?tanong niya rito.
Malalaman mo kapag nakita mo siya.....Naniniwala ka ba sa reincarnation....?
Tsssk.....!ano namang kalokohan yan?
Sabi na nga ba di ka maniniwala....
It's 2024 already....Sa tingin mo maniniwala ako sa ganun?pare naman.
Well totoo naman ang sinabi mo.....Kung ako nga Rin di-makapaniwala sa mga nangyayari.....
Di ba may pangako ang lolo mo sa lola at ganun din ang lola mo sa kanya?
Oo sagot ni Lincoln....hayyyy.....antok na ako pare....let's talk this some other day.....naghikab ito sa kabilang linya.
Okay.....sino ang babaeng yon?,teka hindi ko na natanong ang pangalan niya....
Bumalikwas siya ng bangon at hinihingal habang pawisan.Naulit nanaman ang nangyari......Paulit-ulit na lang....pinunasan niya ang mga luha sa pisngi.....Lagi na lang akong iiyak.....hanggang kailan ako maghihintay sa'yo....?gustong-gusto na kitang makita.....nagsimula nanaman siyang umiyak...ano bang nangyayari sa'kin?!
Hindi na siya mapalagay simula ng malaman niya ang naging wakas ng kanilang kwento.
1945,
Aurora madali ka....!nakita niya ang mga kapwa Filipino na sugatan sa labanan.
Ang iba rito ay nakipaglaban din sa mga hapon.
Mula ng lumikas sila dalawang buwan na ang nakaraan ay tumulong siya panggagamot sa mga sugatan ganon din sa mga sundalong Filipino.
Agad siyang sumalubong sa mga ito.
Ramdam niya ang paghihirap at pagod nila.
Dahil may kaalaman siya sa panggagamot ay nagagamit niya rito.
Tiisin mo lang ang sakit ...saglit lang ito....nilagyan niya ng busal ang bibig nito at ginamot ang sugat.
Kasama niya ang mga magulang,pati na sina Isagani.
Lumikas sila sa isang ligtas na lugar.
Pagkatapos magamot ang mga sugatan ay nahahapo siyang umupo sa bangko at tumingin sa kalangitan.
Labis-labis na ang pangungulila niya kay Sinitchi.
Sana nasa maayos kang kalagayan at tuparin mo ang pangako mo....
Sinitchi.....!bumagsak siya sa damuhan ng mabaril.
No....!watashi ni chikadzukanaide kunasai!he scream but Azuka run towards him....
There's only the two of them....
Tears fall down from his face as he saw his friend fell down to the ground.....
Azuka was shot....
No....no....!Azuka.....!Azuka....!
The enemy walk towards them.....
He remember their teenage days....their first step in the military and all the achievements they have.....
Then he saw her beautiful face smiled at him.The smile that melt his heart away....tears started to fall from his eyes....I'm sorry for causing you this heavy missery and I love you.....
Kinuha niya ang patalim na nakasuksok sa kanyang tagiliran.
Sokoku no tame ni shinu koto ga dekite totem koeidesu.It's such an honour to die for my country!
Tumarak ang patalim sa kanyang dibdib kasabay ng kanyang pagngiti..they did their best to fight in this war.....wait for me my love.....I love you....
I love you.....!
Ohhh.....!,your here....!bumangon siya mula sa kama at yumakap kay Sinitchi.
You made it....!Walang katapusan ang sayang nararamdaman niya habang nakayakap ng mahigpit sa asawa.
He pulled her hand and they went outside.Napakatahimik ng buong paligid.Wala kang maririnig na pagtangis,mga nakabibinging pagsabog at kung anu-ano pang kaguluhan sa paligid.
Ang ganda ng buwan .....magkahawak kamay sila habang nakatingin sa maliwanag na buwan sa kalangitan.
Tumingin si Sinitchi sa kanya.
Aurora.....it's over.....the war has come to an end....your town will go back to the way it used to be ...I'm sorry for what we did.....this war left some debris and a lot of sufferings physically and mentally...but I'm happy ....I know it's selfish but I'm so happy that I met you and became the biggest part of my life....
You are the greatest thing that came to my life....hinaplos nito ang kanyang pisngi.Ramdam niya ang abot-langit na pagmamahal nito.
Promise me to be strong....you will live with happiness and great memories..don't look back at the past and face the new day.....
What are you talking about....?is this goodbye...?uuwi ka ba sa inyo?huwag kang mag-alala maghihintay ako sa pagbabalik mo.....
Sinitchi's eyes are teary upon looking at her...
Yes ....i will go somewhere.....ver far....but I will always remain here....itinuro nito ang kanyang puso.This is not the end my wife....
Remember my promise?I will going to find you.And when that day finally come....we will live forever in happiness.
I'll understand .....tumulo na rin ang mga luha sa kanyang mga mata.
Batid niyang pupunta ito sa malayong lugar na ang pagbabalik nito ay malabo ng maganap pa subalit maghihintay siya at panghahawakan ang pangako nito.
Pinapakawalan na kita.....pangako ikaw lang ang lalaking mamahalin ko habang buhay.....I will wait for you till the end....someday we will see each other again....I love you too....
Sinitchi bent his head and claim her lips.
Ramdam niya ang init ng pagmamahal nito.At ito ang pinakamagandang ala-ala na dadalhin niya hanggang sa huli.
Nagising siya sa kalagitnaan ng gabi na umiiyak.Mahimbing pa ring natutulog ang mga kasama niya.
You made it my love and thank you....
Makalipas ang ilang araw ay nagwakas ang din ang ilang taong digmaan.
Nagkalat ang mga iniwang bakas ng karahasan sa paligid.
Makakabalik na sila sa kanilang nayon.
Sa daan ay nasalubong nila ang isang grupo ng mga sundalong kano kasama ang ilang hapones na sumuko sa mga ito.
Sandali lang ho inang....iniwan niya saglit ang mga magulang at kapatid.
Nakita niya si Azuka....na may mga bakas pa ng dugo sa katawan.Tinapik nito ang kanyang mga balikat.
Ang anak natin Lauro....paano niya haharapin ang pagsubok na ito?lumuluhang tanong ng inang niya.
Inang....matapang po ang bunso ninyo....malalampasan niya ito wika ni Aurelio.
Tama ang panganay mo.....Aurea.Makakaya niya ito.
Lumakad siya sa kinaroroonan ng gareta na hila-hila ng kalabaw.
Naroon.....naroon ang katawan ng asawa na wala ng buhay.
Nanginginig niya itong nilapitan at hinaplos ang mga tama ng baril at patalim sa katawan.
His parents will come to claim his body....say goodbye to him wika ni Azuka.
Umupo siya sa gareta at kinarga niya ang ulo ng asawa saka ito niyakap ng mahigpit.
Matulog ka muna at magpahinga mahal ko.....
- Writer
