SPECIAL CHAPTER 1

1706 Words
"Manang! Call the ambulance!" Dinig na dinig ko ang maliit na tinig nya. Nagpa panic na sya. Bigla naman syang pumunta sa gilid ko. He tried to check my carotid artery for pulse and check if I'm still breathing. I just smiled. "Airway is clear, pulse is weak. I need to give him a chest compression." He's too young to learn all those basic procedure on how to perform the CPR. He started to position himself and continue performing the 30 chest compression. "Mommy, why is he still sleeping? I already performed the 30 chest compressions, now give him the two rescue breaths." Although he performed the chest compressions and it should be painful for a normal person, I don't feel any discomfort kasi naman he's still so tiny. But giving rescue breath is my favourite part. "Akala ko ba normal ang breathing nya. If it's normal, ano lang dapat ang gagawin mo?" She asked him. Sayang akala ko pa naman may mouth to mouth na mangyayari. My wife. Yes my wife, Zoey Trisha Ramos-Lim became a very strict Mom when it comes to our health. Like right now, she's already teaching our 3 years old son on how to properly perform the CardioPulmunary Resuscitation. "30 chest compressions po. Pero I'm so tired na po. And Daddy said he wants to have the two rescue breath." Lagi nalang ako binubuking ng anak namin. Kasi naman instead of mouth to mouth ang i-perform ni Zoey nauuwi lang kami sa halikan. "Okay, we can rest muna. Pero I will ask questions pa din. And ikaw naman Kurt baka naman natulog ka na dyan ng tuluyan. Get up, and may oral quiz pa kayo ni Zed." When I opened my eyes I saw my favourite people. There, my beautiful wife. I still fall in love with her everyday. And in my left side naman is my son. We have the same physical appearance. Brown eyes, he also get my eyes, nose and lips. I think pati ang height namana nya din sakin. Good thing ang namana nya kay Zoey ay ang attitude and characteristic. "Bakit walang kiss?" Kunyaring nag tatampong tanong ko kay Zoey. Namilog ang mga mata nya at sinaway agad ako kasi nasa harap daw kami ng anak namin. "Daddy it is called rescue breath not kiss." Pag ko-correct ni Zed. Napa iling nalang ako. My son is too innocent and pure and I want to keep it that way. "Wag na kayong pasaway na dalawa. Just listen to my questions and whoever answer it correctly will have a cookie treats." Pag sisimula ni Zoey. Si Zed lang ang tuwang tuwa. Favorite nya kasi ang baked cookies ni Zoey. Sometimes I wonder if she's an Engineer or naging Doctor na sya. I remember one time na nag attend sya ng seminars about sa mga basic life support and all. I don't have any problem with that kasi naging close din sya kay Jam dahil lagi syang nag tatanong about sa mga health related issue. "So for today ang topic natin is CPR. The first question is.. What is the depth of compressions?" I know the answer, we've been practicing this CPR thing every month. But I want to give way for my son. He's too excited to answer. He's actually sitting on my lap. Nasa garden kami, at sa yoga mat lang kami naka upo. I just wink kay Zoey, letting her know na si Zed nalang ang sasagot. "I am not sure Mommy, but I think approximately 1 and ½ to 2 inches." I am very impressed, for a 3 years old he knows a lot of things. I started clapping my hands and ginaya na din ako ni Zoey. "Naku! Manang mana ka talaga kay Mommy." Napa iling nalang ako. Totoo namang sa pagiging matalino ay namana nya yon pareho samin. Hindi naman ako magiging Prof kung hindi ako matalino. At si Zoey naging Magna c*m Laude, kaya naman sobrang talino ng anak namin. Kaya tuloy naging genius naman ang anak namin. Natatawa nalang ako sa sarili ko. Kung anu-ano na naman kasi ang naiisip ko. "Ang daya naman. Sakin din naman nag mana si Zed. Look at him. Para kaming pinag biyak na bunga." I am so proud sa anak ko. For sure hahabulin sya ng mga babae pag laki nya. "Sana yang physical appearance nya lang ang namana nya. Wag sana syang maging playboy na katulad mo." Umusod ako para makatabi ko na si Zoey habang nasa lap ko pa din si Zed. "Ikaw talaga, baby. Wag ka na mag tampo. Malakas lang talaga ang genes ko kaya naging kamuka ko ang baby natin. Pero I'm very sure na sayo naman sya nagmana sa pagiging good boy nya. Everyday mo kaya sya pinapangaralan." Though I doubt it na naiintindihan na iyon ni Zed but I'm still happy na naging isang mabuting Ina and asawa si Zoey. "Aba dapat lang. Takot ko lang pag naging playboy yan. Sakit ng ulo yon. Tsaka sakin din naman sya magmamana for sure. Ang talino nya na para sa isang 3 years old na bata." Proud na sabi ni Zoey. Agree naman ako don. Sobrang patient nya sa anak namin sa pagtuturo. Actually Zed is a nursery student na. And even his teachers notice that Zed is too smart for his age. "Mommy where is my cookies?" Natigil lang ang pag uusap namin ni Zoey nang nagsalita na si Zed. Inilabas naman ni Zoey ang isang malaking cookie jar. Tuwang tuwa si Zed nang makita nya ito. "Here, just get 2 cookies. Baka sumakit ang teeth mo pag marami kang kinain." Zoey remind our son. Noong pinagbubuntis nya palang si Zed ang cookies ang naging cravings nya, until now cookies pa din ang favourite ng anak namin. "I still have questions pa." Paalala ni Zoey. Once a month, tinuturuan kami ng asawa ko ng mga natutunan nya sa mga seminars na pinuntahan nya or pag nagbabasa sya ng mga articles regarding sa mga health issues ngayon. Hindi man sabihin ni Zoey pero alam kong nagkaroon sya ng anxiety when it comes to health. She makes sure na lagi kaming healthy ni Zed. When I was diagnosed with Acute Lymphoblastic Leukemia hindi naman sya common sa age na 22 and above usually for children sya but meron pa din namang risk talaga na magkaroon ng Acute Lymphoblastic Leukemia until the age of 25. "Mommy, I'm so tired na po talaga. Can we rest po muna?" Si Zed naman na nagpapa cute sa Mommy nya. Umalis sya sa lap ko and kay Zoey naman sya naglambing. If I know gusto nya pa kasing humingi ng another cookies pa. "What is your A-B-C?" Sakin naman bumaling ng tanong si Zoey, I saw her na inaabutan na naman ng cookies si Zed. Hindi nya talaga matiis ang anak namin. "A is for Airway. B is for Breathing and C is for Circulation" Akala ko pa naman tapos na ang quiz ni Zoey samin. Hindi ko sya masisi if naging ganto sya samin. Takot syang magkaroon din ng leukemia si Zed, kahit ako ay natatakot din dahil higit sa lahat ayokong maranasan ng kahit sino sa pamilya ko ang naranasan kong sakit. Para lang maging panatag ang loob namin ni Zoey pina-check namin if may chance bang namana ni Zed ang sakit ko. Since, 3yrs old palang sya low risk palang daw and according naman sa Doctor nya, aged 1-10yrs old low risk and 10 years older na may white blood cells less than 50,000 high risk ang chance. Kaya pag dating ng 10yrs old ni Zed we need to check it again. "Very good si Daddy." Sabi ni Zoey. Inabutan naman nya ako ng isang cookie. Agad ko itong kinain. Nakita ko ang muka ni Zed na gusto pa ang cookies. I kissed Zoey's lips. Mabilis lang at napangiti lang sya. "I have a question to Zed naman, if you answer it correctly I will give you cookies." Nag liwanag naman ang muka ni Zed. He really loves cookies. Tinaasan lang ako ng kilay ni Zoey. "Okay, listen up buddy. The question is... What is your full name?" Ngiting ngiti si Zed kasi alam nyang madali lang ang mga tanong pag ako ang nag-isip. Syempre para makakain pa din ang anak ko ng cookies, ayoko na syang pahirapan. "My name is Zedrick Karl Ramos Lim. I am three years old. My father's name is Edrick Kurt Lim. And my mother's name is Zoey Trisha Ramos Lim. And I love my Daddy and Mommy." Bago pumalakpak ito. Kumpletong kumpleto pa talaga ang sagot. Pinanggigilan naman ni Zoey ang pisngi nya. Kinuha ko ang jar of cookies sa tabi nila. "My son deserve this 3 cookies." Inilagay ko ito sa food container na hawak ni Zed. Masayang masaya na naman sya dahil madami syang nakain na cookies ngayon. "Kurt naman. Baka magka tonsillitis si Zed. Ang dami nya nang nakain na cookies. Kayo talagang mag-ama." Kahit na sinita na kami ni Zoey hindi naman sya nagalit kasi humarap sakanya ang anak namin bago ngumiti na kita ang maliliit nyang ngipin. Ang cute cute talaga. And he knows how to act cute lalo na pag alam nyang nasa trouble sya. "Here, drink this water muna. Papagalitan tayo ng Mommy mo eh." Sabi ko kay Zed at inabot ko sakanya ang baso nya na may straw. And I pinched his cute chubby cheeks. Hinawakan ko ang kamay ni Zoey, and I mouthed Thank you. She already knew what I am thankful for. I am thankful for having her as my wife and for loving me unconditionally. I am so blessed for having this family. Hindi naging madali ang buhay namin dati, puro challenges and happy ako sa naging result. Hanggang ngayon ay magkasama pa din kami ni Zoey. For 4 years na mag-asawa kami, we make sure na lagi nalang kaming masaya. Life's too short and tomorrow is not guarantee. Do what makes you happy and be with those that make you smile. That's what I learned from life. . . . "You don't choose your family. They are God's gift to you, as you are to them."
Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD