I was speechless after he said that. I didn’t expect that.
Napabuntong hininga ako, nanatiling nasa unahan ang paningin. Hindi lang pala ako nag-iisang nagdadala ng sakit. Magkaiba nga lang kami ng kaso pero parehong nasasaktan. Ilang minuto pa kaming natahimik. Hindi ko alam kung ano nga ba ang sasabihin ko pagkatapos kong marinig ang kwento niya.
Narinig ko ang pagpapakawala niya ng isang malalim na buntong hininga.
“Alright! Tama na ‘to!” masigla niyang sambit sabay na tumayo dahilan para mapalingon ako sa kanya na ngayon ay kasalukuyan ng nakatayo habang nakatingin sa akin.
He smiled at me. Iyong totoong ngiti na at hindi pinepeke. “We’re fairs,” sambit niya.
“What do you mean na we’re fairs?” taka kong tanong rito.
He chuckles. “Fair na tayo kasi pareho tayong nasasaktan
