“BAKIT kailangan kitang maalala? Huwag mong sabihin na may utang akong hindi nababayaran sa ‘yo? Magkano? Saan? Kailan? Nakapagtataka dahil ngayon lang naman kita nakasalamuha kaya parang napakaimpossible kung may utang nga talaga sa ako sa ‘yo?! Huwag mo akong ginuguyo, Nazarene! Ang yaman mo na pero nangungutong ka pa!” nalilito pero denepensahan ko pa rin ang sarili ko.
Nakatingin lang ako ng napailing siya at mukhang hindi pa makapaniwala. Natahimik kaming dalawa ng ilang mga minuto. Walang nagtangkang magsalita kahit na ako ay minabuti ko na lang na isara na muna ang bibig ko at i-enjoy ang tanawin na nasa harapan namin ngayon.
Nakaka-relax kasi, nakakawala ng problema.
“Malalaman mo rin ‘yong balang araw. Let’s me bring you home,” aniya bago ako lagpasan at nag-umpisang maglakad
