Chapter 9: Punishment
All my life, nabuhay ako ng normal.
I focused on how to survive alone and someday, to be a better person. Hindi ko na pinansin ang mga materyal na bagay simula ng mamuhay ako ng mag isa.
My main aim is to graduate, settle for a job, marry and have kids. Yun na ang natatanaw ko sa finish line ng daang tinatakbo ko.
Hindi ko alam na ang straight na daang tinatahak ko ay biglang liliko. Hindi ko napansin na lumiko ako. Ang maliwanag na daan ko ay biglang nagiging madilim.
Dahil ibang daan na pala ang tinatahak ko.
Tatlong araw na ang lumipas pagtapos ng gabing 'yun. Hindi na rin ako tinatantanan ng paranoia ko. Parang laging may nakatingin sa'kin. Sa bintana ng apartment, sa shop at dito sa school.
And I hate that feeling.
I'm not comfortable. Pakiramdam ko lah
