CHAPTER 3
1101 Words
Hyun’s Point of View
Naglilibot kaming mga seniors sa mga classroom ng juniors para anyayahan sila kung sino ang gustong sumali sa tennis club namin.
Kaya inuna naming puntahan ang Section One.
Pero laking gulat ko nang makita ko si Madey.
Papapasok pa lang siya sa classroom, pero maputla na ito at halatang nanghihina.
Lalapitan ko na sana siya—
pero bigla siyang bumagsak.
Parang slow motion ang lahat.
Buti na lang naging maagap ako at agad ko siyang nasalo bago pa siya tuluyang bumagsak sa sahig.
“Madey!” mahinang tawag ko.
Bahagya kong tinapik ang pisngi niya. Dumilat siya.
“Hyun?” mahina niyang tanong—
at tuluyan na siyang nawalan ng malay.
Agad ko siyang binuhat at dinala sa school clinic.
Maingat ko siyang inihiga sa bakanteng kama.
“Ano’ng nangyari?” tanong ng nurse habang lumalapit.
“Hindi ko po alam. Basta nakita ko na lang po siyang bumagsak,” sagot ko.
Tumango siya at sinuri si Madey.
“May lagnat siya. Kumain ba siya?”
Napakamot ako sa ulo.
“Hindi ko po alam…”
“Kaano-ano mo siya?” tanong ulit ng nurse.
“Inaanak po siya ng mom ko,” sagot ko.
Tumango siya, saka kumuha ng face towel, binasa ito, at ipinatong sa noo ni Madey.
“Pumunta ka sa canteen. Bumili ka ng cup noodles para pag gising niya, may mainit siyang mahihigop. Baka hindi pa ’yan nag-aalmusal kaya nawalan ng malay.”
“Opo,” sagot ko.
Kinuha ko ang bag ko at lumabas ng clinic.
Pero bago ko tuluyang isinara ang pinto, napatingin muna ako kay Madey.
Maputla. Mahina.
At hindi ko maintindihan kung bakit—
pero parang may kumirot sa dibdib ko.
Nang tuluyan kong maisara ang pinto, doon ko napansin na hawak ko pala ang dibdib ko.
Agad ko iyong ibinaba at naglakad papunta sa canteen.
Pagdating ko, bumili agad ako ng noodles at nagbayad.
Palabas na sana ako—
nang mahagip ng tingin ko si Ford.
O mas kilala bilang si Clinford James.
Agad akong lumapit.
Pagkakita niya sa akin, kumunot ang noo niya.
“Ikaw si Clinford James, ’di ba?” tanong ko.
Tumango siya.
“Bakit? Sino ka?”
“Ako si Hyun… kaibigan ni Madey.”
Parang may naalala siya.
“Ahh. May kailangan ka?” tanong niya, may bahagyang inis sa tono.
“Tungkol sana kay Madey…” sabi ko.
Agad nagbago ang aura niya.
“Ano naman ngayon sa babaeng ’yon?” walang pakialam niyang tanong.
“Nasa clinic siya ngayon. May lagnat at nawalan ng malay kanina,” sabi ko.
Pero wala man lang reaksyon sa mukha niya.
Parang wala lang.
“Sige, aalis na ako,” paalam ko.
Halata namang wala siyang pakialam.
Kaya bumalik na ako sa clinic.
Pagpasok ko, gising na si Madey at kinakausap ng nurse.
Lumapit ako.
“Kamusta, Madey?”
Napatingin siya sa akin.
Nagulat—
pero napalitan agad ng ngiti.
“Hyun? Ikaw nga? Bakit ka nandito?”
“Nasa room n’yo ako kanina para mag-recruit. Nakita kitang bumagsak. Ano bang nangyari sa’yo?”
Ngumiti lang siya.
“Hindi kasi ako nakakain kanina. Sobrang excited akong pumasok… ayan tuloy.”
Napailing ako.
“Dapat kumakain ka pa rin bago umalis. Tingnan mo tuloy nangyari sa’yo.”
“Opo,” nakangiti niyang sagot.
Maya-maya, inihanda ko ang noodles.
Pagkatapos, lumapit ulit ako sa kanya.
“Kumain ka na para makainom ka ng gamot.”
Nagsimula na siyang kumain.
Biglang bumukas ang pinto.
At pumasok si Ford.
“Ford… bakit ka narito?” mahina at alanganing tanong ni Madey.
Pero hindi siya sumagot.
Sa halip—
“Anong ginawa mo at nawalan ka ng malay?” tanong niya.
“Ano kasi, ku—”
Hindi niya natuloy.
“Hayaan mo na,” putol ni Ford. “Okay ka na ba?”
Halatang nagulat si Madey sa tono niya.
“O-Oo…” sagot niya.
“Kung gano’n, tumayo ka na diyan. Ihahatid na kita.”
Hindi ako pumayag.
“Hindi siya pwedeng umalis agad,” sabi ko, sabay tingin sa kanya.
Nagkatinginan kami.
Ramdam ko ang tensyon.
May kumalabit sa likod ko.
Si Madey.
Umiling siya.
“Okay na ako, Hyun.”
Pero umiling din ako.
“Kumain ka muna. Pagkatapos, papainumin kita ng gamot. Tsaka ka aalis.”
Napayuko siya.
Tumingin ulit ako kay Ford.
“Payag akong umalis kayo. Pero kailangan muna niyang kumain at uminom ng gamot.”
Hindi siya nagsalita.
Lumabas lang siya ng pinto.
Clinford James’ Point of View
Bakit ba ako pumunta dito?
Mahinang bulong ko sa sarili ko habang naglalakad sa hallway papunta sa clinic.
Pagdating ko sa tapat ng pinto, dahan-dahan ko itong binuksan.
At ang unang bumungad sa akin—
’yung lalaking kanina pa nakadikit kay Madey.
Iniaabot pa ang pagkain.
Hindi ko alam kung bakit—
pero naiinis ako.
Masyado silang close.
Napansin ako ni Madey.
Nagulat siya.
“Ford… bakit ka narito?”
Hindi ko siya sinagot.
Sa halip—
“Ano bang ginawa mo at nawalan ka ng malay?”
Medyo mataas ang boses ko.
“Ano kasi, ku—”
Hindi na niya natuloy.
“Hayaan mo na. Okay ka na ba?”
Ayoko nang magtagal doon. Naiirita ako sa lalaking kasama niya.
“O-Oo…” sagot niya.
Kaya inaya ko na siyang umuwi.
Pero sumingit na naman ’yung lalaki.
Pinigilan siya.
May punto naman siya—
kailangan munang kumain at uminom ng gamot si Madey.
Pero naiinis pa rin ako.
Kaya lumabas na lang ako.
At naghintay.
Sa labas.
Sa totoo lang, hindi ko naman kailangang gawin ’to.
Wala naman akong pakialam sa kanya.
Pero…
para kay Uncle.
Sa dad niya.
Lumipas ang ilang minuto.
Mga labinlimang minuto siguro.
Nang sa wakas, lumabas si Madey.
Kasunod niya ’yung lalaki.
“Ford? Hinihintay mo ako?” gulat niyang tanong.
“Anong sabi ko sa’yo kanina?” sagot ko. “Hindi ba sinabi kong ihahatid kita?”
“Pasensya na… hindi ko akalain na hihintayin mo ako…”
Napayuko siya.
“’Tara na,” sabi ko.
Susunod na sana siya—
pero tinawag na naman siya ng lalaki.
Naiinis na ako.
Lumapit ito kay Madey.
Hinubad ang jacket.
At ipinatong sa balikat niya.
Pagkatapos—
tumingin sa akin.
“Pare, ingatan mo si Madey.”
May diin ang bawat salita.
Pagkatapos, bumaling siya kay Madey.
“Ingat ka, ha? Tawagan mo ako mamaya. Pag nasa bahay ka na.”
Hindi ko na kinaya.
Nauna na akong maglakad.
Bahala na siyang sumunod.
“Bye, Hyun! Salamat kanina! Tatawagan kita mamaya!” sigaw ni Madey.
At narinig ko ang mga yabag niya—
tumatakbong sumusunod sa akin.
- Writer
