Chapter 31
2230 Words
Aviana Kye
Sa paglipas ng mga araw at oras parang
ramdam ko ang pangugulila sa pag alis ng binata. Kahit isang linggo palang ang nakakalipas ng huli ko siya makita ay hindi siya na wala sa isipan ko. At higit sa lahat. Ay 'yung muntik ko na maibigay kay Deacon ang sarili ko kundi lang kami naistorbong dalawa. Sa pagkatok ng former sa office namin. And I saw it too. Kung gaano umaapoy sa galit ang mukha ng binata ng mapilitan itong tumayo at harapin ang matandang former.
Nang bumalik ang binata sa kwarto mabagsik parin ang aura niya tsaka tumitig siya sa akin. At bago man. Bumalik ang binata sa kinaroroonan ko ay inayos ko muna ang sarili ko pati damit ko na bahagyang nagusot at natanggal sa katawan ko nang inangat ito ng binata. And Deacon was naked ng tumayo ito sa kama. Patalon nalang ang natitirang suot niya at naka bukas pa ang kanyang zipper ng makita ko ito. Agad ko rin iniwas ang mga mata ko sa baba niya ng humarap siya sa akin at nanatili parin ang mga mata niya sa inis. Dahil sa matanda at pagkadismasya dahil sa pagaabala sa amin dalawa.
Lumapit siya sa akin at muling hinagkan ang mga labi ko nauhaw-nauhaw na mga labi ng binata pero hindi nagtanggal binitiwan din niya mga labi ko tsaka dinamapot ang damit niyang na nahubad din sa kanyang katawan. Bago niya ako ihatid sa bahay namin. Kumain muna kami sa isang restaurant at nag order ng makakain. But he remained silent habang tinititigan niya akong kumakain naaasiwa ako sa titig niyang hindi ko magawang ngumuya kaya naman imbis na ako ang kumakain ay sinubuan ko nalang siya para maalis niya mga mata niyang sa akin. Na nagiging malagkit na kung tignan niya ang kabuanan ko.
"Ma'am, Aviana. . Ilan butiki na po ba ang nabilang niyo sa, kisame?" Kumalapag ang puso ko sa gulat dahil kay Lans. I could not understand what he was asking me? Napatayo ako nalang ako ng bumaladra ang mukha niya sa mukha ko.
"What are you doing, Lans?!" Pigil na galit na tanong ko sa baklang ito.
"E, kas. Ma'am, Aviana... Kanina pa kayo nakatitig sa kisame. Nasa meeting tayo. Kani-kanina. Pero iba naman ang pinagkakaabalahan niyong pakinggan at pagmasdan d'yan sa kinauupuan, niyo?" Pasadakol ko siyang tignan ng mangatwiran pa siya sa akin. I rolled my eyes sa loob ng kwarto kung saan kasalukuyan kaming nagme-meeting wala na akong nakita ibang tao kundi maliban sa amin tatlo na si aling Luseta. Ay nakaupo sa chair niya kagaya ko at nasa akin din ang mga tingin niya.
"Tapos, na po pala ang, meeting?" I said and sat down in front of the two of them still not removing their strange stare at me.
"Oo, hija. Katatapos lang. Sa dami ng sinabi ni Lans sa harap kanina. Sigurdo ako? Wala kang napakinggan at naintidihan, hija?" Yumuko ako sa harap nila dahil sa nahihiya ako sa pinakita kung ugali. Naturingan na ako ang boss nila. Pero iba naman ang pinagkakaabalahan ko. Kasalan mo ito Deacon! Nakakainis ka talaga. Kahit hindi kita kasama at nakikita. Panay ang takbo mo sa isipan ko...
"Malamang iba ang iniisip ni Ma'am, Aviana? Kundi ang bestfriend niya, na ilan araw na hindi bumibisita dito sa office, natin. War kayo, ma'am?" Panunuyam na tanong ng baklang to. Maamit kung ibato kay Lans. Ang mga papel na nasa ibabaw ng lamesa. Para makuha niyang manahimik sa kadaldalan niya. Kalalaking tao e, mas madaldal pa siya kesa sa akin.
"Hindi kami, war. Kaya manahimik ka, d'yan. ." Nagiinggit-inggit kung sambit kay Lans at si aling Luseta ay tahimik nalang sa kanyang tabi.
"Bakit mo siya, iniisip? Kundi kayo war ni Sir, Deacon?" He asked again. Isa pa babato ko talagang itong baklang to' Ano naman ngayon kung isipin ko ang si Deacon bawal ko ba siyang isipin?
"Bakit alam mo ba, kung sino talaga ang iniisip ko, ha?!" Mayabang na tanong ko kay Lans. Tumingin muna siya katabi niya. Bago tumingin sa akin na may kasamang ngisi sa gilid ng labi niya at pumitik pitik na naman ang mga kamay niyang ma-aarte kapag ako kaharap nitong lalaking ito. Literal na pinapakita niya kung sino talaga siya na hindi nahihiya kahit ako boss niya.
"Aling Luseta. Sa tingin niyo po ba. Kung sino po ba iniisip ni ma'am Aviana? While we are in the meeting." Tanong nito sa katabi tsaka uminom ng tubig sa plastic bottle at tumingin naman si aling Luseta sa akin. Kakaibang titig niya sa akin. Kaya napaupo ako ng diretso at napatong ang dalawang kung kamay sa mahabang lamesa.
"Hija, kahit hindi mo sabihin sa amin ni Lans. Kung sino laman ng isipan mo. Habang nasa meeting tayo. Alam na namin ang sagot mo sa mga mata mo palang halata, kana...." Parang akong binuhasan ng malamig na tubig sa mga sinabi ni aling Luseta sa akin na mas makahulugan pa kahit hindi niya binangit ang pangalan ng iniisip ko. Alam ko. Alam niya kung sino yung taong na yun.
"Ang galing niyo, aling Luseta!" laking Tuwa na sabi ni Lans. Minamasahe pa nito ang balikat ng secretary ko at bahagya pa siya dumila sa harap ko na parang nang aasar talaga siya. I bit my lips para pigilan mainis kay Lans. Mamaya ka lang bakla... Kapag wala na si aling Luseta dito sa loob.
"Nakita niyo yun aling Luseta?! Kung gaano kasama ang titig sa akin ni Ma'am, Aviana. Parang sinasabi niya, humanda ako sa kanya mamaya." Sumbong nito kay aling Luseta na parang bata na takot sa pagbabanta ko sa kanya.
"Tama na nga 'yan. Huwag muna asarin 'yan si ma'am, Aviana mo. Sige ka mawalan ka ng trabaho.." Tsaka lang siya tumahimik dahil sa sinabi ni aling Luseta sa kanya pero ngumingis parin siya.
Napukaw ang tingin kong ng magvibrate ang phone ko sa ibabaw ng lamesa. Sinilip ko kung sino ang tumatawag ng rumihistro ang pangalan ni Vitamins food calling. Tumabol ng malakas ang puso ko sa kaba at hindi alam kung anong gagawin ko sasagutin ko ba or hindi. Namalayan ko nalang tumayo si Lans sa kanyang inuupuan at sinilip din niya kung sino yung tumatawag sa phone ko atsaka kumunot ang noo niya ng tumigin siya sa akin.
"Vitamins food. Ang tumatawag ma'am, Aviana. Sino 'yon? Unique na pangalan 'yan. Ngayon lang ako nakarinig ng ganyan ma'am." Aniya ni Lans na kunwari nag iisip at ng huhula kung sino ba itong tumatawag na ito. Dinapot ko ang cellphone ko sa ibabaw ng lamesa na hindi parin ito tumitigil sa kakaring.
"Aling Luseta. Pwedeng lumabas muna kayo? Kakausapin kulang itong tumatawag sa akin." Saad ko. Saka nilang dalawa. Bumaba ang tingin ko sa hawak kung cellphone ng mamatay ang tawag pero muli din nag ring ito.
"Pati ako ma'am? kasama lalabas ni aling Luseta?" Pinagdilatan ko siya ng mga mata na hindi niya nakuha ang ibig kung sabihin.
"Okay, hija. Tara na Lans. . . Huwag muna bwesitin ang ma'am, mo." Naglakad na patungo sa pinto si aling Luseta pero ito si Lans naiwan pa sa harap ko naka pamewang. Nag isang linya ang kilay ko hindi siya sumunod sa pinag uutos ko.
"Ma'am, Aviana.. Alam ko na ang ibig sabihin ng vitamins food na 'yan. Kasi meron din ko, 'yan.." Napatigin ako sa baba ni Lans. Nang sabihin niya alam na niya kung ano ibig sabihin ng vitamins food. Wala naman ako napansin na maumbok sa hinahirap niya hindi katulad ng kay Deacon malaki talaga kahit anong suotin niyang pants halata talaga ang hinahirap nun malaki.
"A.... 'Yon pala ang ibig sabihin nun, Ma'am? Ang hiniharap ni sir Deacon, ang ibig sabihin ng pangalan niya d'yan sa cellphone, mo. Simpleng manyak ka rin pala Ma'am Aviana...." Sabay hampas sa braso ko at tumatawa na parang luka-luka.
Nanikit ang mga mata ko dahil sa kakatawa niya at sa maarte niyang pagtakip sa bibig niya na parang babae.
"Does it mean you don't really know what vitamins food means?!"
"Yes, Hindi ko talaga alam Ma'am.... Hinuli lang kita. Bye.. bye... Ma'am, Aviana...." Kumakaway pa siya patungo sa pinto. Walanghiyang bakla to' naisahan ako doon ah! Binalik ko na ang tingin ko sa hawak kung phone para sa sagutin na tawag ng binata.
"Ma'am, malaki po ba?!" Napahito pa ako sa pagsagot sa tawag ni Deacon. Na akala ko umalis na si Lans.
"Ang alin?!" Naguguluhan kung tanong.
"Yung ano niya, Ma'am?" Nagsalubong ang dalawang kung kilay na hindi ko magets ang ibig niyang sabihin.
"Yung Vitamins food niya, Ma'am. Malusog po ba? Nakita niyo po ba?!" Nakangiti niyang tanong sa akin. Hinulma ko ang kamay ko para mahawakan ko kung ano dapat pwedeng ibato sa lalaking to.
"Ito? Gusto mong ibato ko sa pagmumukha mo, Lans! umalis kana, nga!" Hinawakan ko plastic bottle na may laman na tubig para ihanda ibato ito kay Lans. Kung hindi pa talaga siya mananahimik.
"Aalis na po, vitamins food... Este Ma'am Aviana, palang.." Hindi ko na control ang sarili ko namabato kay Lans ang hawak ko. Mabuti nalang hindi ito tumama sa kanya. Sakto pagsara niya ng sa pinto doon tumama ang plastic bottle. I sat down on the chair and rested because I was tired of living with Lans. And did nothing to bother me. Tsaka lang natahimik ang kapaligiran ng umalis na ang bakla na yon. Wala na siyang ginawa kundi asarin niya ako kapag natutula ako magisa.
And I just felt that my cellphone rang again in my hand and Deacon, had made three calls until now at hindi ko parin nasasagot. Naupo ako ng maayos at huminga ng malalim upang sagutin na ang tawag ni Deacon tsaka dinikit ko na ang cellphone ko sa akin tenga.
"Hello..." Aniya ko na may nakapang kaba sa dibdib ko.
"Bakit ang tanggal mo naman sagutin tawag ko, baby?! You don't miss me?!" Galit na tanong binata sa kabilang linya. Makareak naman isang to! Akala mo isang taon na hindi narinig ang boses ko.
"I'm sorry. Hindi ko nasagot agad. Medyo busy lang ako ng kaunti." Pagsisinungaling ko sa binata kung hindi lang dahil kay Lans. Nasagot ko siguro tawag nito. And actually hindi talaga ako busy hindi ko nga alam kung ano pinagsasabi ni Lans habang nasa meeting kami kanina. Tatanungin ko nalang siya mamaya kung ano ba ang nireport niya sa harap ng mga kameeting namin.
"Okay. I understand. I know you are busy with your work. But i miss you so much, baby..." Napapikit at napagagat ako sa baba ng labi ko ng sabihin niya miss na niya ako. May bahagi ng katawan ko ang kinilig sa sinabi ng binata at kay sarap pakinggan nun sa tenga na parang didiwang sa kaligayaan. Pero ako hindi ko alam kung ano isasagot ko kanya kung sakaling tanungin niya ako ng ganun.
"You didn't miss, me? Don't you want to see me, baby?" Muling tanong ng binata sa akin ng manahimik ako at may kaunting lungkot sa puno ng pananalita niya.
"No. I miss you to!" Gulat na sagot ko sa binata at natampal ko pa ang bibig ko sa hindi ko na pigilan aminin sa kanya na namiss ko rin siya.
"Really, Baby?! Anong kalse pagkamiss ba ang namiss mo sa, akin?! Tell me, baby?!" He asked excitedly. Napahawak ako sa mga papel nasa ibabaw ng mesa ng bumalik ang sigla ng boses ni Deacon, sa simpleng sagot ko sa kanya at hindi rin ako mapakali sa inuupuan ko na office chair na pinapaikot ko ito gamit ang mga paa ko. At kung ano klase ba pagkamiss ang nararamdaman ko binata? Miss like a bestfriend o may iba pa doon na mas malalim na meaning na gusto niyang malaman. I thought a little bago ko sagutin tanong niya.
"Namiss ko, 'yung kakulitan mo. 'Yon, lang." Sa mababang boses na nasabi ko sa kabilang linya.
"Yon lang, ba? Nothing else, baby?" Tumango-tango ako na parang nakikita ng binata ang sagot ko sa kanya. At Nawari ko yung pagkadismasya niya sa uri ng pananalita ko.
"Me, baby. Sobrang miss na miss kita... Kaya kapag bumalik ako diyan. Get ready. Dahil doon na tayo sa bago natin opisina, magtra-trabaho at simpre susulitin ko na ang bawat sandaling magkasama tayo. Hanggang sa hindi ka mapagod sa bakbakan, natin.." Napalunok ako kahit hindi naman dapat. Nagmistulang naging yelo ang katawan ko sa lamig ng hangin ng aircon ng dumantay ito sa balat ko. He said bakbakan. Anong ibig niyang sabihin na bakbakan? Bakbakan sa giyera ba ang tinutukoy ng binata sa pagbabalik niya dahil maraming trabaho sa bago namin opisina kapag lumipit na kami doon.
"Hello. . . Hello, Deacon? Nand"yan kapa?!" I heard no more voices kaya
Tinaggal ko ang phone ko sa punong ng tenga ko tinignan ito. But he had already turned off his cellphone line.
Gusto ko pa naman klaruhin sa kanya kung ano ba ang ibig sabihin niya na bakbakan. At next week na pala ang paglilipat na namin sa bago namin office. Sa tingin niya ba mababalik siya, kaagad. Kung nasa america, naman siya? At baka. Kapag bumalik siya dito sa pinas. Maybe, kasama na niya ang asawa niya na modelo. Nilapag ko ang cellphone ko sa table at lumumbaba sa lamesa. Pinag-patong ko ang dalawang kung kamay sa baba ko tsaka tumingin sa pader. Parang nandun ang kasugutan sa mga tanong ko sa binata.
- Writer
