Love me Harder

Chapter 18

ALAS-TRES ng madaling araw nang tumunog ang cellphone ni Allyson. Sa kadiliman ng kanyang silid, ang liwanag mula sa screen ay parang kidlat na bumagtas sa katahimikan. Kinapa niya ang phone sa ibabaw ng side table, ang mga mata ay halos hindi pa bumubukas.

Isang international number. Mula sa Japan.

Napabalikwas siya sa pagkakahiga. Ang puso niya ay kumabog nang malakas. Kailan pa siya nakatanggap ng tawag mula sa Japan? Ang Mamita niya—ang lola niyang nasa Japan para sa "bakasyon"—ay hindi naman tumatawag sa oras na ganito.

Pinindot niya ang answer button, ang kamay ay nanginginig.

"Hello?"

"Ms. Allyson Morgan?" Ang boses sa kabilang linya ay pormal, propesyonal, at may accent na halatang Hapones.

"Yes. Who is this?"

"This is Dr. Nakamura from Tokyo General Hospital. I'm calling regarding your grandmother, Señora Ignacia Salcedo-Morgan."

Napatigil ang mundo ni Allyson. Ang Tokyo General Hospital. Hindi resort. Hindi hotel. Hospital.

"H-hospital? Bakit nasa hospital ang lola ko? Ano ba ang nangyari?" Ang boses niya ay tumaas, puno ng takot at pagkabahala.

May sandaling katahimikan sa kabilang linya bago sumagot ang doktor. "Ms. Morgan, I'm very sorry to inform you that your grandmother's condition has worsened. She was admitted three days ago due to complications from her cancer treatment."

"Cancer?" Halos hindi makahinga si Allyson. "Anong cancer? Wala akong alam na may sakit ang lola ko!"

"I understand this is shocking for you," sabi ng doktor nang marahan. "Your grandmother specifically requested that you not be informed about her illness. She didn't want to worry you. But given her current condition, we believe it's critical that you come to Japan as soon as possible."

Tumayo si Allyson, ang mga tuhod ay nanginginig. "How bad is it? Gaano kasama ang kondisyon niya?"

Ang doktor ay nag-atubiling sumagot. "Ms. Morgan, it would be best if we discuss this in person. What I can tell you is that your grandmother is asking for you. She wants to see you."

Naramdaman ni Allyson ang pagtulo ng luha sa kanyang mga pisngi. Ang lahat ay biglang nagkaroon ng kahulugan—ang biglaang desisyon ng kanyang Mamita na pumunta ng Japan, ang one-month ultimatum para maghanap ng mapapangasawa, ang mga liham na puno ng payo at pag-ibig.

Hindi ito bakasyon. Ito ay paalam.

"I'll be there. I'll take the earliest flight," sabi niya, ang tinig ay nanginginig ngunit determinado.

"Thank you, Ms. Morgan. We'll be expecting you. Please ask for me when you arrive—Dr. Hiroshi Nakamura, Oncology Department."

Natapos ang tawag. Nanatili si Allyson na nakatayo sa gitna ng kanyang silid, ang cellphone ay hawak pa rin sa kanyang kamay. Ang katahimikan ay bumabalik, ngunit sa pagkakataong ito, mas mabigat, mas nakakasuffocate.

Cancer.

Ang salitang iyon ay umiikot sa kanyang isipan. Ang Mamita niya—ang babaeng nag-alaga sa kanya simula nang bata pa siya, ang babaeng nagturo sa kanya kung paano maging malakas, ang babaeng nag-iisang pamilya na natitira sa kanya—ay may cancer.

At hindi man lang siya sinabihan.

Ilang minuto lang ay tumunog ang katok sa pinto ng kanyang silid.

"Señorita? Okay ka lang ba? Narinig kong may tumunog na cellphone," boses ni Manang Mirna mula sa labas.

Binuksan ni Allyson ang pinto. Ang mukha niya ay basa na sa luha, ang mga mata ay namumula.

"Manang..." Halos hindi niya maituloy ang sasabihin. "Si Mamita... may cancer pala siya."

Napatakip ng bibig si Manang Mirna. Ang reaksyon nito—ang gulat na hindi gaanong totoo—ay nagbigay ng senyales kay Allyson.

"Alam mo?" tanong ni Allyson, ang tinig ay puno ng pagtataka at galit. "Alam mo na may sakit siya?"

Yumuko si Manang Mirna. "Señorita, pinagsabihan ako ni Señora na huwag magsalita. Sinabi niya na huwag kitang balitaan dahil ayaw ka niyang mag-alala."

"Mag-alala?!" Tumaas ang boses ni Allyson. "Manang, ang lola ko ay may cancer at hindi ako dapat mag-alala?!"

"Señorita, please, intindihin mo. Ganoon lang talaga si Señora. Ayaw niyang maging pabigat sa iyo. Ayaw niyang makita kang umiiyak dahil sa kanya."

Napaupo si Allyson sa gilid ng kama, ang mga kamay ay nakapatong sa mukha. Ang emosyon ay sobra na—ang sakit dahil kay Dark, ang takot para sa kanyang Mamita, ang galit dahil sa mga lihim, ang pangamba sa kung ano ang susunod na mangyayari.

"Kailangan kong pumunta ng Japan, Manang. Ngayon na."

Tumango si Manang Mirna. "Tulungan kitang mag-impake, Señorita. Pero kailangan mo ring tumawag sa Tita Cassandra mo para sa flight arrangements."

Tumango si Allyson. Tama si Manang Mirna. Kailangan niyang kumilos nang mabilis. Walang oras para sa pagdadalamhati. Walang oras para sa pag-iyak. Ang kailangan lang niya ngayon ay makarating sa Japan at makita ang kanyang Mamita.

---

Alas-sais ng umaga, naka-pack na ang lahat ng gamit ni Allyson. Habang naghihintay siya ng tawag mula kay Tita Cassandra para sa confirmation ng flight, napatingin siya sa bintana.

Ang San Vicente ay unti-unting ginigising ng umaga. Ang mga ilaw ay nagsisimula nang magbukas sa mga tahanan. Ang mga manok ay tumitilaok. Ang mga tao ay nagsisimulang maglakad papunta sa kanilang mga trabaho.

At sa kabilang dako ng bayan, alam niyang nandoon si Dark—ang lalaking mahal niya, ang lalaking kailangan niyang iwan.

Pero paano niya iiwanan ang taong hindi pa niya tuluyang nakakasama?

Tumunog ang cellphone niya. Si Tita Cassandra.

"Allyson, na-i-book na kita for 2PM flight to Tokyo. Direkta yan from Manila, so kailangan mong umalis ng San Vicente ng 9AM to catch the flight," sabi nito nang mabilis.

"Salamat, Tita. Salamat talaga," sagot ni Allyson.

"Hija, alam ko mahirap ang lahat ng nangyayari. Pero kailangan mong maging matatag. Para sa Mamita mo."

Tumango si Allyson kahit hindi naman nakikita ni Tita Cassandra. "Opo. Alam ko po."

Natapos ang tawag. Tiningnan niya ang orasan—alas-sais y medya na. Dalawang oras na lang bago siya umalis ng San Vicente.

Dalawang oras para magpaalam sa lugar na naging tahanan niya sa loob ng halos isang buwan.

Dalawang oras para magpaalam sa taong minahal niya.

Alas-otso y medya ng umaga, nakatayo na si Allyson sa may pintuan ng ancestral house, ang maleta ay nakapatong na sa sasakyan. Si Manang Mirna ay nandoon, yumayakap sa kanya nang mahigpit.

"Señorita, mag-iingat ka. At kapag nandoon ka na, tawagan mo ako agad," sabi nito habang pinupunasan ang mga luha.

"Opo, Manang. Mag-iingat po ako. At salamat sa lahat." Yumakap ulit si Allyson, mas mahigpit.

Habang papasakay na siya sa sasakyan, narinig niya ang tunog ng motor mula sa kalsada. Napalingon siya.

Si Dark.

Bumaba ito mula sa motor, ang mukha ay puno ng gulat at takot.

"Allyson! Saan ka pupunta?" tanong nito habang tumatakbo papalapit.

Tumingin siya rito—ang mukha na namimiss niya, ang mga matang puno ng alalahanin, ang presensyang ayaw niyang iwanan.

"Japan. Kailangan akong pumunta ng Japan. May emergency."

"Emergency? Anong emergency? May nangyari ba?" Lumapit si Dark, hinawakan ang kanyang braso.

"Ang Mamita ko... may sakit pala siya. Cancer. Kailangan niya ako doon." Ang boses niya ay halos pabulong, puno ng sakit.

Namutla si Dark. "Kailan mo nalaman?"

"Kagabi. Tumawag ang doktor mula sa Tokyo General Hospital."

"Allyson, bakit hindi mo ako sinabihan? Pwede kitang samahan—"

Umiling siya. "Hindi mo kailangan, Dark. May sarili ka nang buhay. May sarili ka nang responsibilidad. May... nakatakda ka nang kasal."

Nasaktan ang mukha ni Dark sa sinabi niya. "Allyson, hindi ganoon—"

"Kailangan ko nang umalis." Putol niya. "Kailangan ko nang makarating ng maaga sa airport."

Hinawakan ni Dark ang kanyang mukha, pinilit siyang tumingin sa kanya. "Kailan ka babalik?"

"Hindi ko alam." Totoo iyon. Hindi niya talaga alam. Depende sa kondisyon ng kanyang Mamita, baka matagal pa siya sa Japan. Baka nga hindi na siya bumalik.

"Allyson, please. Huwag mong gawin ito. Huwag kang umalis nang ganito."

Hinawakan niya ang kamay ni Dark, inalis ito mula sa kanyang mukha. "Dark, kailangan ko na talagang umalis. Ang lola ko... siya lang ang natitira sa akin. Siya lang ang pamilya ko. At kung kailangan niya ako, dapat nandoon ako."

Tumango si Dark, kahit halatang ayaw. "Tawagan mo ako. Kahit kailan. Kahit anong oras. Nandito lang ako."

Ngumiti si Allyson nang mapait. "Salamat. Pero alam nating pareho na... tapos na tayo, Dark. Kaya kahit tawagan pa kita, ano naman ang magbabago?"

At sa pagkakataong iyon, sa harap ng ancestral house, sa ilalim ng sikat ng araw ng San Vicente, naghiwalay sina Allyson at Dark—hindi dahil gusto nila, kundi dahil kinakailangan.

Sumakay si Allyson sa sasakyan. Habang papalayo ang kotse, tumingin siya sa side mirror—nakita niya si Dark na nakatayo pa rin doon, nanonood habang siya ay tuluyan nang lumalayo.